Εμβληματική μορφή των μαθητικών κινητοποιήσεων που συγκλονίζουν τη Γαλλία είναι ο δήμαρχος του Σεν Ντενί και στέλεχος της «Ανυπότακτης Γαλλίας» (LFI), Μπαλί Μπαγκαγιόκο, που εμφανίζεται να κρατά τη γαλλική σημαία και να προχωρά ανάμεσα σε νεαρούς διαδηλωτές. Η σύνδεση όμως του κινήματος του Ζαν-Λυκ Μελανσόν μπορεί να είναι «βούτυρο στο ψωμί» της γαλλικής ακροδεξιάς και της υποψήφιας για την γαλλική προεδρία Μαρίν Λε Πεν.
Οι μαθητές, οι κινητοποιήσεις των οποίων ξεκίνησαν στα τέλη Σεπτεμβρίου στα παρισινά περίχωρα, καταγγέλλουν την κακή κατάσταση των κτιρίων, τις υπερπλήρεις τάξεις και τα κενά στις θέσεις των εκπαιδευτικών που δεν αναπληρώνονται, κυρίως στις λαϊκές συνοικίες.
Η οργή των μαθητών έχει επικεντρωθεί επίσης στο σύστημα αιτήσεων για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια (Parcoursup) με την Αριστερά να υποστηρίζει ότι ευνοεί τους πιο εύπορους μαθητές, ότι στη Γαλλία δεν υπάρχει πραγματική αξιοκρατία και ότι πρόκειται για επίθεση στη θεμελιώδη έννοια της «égalité», της ισότητας.
Αυτό αποτελεί ένα από τα συνθήματα συσπείρωσης του κόμματος της Ανυπότακτης Γαλλίας τον μεγαλύτερο αντίπαλο της ακροδεξιάς «Εθνική Συσπείρωση» (RN), με επικεφαλής τη Μαρίν Λε Πεν, η οποία αυτή τη στιγμή προηγείται στις δημοσκοπήσεις για τις προεδρικές εκλογές της επόμενης χρονιάς.
Η Le Pen εμφανίστηκε πλέον στην εθνική τηλεόραση κατηγορώντας τον Μελανσόν ότι υποκινεί αναταραχές στα σχολεία. Η πρότασή της είναι η θέσπιση νέων, αυστηρότερων νόμων για την τιμωρία των λεγόμενων «casseurs», των πιο καταστροφικών μεταξύ των ταραξιών. Ο πρόεδρος της Ένωση της Δεξιάς για τη Δημοκρατία / Ένωση της Δεξιάς για τη Δημοκρατία (UDR) και δήμαρχος της Νίκαιας και πρόεδρος της, Ερίκ Σιοτί, ζήτησε την «απομάκρυνσή» του Μπαγκαγιόκο, υποστηρίζοντας πως μια ενδεχόμενη άνοδος της Ανυπότακτης Γαλλίας (LFI) στην εξουσία θα οδηγούσε «αμέσως σε μια αιμοδιψή δικτατορία».
Θα γυρίσει μπούμερανγκ
Σύμφωνα με τον Άντριου Χούσσεϋ, ιστορικό του γαλλικού πολιτισμού ο οποίος έχει τιμηθεί για την προσφορά του με Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, η ανυπότακτη Γαλλία ίσως αποδειχθεί το κόμμα που άνοιξε τον δρόμο για μια προεδρία της Λε Πεν.
«Ο Μελανσόν υπήρξε, όπως πάντα, ευμετάβλητος, παίζοντας ταυτόχρονα και με τις δύο πλευρές» γράφει σε ανάλυσή του ο Χούσσεϋ. Από τη μία, ο Μελανσόν καλεί μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς να ενωθούν σε μια «πορεία ειρήνης». Από την άλλη, επισημαίνει ο Βρετανός ιστορικός, η ρητορική της LFI υποστηρίζει ότι, σε όλες τις μορφές της, από την κακή εκπαίδευση έως την αστυνομική βία, «η κρατική βία δεν είναι νόμιμη». Οι μαθητές έχουν δικαίωμα, λέει ο Μελανσόν, ακόμη και καθήκον, «να πάρουν εκδίκηση».
Ζητά μια «επανάσταση των πολιτών», καθοδηγούμενη από «τη δύναμη των αριθμών» και με επικεφαλής τις νέες μεταποικιακές γενιές που έρχονται.
«Ο συνολικός στόχος του Μελανσόν είναι επαναστατικός: να δημιουργήσει μια Γαλλία για τον 21ο αιώνα, οικοδομημένη πάνω στις νέες δεύτερες και τρίτες γενιές μεταναστών της. Στόχος δεν είναι η αφομοίωση στην παλιά τάξη πραγμάτων, αλλά η ολοκληρωτική καταστροφή της» λέει ο Χούσσεϋ.
