Η δοκιμασία της υγείας της, τη δύναμη της οικογένειας και τη νέα καθημερινότητα που βρήκε στη ΣΥΔ, αποδεικνύοντας ότι η φροντίδα και η ανθρώπινη παρουσία μπορούν να αλλάξουν τη ζωή ενός ανθρώπου
Η ζωή πολλές φορές αλλάζει από τη μία στιγμή στην άλλη, φέρνοντας τον άνθρωπο αντιμέτωπο με προκλήσεις που δοκιμάζουν τις αντοχές, την αισιοδοξία και την πίστη του. Μια σοβαρή περιπέτεια υγείας μπορεί να ανατρέψει την καθημερινότητα, να περιορίσει την αυτονομία και να δημιουργήσει αβεβαιότητα για το μέλλον.
Συνέντευξη στην Εννη Λεβέντη από την «Πολιτεία Θεσσαλών» Κυριακή 19 Ιουλίου 2026
Ωστόσο, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, η δύναμη της οικογένειας, η ανθρώπινη φροντίδα και η αγάπη μπορούν να γίνουν το στήριγμα που βοηθά κάποιον να συνεχίσει με αξιοπρέπεια και ελπίδα. Η ιστορία της Αφροδίτης Κατσιγιάννη αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της δύναμης, καθώς μέσα από τις δυσκολίες που αντιμετώπισε κατάφερε να βρει ξανά την ηρεμία και την ποιότητα ζωής που αναζητούσε.
Η κυρία Αφροδίτη μεγάλωσε στον Βόλο, δημιούργησε μια όμορφη οικογένεια και αφιέρωσε τη ζωή της στα παιδιά και στα εγγόνια της, τα οποία αποτελούν μέχρι σήμερα τη μεγαλύτερη πηγή χαράς και υπερηφάνειας. Για πολλά χρόνια διατηρούσε μια δημιουργική καθημερινότητα, αφιερώνοντας χρόνο στο κέντημα και στο γράψιμο, δραστηριότητες που της πρόσφεραν δημιουργική έκφραση και ψυχική ισορροπία. Όμως, όταν εμφανίστηκε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, το οποίο ακόμη και οι γιατροί δυσκολεύονταν να εξηγήσουν με σαφήνεια, η ζωή της άλλαξε ριζικά.
Οι δυσκολίες στις μετακινήσεις και στην αυτοεξυπηρέτηση έκαναν αναγκαία τη λήψη μιας δύσκολης αλλά ουσιαστικής απόφασης: να εγκατασταθεί σε μια δομή όπου θα είχε καθημερινή φροντίδα, ασφάλεια και ανθρώπους δίπλα της. Σήμερα, η ίδια δηλώνει ότι η επιλογή αυτή αποδείχθηκε καθοριστική. Η ζωή της στη ΣΥΔ δεν περιορίζεται μόνο στην παροχή φροντίδας, αλλά χαρακτηρίζεται από ανθρώπινες σχέσεις, νέες φιλίες, κοινωνική δραστηριότητα και μια αίσθηση ότι ανήκει σε μια μεγάλη οικογένεια. Η καθημερινή επαφή με το προσωπικό, οι βόλτες στο χωριό, οι συζητήσεις με τους υπόλοιπους φιλοξενούμενους και, κυρίως, η συνεχής επικοινωνία με τα παιδιά και τα εγγόνια της, της χαρίζουν δύναμη και αισιοδοξία.
Η ίδια πιστεύει πως, ακόμη και όταν οι συνθήκες της ζωής αλλάζουν, η αγάπη, η φροντίδα και η ανθρώπινη παρουσία μπορούν να μετατρέψουν μια δύσκολη πραγματικότητα σε μια νέα αρχή γεμάτη αξιοπρέπεια και ελπίδα. Μέσα από την ακόλουθη συνέντευξη, η Αφροδίτη Κατσιγιάννη μοιράζεται με ειλικρίνεια τις εμπειρίες, τις σκέψεις και τα συναισθήματά της, στέλνοντας ένα αισιόδοξο μήνυμα σε όλους όσοι περνούν τις δικές τους δοκιμασίες.
Κυρία Κατσιγιάννη, θα θέλατε να μας μιλήσετε λίγο για εσάς και την οικογένειά σας;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Βόλο. Εκεί δημιούργησα την οικογένειά μου και απέκτησα δύο παιδιά, έναν γιο και μία κόρη. Και τα δύο έχουν προχωρήσει στη ζωή τους και είμαι πολύ περήφανη γι› αυτά. Η κόρη μου είναι δικηγόρος και ζει στην Αθήνα, ενώ ο γιος μου ακολουθεί τη δική του πορεία. Το μεγαλύτερο δώρο όμως είναι τα εγγόνια μου. Έχω συνολικά οκτώ, τέσσερα από κάθε παιδί, και αποτελούν τη μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου.
