Όταν μια ομάδα αποφάσισε να δημιουργήσει ένα εστιατόριο-ορόσημο στην κορυφή του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου το 1971, το κάτω Μανχάταν δεν ήταν ακριβώς ένας δημοφιλής προορισμός για φαγητό.
«Η πόλη ήταν στα σε παρακμή», είπε στην εφημερίδα WSJ ο Μάικλ Γουίτμαν, ο οποίος συνεργάστηκε με τον εστιάτορα Τζο Μπάουμ για να ανοίξουν το «Windows on the World».
«Τα πανταχού παρόντα γκράφιτι είχαν αποκτήσει εχθρικό χαρακτήρα. Η Wall Street ήταν σε ύφεση. Οι τουρίστες φοβόντουσαν να πάνε νότια της 34ης Οδού».
Η κατάσταση ήταν μάλλον ζοφερή
Και για να γίνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα, το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου —η κατασκευή του οποίου είχε καθυστερήσει λόγω πολιτικών αντιδράσεων που διήρκεσαν αρκετά χρόνια— χτιζόταν με δημόσια χρήματα σε μια πόλη που ήταν χρεοκοπημένη.
«Η κατάσταση ήταν μάλλον ζοφερή, και ο κόσμος μισούσε αυτά τα δύο άσχημα ντουλάπια αρχειοθέτησης που ξεπρόβαλαν από το έδαφος» συνέχισε ο 88χρονος Γουίτμαν μιλώντας για τους Δίδυμους Πύργους.
Κατά κάποιον τρόπο, ο συλλογικός σκεπτικισμός ήταν απελευθερωτικός: ο Γουίτμαν και ο Μπάουμ, ο οποίος πέθανε το 1998, μπορούσαν να αφήσουν την φαντασία τους να οργιάσει. «Όλα ήταν ένα λευκό φύλλο χαρτιού» είπε.
«Η πόλη ήταν σε παρακμή», είπε στην εφημερίδα WSJ ο Μάικλ Γουίτμαν, ο οποίος συνεργάστηκε με τον εστιάτορα Τζο Μπάουμ για να ανοίξουν το «Windows on the World»
Photo: amny.com
«I ♥ NY»
Ο αρχιτέκτονας Γουόρεν Πλάτνερ οραματίστηκε μια ζεστή και στιλάτη αισθητική που πλαισίωνε μια ανεμπόδιστη θέα. Ο διάσημος γραφίστας Μίλτον Γκλέιζερ, ο οποίος αργότερα θα δημιουργούσε το περίφημο λογότυπο της πόλης «I ♥ NY», καθόρισε την οπτική ταυτότητα του εστιατορίου με σερβίτσια και ασορτί σπιρτόκουτα που αντλούσαν χρώματα από την παλέτα του ουρανού και χρησιμοποιούσαν ουράνια μοτίβα.
Το αισθητικό δόγμα του Γκλέιζερ για τον χώρο ήταν κατάλληλα μεγαλοπρεπές: «Ένα ταξίδι στη γη της επαγγελίας, μια περιπέτεια στη φαντασία, η αναζήτηση του απροσδόκητου».
Το εστιατόριο και το μπαρ μαζί μπορούσαν να φιλοξενήσουν εκατοντάδες άτομα
Οι Νεοϋορκέζοι συνέρρεαν στον 106ο και 107ο όροφο του Βόρειου Πύργου για να δουν τι ακριβώς συνέβαινε. Στο πάρτι εγκαινίων του «Windows on the World» το 1976, με κεντρικούς προσκεκλημένους την σταρ της όπερας Μπέβερλι Σιλς και τον δήμαρχο Άμπι Μπιμ, τα πιατικά του Γκλάζερ άρχισαν να εξαφανίζονται.
«Πολλοί άνθρωποι αποφάσισαν ότι ήταν αναμνηστικά» είπε ο Γουίτμαν. «Θυμάμαι τον Τζο να στέκεται στο ασανσέρ και να συγκρούεται με τους ανθρώπους». Το αποκαλυπτικό σημάδι ενός κλέφτη πιάτων; «Έκανε θόρυβο φεύγοντας, πράγμα που συνέβαινε σε πολλές περιπτώσεις».