Ωστόσο, ο Βρετανός ιστορικός υποστηρίζει ότι όλα αυτά μπορούν να γυρίσουν μπούμερανγκ για τον Μελανσόν και θυμίζει τον υπουργό Δικαιοσύνης Ζεράλντ Νταρμανάν που χαρακτήρισε τη στρατηγική του LFI ως «bordelisation» (εσκεμμένη δημιουργία χάους), καθώς και τον πρώην υπουργό Εσωτερικών Μπρουνό Ρεταγιώ, που περιέγραψε το LFI ως «ένα απολύτως στασιαστικό κόμμα με γοητεία προς τη βία», ζητώντας να γίνει συζήτηση για την απαγόρευση του.
Αν και ο Μελανσόν αντέδρασε λέγοντας ότι κάτι τέτοιο είναι παράλογο, ο Χούσσεϋ πιστεύει ότι ο Γάλλος πολιτικός υποτιμά τον βαθμό στον οποίο ο συντηρητισμός εξακολουθεί να αποτελεί υπολογίσιμη δύναμη στην «Παλιά Γαλλία», που σύμφωνα με τον ίδιο, εξακολουθεί να αποτελεί την πλειονότητα των Γάλλων.
Η Γαλλία του 2026 δεν είναι εκείνη του 1968
«Με τη στρατηγική της οργανωμένης αναστάτωσης, ο Μελανσόν παίζει ξεκάθαρα για άλλη μια φορά στα χέρια της Le Pen, της οποίας η ατζέντα είναι το αντίθετο της δικής του» λέει και παραπέμπει σε δημοσκόπηση της εφημερίδας Le Figaro που διαπίστωσε ότι το 78% των Γάλλων θεωρεί την LFI «επιθετική» και το 70% πιστεύει ότι είναι ενεργά «επικίνδυνη».
«Το προηγούμενο για όλη αυτή τη βία και την εξέγερση είναι, φυσικά, η σχεδόν επανάσταση του 1968, που εξακολουθεί να αποτελεί νοσταλγικό σύμβολο για τους παλιούς αριστερούς. Οι φοιτητές και οι μαθητές που εξεγέρθηκαν εξόργισαν τόσο πολύ τις μεγαλύτερες γενιές, ώστε ουσιαστικά παρέδωσαν την εξουσία σε δεξιές κυβερνήσεις μέχρι το 1982» λέει.
«Όμως ο 21ος αιώνας αποτελεί ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό τοπίο στη Γαλλία» προσθέτει, εννοώντας πως το νέο τοπίο «διαμορφώνεται από εντάσεις γύρω από τη φυλή, τη θρησκεία και την εθνοτική ταυτότητα στον ίδιο ή και μεγαλύτερο βαθμό από τα νεομαρξιστικά όνειρα επανάστασης που τρέφει η LFI».
Γι’ αυτό και η Λε Πεν, σύμφωνα με τον Βρετανό, διαθέτει επίσης σημαντική υποστήριξη μεταξύ των νέων -που επιθυμούν τάξη και πειθαρχία αντί για αναρχία- αντίστοιχη ή ακόμη και μεγαλύτερη από εκείνη της LFI.
«Έχω παρακολουθήσει αρκετές συγκεντρώσεις του RN όλα αυτά τα χρόνια ώστε να έχω δει πώς ο Ζορντάν Μπαρντελά, ο νεαρός και όμορφος προστατευόμενος της Λε Πεν και πρόεδρος του RN, γίνεται δεκτός με λατρεία επιπέδου ποπ σταρ όταν απευθύνεται σε ένα συχνά μοντέρνο και καλά ενημερωμένο νεανικό κοινό» τονίζει και συμπεραίνει πως «απέχουμε πολύ από τους φασίστες τραμπούκους των παλιών ημερών του Εθνικού Μετώπου, του προκατόχου του σημερινού RN».
Έτσι, ο Άντριου Χούσσεϋ καταλήγει πως μπορεί ο Μελανσόν να επικαλείται το φάσμα του «φασισμού» όταν μιλά για τους αντιπάλους του και ιδιαίτερα για τη Λε Πεν, αλλά «όσο περισσότερο το κάνει, τόσο περισσότερο ακόμη και οι κεντρώοι και όσοι βρίσκονται στη Δεξιά, οι οποίοι κανονικά αντιτίθενται στη Λε Πεν, βλέπουν λογική στην ανάλυσή της για την κατάσταση»
Συνεπώς, όσο περισσότερο ο Μελανσόν προωθεί τη στρατηγική του χάους, τόσο περισσότερο ακόμη και οι μετριοπαθέστεροι συντηρητικοί οχυρώνονται στις θέσεις τους, φοβούμενοι τις δυνάμεις που μένει ακόμη να απελευθερωθούν και το πώς θα μπορούσε να μοιάζει η χώρα τους εάν ο Μελανσόν ερχόταν ποτέ στην εξουσία, λέει με άλλα λόγια ο Βρετανός ιστορικός.
Πηγή: in.gr