Πότε ξεκίνησε η περιπέτεια με την υγεία σας;
Πριν από λίγο καιρό άρχισαν να εμφανίζονται προβλήματα που δυσκόλευαν πολύ την καθημερινότητά μου. Παρά τις εξετάσεις και τις προσπάθειες των γιατρών, δεν κατέστη δυνατό να εντοπιστεί με ακρίβεια η αιτία. Ήταν μια δύσκολη περίοδος, γεμάτη αβεβαιότητα και αγωνία.
Πώς επηρέασε αυτό την καθημερινότητά σας;
Η ζωή μου άλλαξε από τη μία στιγμή στην άλλη. Δυσκολευόμουν να κινηθώ, να εξυπηρετηθώ μόνη μου και να κάνω πράγματα που μέχρι τότε θεωρούσα αυτονόητα. Η ανεξαρτησία μου περιορίστηκε σημαντικά και κατάλαβα ότι χρειαζόμουν συνεχή βοήθεια και υποστήριξη.
Πριν εμφανιστεί αυτό το πρόβλημα, πώς ήταν η ζωή σας;
Ήμουν ένας δραστήριος άνθρωπος. Μου άρεσε πολύ το κέντημα και το γράψιμο. Ήταν ασχολίες που με γέμιζαν δημιουργικά και μου έδιναν χαρά. Πάντα προσπαθούσα να αξιοποιώ τον χρόνο μου δημιουργικά και να διατηρώ ένα αισιόδοξο πνεύμα.
Πώς πήρατε την απόφαση να μετακομίσετε στη ΣΥΔ;
Δεν ήταν εύκολη απόφαση, γιατί όλοι θέλουμε να μένουμε στο σπίτι μας. Όμως κατάλαβα ότι εδώ θα είχα τη φροντίδα που χρειαζόμουν, ανθρώπους δίπλα μου και περισσότερη ασφάλεια. Τελικά αποδείχθηκε πως ήταν η σωστή επιλογή.
Σας έχει βοηθήσει η διαμονή σας στη ΣΥΔ;
Πάρα πολύ. Νιώθω ασφαλής, έχω ανθρώπους που ενδιαφέρονται πραγματικά για εμένα και δεν αισθάνομαι μόνη. Η καθημερινότητά μου είναι πιο οργανωμένη και πολύ πιο ευχάριστη από ό,τι ήταν όταν προσπαθούσα να αντιμετωπίσω όλα τα προβλήματα μόνη μου.
Πώς είναι η καθημερινότητά σας σήμερα;
Μου αρέσει πολύ το περιβάλλον εδώ. Είναι όμορφο, ήσυχο και μέσα στη φύση. Βγαίνω βόλτα στο χωριό, συναντώ κόσμο και αισθάνομαι ότι ζω σε μια ζεστή κοινότητα. Αυτό έχει μεγάλη σημασία για έναν άνθρωπο της ηλικίας μου.
Έχετε δημιουργήσει νέες φιλίες;
Ναι, και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Έχω γνωρίσει ανθρώπους με τους οποίους πίνουμε καφέ, συζητάμε και περνάμε όμορφες στιγμές. Η φιλία και η συντροφιά κάνουν τη ζωή πιο όμορφη και βοηθούν να ξεχνάς τις δυσκολίες.
Πώς είναι η σχέση σας με το προσωπικό της δομής;
Οι άνθρωποι εδώ με φροντίζουν με αγάπη και σεβασμό. Είναι πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν και με κάνουν να αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι σε μια μεγάλη οικογένεια. Αυτή η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι ανεκτίμητη.
«Μπορεί να έχω περάσει πολλές δυσκολίες και να έχω ταλαιπωρηθεί πολύ»
Τα παιδιά και τα εγγόνια σας σάς επισκέπτονται;
Βεβαίως. Έρχονται να με δουν, μιλάμε συχνά στο τηλέφωνο και τα εγγόνια μου μου στέλνουν φωτογραφίες. Κάθε επικοινωνία μαζί τους μου δίνει δύναμη και χαρά. Η οικογένεια είναι το μεγαλύτερο στήριγμά μου.
Τι σας δίνει δύναμη να συνεχίζετε;
Η αγάπη των παιδιών μου, των εγγονιών μου, αλλά και η φροντίδα που λαμβάνω καθημερινά. Όταν νιώθεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά για εσένα, βρίσκεις τη δύναμη να αντιμετωπίσεις κάθε δυσκολία.
Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν αντίστοιχες δυσκολίες;
Να μην κλείνονται στον εαυτό τους. Να δέχονται βοήθεια όταν τη χρειάζονται και να μην φοβούνται να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα. Εγώ κατάλαβα πως η ζωή δεν σταματά επειδή αλλάζουν οι συνθήκες. Μπορεί να συνεχιστεί όμορφα, αρκεί να υπάρχουν δίπλα σου άνθρωποι με αγάπη, φροντίδα και σεβασμό.Δεν ήταν πάντα εύκολο, αλλά άξιζε τον κόπο.