Λόγος για αισιοδοξία
Οι κριτικοί και οι διαμορφωτές της μόδας της Νέας Υόρκης, οι οποίοι είχαν επανειλημμένα κατακρίνει το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, όχι μόνο αγκάλιασαν το «Windows on the World», αλλά το ανακήρυξαν ως το απόλυτο.
«Η λέξη “θεαματικό” έχει χάσει την αξία της από την υπερβολική χρήση, αλλά αυτό το μέρος είναι όντως θεαματικό», έγραψε ενθουσιασμένη η κριτικός εστιατορίων του περιοδικού New York, Γκέιλ Γκριν.
«Η πόλη μας υποδέχτηκε», είπε ο Γουίτμαν. «Ο κόσμος μας υποδέχτηκε. Αυτοί το έκαναν επιτυχία, γιατί, ξαφνικά, υπήρχε λόγος για αισιοδοξία».
Το πάρτι της Ντόλι Πάρτον
Το υποδέχτηκαν επίσης υψηλά ιστάμενοι και διασημότητες, και το Windows έγινε ο απόλυτος χώρος για επίσημες δεξιώσεις, γάμους, εκδηλώσεις συγκέντρωσης χρημάτων και ξέφρενες νύχτες διασκέδασης.
Μετά την πρώτη της σειρά σόλο συναυλιών στη Νέα Υόρκη το 1977, η Ντόλι Πάρτον διοργάνωσε ένα πάρτι που προσέλκυσε όλους, από τον Άντι Γουόρχολ μέχρι τη Μπάρμπαρα Γουόλτερς.
Μέχρι τη δεκαετία του 1990, όλοι – από τον Φρανκ Σινάτρα και τη Λίζα Μινέλι μέχρι την Κάρολιν Μπεσέτ Κένεντι και τον Τζον Φ. Κένεντι Τζούνιορ – αποτελούσαν μέρος της πελατείας του «Windows».
Η βόμβα στο υπόγειο
Παρά το ύψος του, που ανέρχονταν σε ένα τέταρτο του μιλίου (1 Μίλι = 1.6093 Χιλιόμετρα), το «Windows on the World» απομακρύνθηκε από τις υπερφίαλες και επιτηδευμένες συμβάσεις της υψηλής γαστρονομίας.
«Αν είχες στο μενού μπουργκινιόν με μοσχάρι, θα έπρεπε να βρεις έναν τρόπο να το περιγράψεις στα αγγλικά», είπε ο Γουίτμαν. «Αυτό προκάλεσε μια ολόκληρη αλλαγή στην κουλτούρα της εστίασης».
Η δυναμική του σταμάτησε το 1993, όταν μια βόμβα σε φορτηγό εξερράγη στο υπόγειο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, τραυματίζοντας πάνω από 1.000 άτομα και σκοτώνοντας έξι — μεταξύ των οποίων έναν υπεύθυνο προμηθειών του «Windows on the World» και τέσσερις υπαλλήλους της Αρχής Λιμένων.
«Άνοιξαν μια τεράστια τρύπα στο υπόγειο γκαράζ», είπε ο Γουίτμαν, προσθέτοντας ότι η επίθεση κατέστρεψε την υποδομή εφοδιασμού του «Windows».
Το εστιατόριο, το οποίο χρειαζόταν ήδη ανακαίνιση για να συμμορφωθεί με τους υγειονομικούς κανονισμούς και τους οικοδομικούς κανονισμούς, έκλεισε για μια τριετή ανακαίνιση.
Το Καλύτερο Μπαρ του Κόσμου
Οι Μπάουμ και Γουίτμαν κέρδισαν τον διαγωνισμό για την ανακαίνιση, η οποία κόστισε 25 εκατομμύρια δολάρια. «Πραγματικά δεν αισθανθήκαμε την ανάγκη να επανασχεδιάσουμε τον χώρο», είπε ο Γουίτμαν προσθέτοντας μια εντυπωσιακή εξαίρεση: το «The Greatest Bar on Earth», που ήταν πνευματικό τέκνο του Μπάουμ.
