Η αυτοβιογραφία του Τζο Μπάιντεν με τίτλο «Promise Me, America», που κυκλοφορεί σήμερα, επιχειρεί να αποκαταστήσει την εικόνα του πρώην προέδρου, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτει πόσο δύσκολο του είναι να αναμετρηθεί με τις πολιτικές του ήττες και τις προσωπικές του ευθύνες.
Περισσότερο από ένας απολογισμός τεσσάρων χρόνων στον Λευκό Οίκο, το βιβλίο των περισσότερων από 400 σελίδων μοιάζει, όπως σχολιάζουν οι «New York Times», με μια εκτενή συνοδευτική επιστολή υποψηφιότητας και μια προεκλογική ομιλία, στην οποία ο πρώην πρόεδρος υπερασπίζεται τις επιλογές του, διεκδικεί τα εύσημα για τα επιτεύγματά του και αποφεύγει σε μεγάλο βαθμό την αυτοκριτική.
Από την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν έως την απόφασή του να διεκδικήσει δεύτερη θητεία, ο πρώην πρόεδρος εμφανίζεται πεπεισμένος ότι έπραξε σωστά, ενώ επιμένει πως θα μπορούσε να είχε κερδίσει τις εκλογές του 2024.
Το βιβλίο ξεκινά με την εισβολή των υποστηρικτών του Ντόναλντ Τραμπ στο Καπιτώλιο, στις 6 Ιανουαρίου 2021.
Παρά την πολιτική αντιπαλότητά τους, ωστόσο, περιγράφει και μια διαφορετική πλευρά του Τραμπ, αναφερόμενος σε μια μεγαλόψυχη επιστολή που βρήκε στο Οβάλ Γραφείο μετά την ορκωμοσία του, αλλά και σε μια συνάντηση μετά τις εκλογές του 2024, όταν ο Ρεπουμπλικανός τού είπε ότι, αν δεν υπήρχε η πολιτική, θα μπορούσαν να είναι καλοί φίλοι και να παίζουν γκολφ. «Ήταν σχεδόν σαν να υπήρχαν δύο Ντόναλντ Τραμπ», γράφει.
Χαρακτηρίζει τον Βλαντίμιρ Πούτιν αγενή και γράφει ότι στις συναντήσεις τους συνήθιζε να καμπουριάζει, προσποιούμενος αδιαφορία «σαν έφηβος».
Για τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι αναγνωρίζει ότι η προηγούμενη εμπειρία του ως ηθοποιού αποδείχθηκε πολύτιμη προετοιμασία για τον ρόλο του ηγέτη σε καιρό πολέμου, αλλά σημειώνει ότι στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες τους μπορούσε να γίνει κυκλοθυμικός, πεισματάρης και λιγότερο ευγνώμων απ’ ό,τι θα περίμενε.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός είναι και για τη σχέση του με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου κατηγορώντας τον ότι έθετε την πολιτική του επιβίωση πάνω από τις μακροπρόθεσμες ανάγκες του Ισραήλ κι ότι δεν υπήρχε μεταξύ τους μεγάλη εμπιστοσύνη.
Το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής αυτοδικαίωσης αφορά την εκλογική αναμέτρηση του 2024. Ο Μπάιντεν υποστηρίζει ότι οι στενοί συνεργάτες του είχαν συμφωνήσει εξαρχής με την απόφασή του να διεκδικήσει δεύτερη θητεία και ότι ο ίδιος αισθανόταν υποχρεωμένος να συνεχίσει, καθώς θεωρούσε πως κανένας άλλος Δημοκρατικός δεν είχε καλύτερες πιθανότητες νίκης.
Τελικά, υποστηρίζει ότι έκανε πίσω για χάρη της ενότητας του κόμματος, χωρίς να εγκαταλείπει την πεποίθηση πως θα μπορούσε να είχε επικρατήσει.
Αυτή ακριβώς η απουσία ουσιαστικής αυτοκριτικής αποτελεί, σύμφωνα με τους «NY Times», το βασικό χαρακτηριστικό του βιβλίου. Ο Μπάιντεν καταγράφει με λεπτομέρεια τις νομοθετικές επιτυχίες της προεδρίας του, από τις υποδομές και την καθαρή ενέργεια έως τους ημιαγωγούς, αλλά αποφεύγει να εξετάσει σε βάθος τις πολιτικές συνέπειες των επιλογών του.
Πηγή: tanea.gr