Να μην εγκλωβίζονται στη λύπη και στην απογοήτευση. Να ζητούν βοήθεια όταν τη χρειάζονται, να παραμένουν ενεργοί, να μαθαίνουν, να αγαπούν, να δημιουργούν και να κρατούν την αξιοπρέπειά τους. Η αναπηρία δεν ακυρώνει τη ζωή. Μπορεί να αλλάζει τον τρόπο που ζεις, αλλά δεν αλλάζει την αξία σου ως άνθρωπος. Και αν έμαθα κάτι μέσα από όλη αυτή την πορεία, είναι ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο σώμα. Βρίσκεται στο μυαλό, στην ψυχή και στην απόφαση να συνεχίσεις. Όσο συνεχίζεις να ελπίζεις, να προσπαθείς και να χαμογελάς, υπάρχει πάντα ένας καινούργιος δρόμος μπροστά σου.
Γιατί, όπως συνηθίζω να λέω, τίποτα δεν μένει το ίδιο. Όμως πάντα μπορούμε να κάνουμε τη ζωή μας όσο καλύτερη γίνεται.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που χρειάστηκε να ξεπεράσετε όλο αυτό το διάστημα;
Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν να αποδεχτώ ότι η ζωή μου είχε αλλάξει. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολο να καταλάβω πως δεν μπορούσα πλέον να κάνω όσα έκανα παλιά. Με τον καιρό όμως έμαθα να προσαρμόζομαι και να εκτιμώ όσα έχω σήμερα.
«Υπήρξαν στιγμές που δυσκολευόμουν ακόμη και στις πιο απλές καθημερινές κινήσεις και ένιωθα πως όλα είχαν γίνει πιο δύσκολα»
Υπάρχει κάποια στιγμή μέσα στην ημέρα που σας γεμίζει ιδιαίτερα χαρά;
Μου αρέσει πολύ όταν πίνουμε όλοι μαζί τον καφέ μας, συζητάμε και γελάμε. Αυτές οι απλές στιγμές έχουν μεγάλη αξία. Επίσης χαίρομαι κάθε φορά που μιλάω με τα παιδιά και τα εγγόνια μου ή όταν έρχονται να με επισκεφθούν.
Πώς θα περιγράφατε το κλίμα που επικρατεί στη ΣΥΔ;
Είναι ένα ζεστό και οικογενειακό περιβάλλον. Όλοι είναι ευγενικοί, πρόθυμοι να βοηθήσουν και δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον για εμάς. Αυτό σε κάνει να αισθάνεσαι ασφαλής και ήρεμος.
Αν μπορούσατε να γυρίσετε τον χρόνο πίσω, υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε;
Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος έχει τη δική του πορεία στη ζωή. Ίσως να στεναχωριόμουν λιγότερο για όσα δεν μπορούσα να αλλάξω και να απολάμβανα ακόμη περισσότερο τις όμορφες στιγμές με την οικογένειά μου.
Ποια είναι η μεγαλύτερη ευχή σας για το μέλλον;
Να έχω υγεία όσο γίνεται, να βλέπω τα παιδιά και τα εγγόνια μου χαρούμενα και να συνεχίσω να ζω με ανθρώπους που με αγαπούν και με φροντίζουν. Αυτά είναι τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή.
Η μαρτυρία της Αφροδίτης Κατσιγιάννη αναδεικνύει ότι η ποιότητα ζωής δεν καθορίζεται μόνο από τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας άνθρωπος, αλλά και από το περιβάλλον μέσα στο οποίο καλείται να τις διαχειριστεί. Όταν η φροντίδα συνοδεύεται από σεβασμό, όταν η καθημερινότητα γεμίζει με ανθρώπινη επαφή και όταν η οικογένεια παραμένει σταθερά παρούσα, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ώστε κάθε άνθρωπος να συνεχίσει τη ζωή του με αξιοπρέπεια και αισιοδοξία.
Η συνέντευξή της δεν αποτελεί απλώς μια προσωπική αφήγηση. Είναι μια υπενθύμιση της αξίας της αλληλεγγύης, της κοινωνικής φροντίδας και της σημασίας που έχει να μην αισθάνεται κανείς μόνος στις δύσκολες στιγμές. Μέσα από τα λόγια της αναδεικνύεται η ανάγκη να στηρίζουμε τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, προσφέροντάς τους όχι μόνο πρακτική βοήθεια, αλλά και ουσιαστική ανθρώπινη παρουσία.
Το χαμόγελο, η ευγνωμοσύνη και η γαλήνη με την οποία αντιμετωπίζει το σήμερα αποτελούν ίσως το πιο αισιόδοξο μήνυμα αυτής της συζήτησης. Γιατί, τελικά, η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στην απουσία δυσκολιών, αλλά στην ικανότητα του ανθρώπου να προσαρμόζεται, να συνεχίζει να ελπίζει και να βρίσκει νόημα σε κάθε νέα ημέρα. Και αυτό είναι το σημαντικότερο μάθημα που μας αφήνει η ιστορία της Αφροδίτης Κατσιγιάννη.