Η πολυσύχναστη ατμόσφαιρα περιλάμβανε τρία μπαρ και ένα πιάνο στη μέση του δωματίου· η ιδέα απευθυνόταν σε ένα σαφώς νεότερο κοινό, με ένα μενού που περιλάμβανε τα πλέον διαδεδομένα πιάτα για μοίρασμα και street food από όλο τον κόσμο, όπως κεμπάπ και ντάμπλινγκ, για μια πεινασμένη και φιλόδοξη πελατεία.
«Η ιδέα ήταν ότι, καθώς οι πελάτες θα γερνούσαν, θα γίνονταν πιο ώριμοι και εμείς θα καλωσορίζαμε τους δικούς μας μελλοντικούς πελάτες», είπε ο Γουίτμαν. «Ήταν μια καλή ιδέα και είχε μεγάλη επιτυχία, αλλά το μέλλον δεν έφτασε ποτέ».
Για αρκετά χρόνια, το «Windows on the World» συναγωνιζόταν στήθος με στήθος με το «Tavern on the Green» για τον τίτλο του εστιατορίου με τα υψηλότερα έσοδα στις ΗΠΑ· το 2000, το τελευταίο πλήρες έτος λειτουργίας του, το «Windows on the World» κατείχε την πρώτη θέση.
Τότε ο κόσμος άλλαξε για πάντα
Μεταξύ των χιλιάδων ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στους πύργους στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ήταν και περισσότεροι από 70 εργαζόμενοι του «Windows on the World» που είχαν προσέλθει για την πρωινή τους βάρδια.
Για το προσωπικό που επέζησε, η αντιμετώπιση του σοκ και της απώλειας που προκάλεσαν οι επιθέσεις σήμαινε άμεση επιστροφή στην εργασία.
Πολλοί συνεργάστηκαν με εθελοντικές οργανώσεις για την προετοιμασία και τη διανομή γευμάτων στους πρώτους ανταποκριτές και στους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις διάσωσης.
«Σερβίραμε τους πάντες. Ο κόσμος έφερνε φαγητό εκεί και εμείς απλώς το σερβίραμε στην αστυνομία, στην πυροσβεστική, σε όσους βοηθούσαν εκεί», είπε ο πρώην σερβιτόρος του «Windows on the World», Φεκάκ Μαμντούχ, ένας Μαροκινός μετανάστης που άρχισε να εργάζεται στο εστιατόριο το 1996. «Δουλεύαμε όλη μέρα και όλη νύχτα. Δεν υπήρχε διάλλειμα».
«Το φως ήταν εκπληκτικό»
Στις αρχές του 2002, ο Μαμντούχ συνίδρυσε το Restaurant Opportunities Center της Νέας Υόρκης με σκοπό να βοηθήσει πρώην υπαλλήλους του «Windows on the World», καθώς και άλλους εργαζόμενους στον τομέα των υπηρεσιών στο κέντρο της πόλης που είχαν πληγεί από την τραγωδία, να βρουν εργασία και να διεκδικήσουν υψηλότερους μισθούς.
Φέτος θα συμπληρώνονταν 50 χρόνια από την ίδρυση του «Windows on the World». Κατά τη διάρκεια των 25 χρόνων λειτουργίας του, εκατομμύρια επισκέπτες ανέβηκαν στην κορυφή του Βόρειου Πύργου για να το δουν με τα μάτια τους.
«Βρισκόμασταν στον 107ο όροφο, ο ήλιος έλαμπε μέσα και ήταν φωτεινά» είπε ο Γουίτμαν. «Υπήρχαν πολλά χάλκινα στοιχεία, γυαλί και καθρέφτες και το μέρος λάμπει. Και υπήρχε αμέριστο φως επειδή βρισκόμασταν τόσο ψηλά. Κοιτάζαμε τα σύννεφα από ψηλά. Ήταν πραγματικά συναρπαστικό να βλέπεις μια καταιγίδα να πλησιάζει από κάτω σου. Το φως ήταν εκπληκτικό».
*Με στοιχεία από wsj.com
Πηγή: in.gr
