Η ηθοποιός που έγινε σύμβολο του αμερικανικού ανεξάρτητου κινηματογράφου επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με τη νέα ταινία του Μάρτιν ΜακΝτόνα. Στη διεθνή διαδικτυακή συνέντευξη Τύπου, στην οποία συμμετείχε το ertnews.gr, μίλησε για τον παράξενο χαρακτήρα της, τις τηλεφωνικές σκηνές με τον Σαμ Ρόκγουελ, τη μαγευτική εμπειρία της στο Νησί του Πάσχα και την αναπάντεχη δεύτερη νιότη της καριέρας της μετά την επιτυχία του «The White Lotus».
Υπήρξε το πρόσωπο μιας ολόκληρης κινηματογραφικής γενιάς που προτιμούσε τις μικρές, παράξενες και συχνά απρόβλεπτες ιστορίες από τη λάμψη των μεγάλων στούντιο. Η Πάρκερ Πόουζι απέκτησε ήδη από τη δεκαετία του 1990 τον τίτλο «Queen of the Indies», της βασίλισσας του ανεξάρτητου κινηματογράφου, μέσα από ταινίες όπως το «Party Girl», το «The House of Yes» και τις κωμωδίες του Κρίστοφερ Γκεστ. Ποτέ δεν έμοιαζε να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να γίνει μια συμβατική σταρ του Χόλιγουντ. Αντίθετα, έχτισε μια φιλμογραφία με γυναίκες ιδιόρρυθμες, νευρωτικές, αντιφατικές, συχνά μεγαλύτερες από την ίδια τη ζωή.
Η συμμετοχή της στην τρίτη σεζόν του «The White Lotus» την έφερε ξανά στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής, συστήνοντάς την σε μια νεότερη γενιά θεατών. Τώρα, η Πόουζι επιστρέφει στο κινηματογραφικό σύμπαν του μαύρου χιούμορ με το «Wild Horse Nine», τη νέα ταινία του Μάρτιν ΜακΝτόνα, δημιουργού των «Αποστολή στην Μπριζ», «Οι Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι» και «Τα Πνεύματα του Ινισέριν».
Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Χιλή του 1973, λίγο πριν από το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Σαλβαδόρ Αλιέντε. Δύο πράκτορες της CIA, ο Κρις (Τζον Μάλκοβιτς) και ο Λι (Σαμ Ρόκγουελ), αποστέλλονται από το Σαντιάγο στο Νησί του Πάσχα, με εντολή του προϊσταμένου τους (Στιβ Μπουσέμι). Εκεί, ανάμεσα στα περίφημα αγάλματα Μοάι, οι επαγγελματικές τους υποψίες, τα μυστικά του παρελθόντος και οι απροσδόκητες ανθρώπινες σχέσεις αρχίζουν να περιπλέκονται.
Η Πόουζι υποδύεται τη Μαρτζ, σύζυγο του Λι, μια γυναίκα που βρίσκεται γεωγραφικά μακριά από τα γεγονότα, αλλά εισβάλλει στην ιστορία μέσα από τηλεφωνικές συνομιλίες γεμάτες ένταση, χιούμορ, συζυγικές εξομολογήσεις και αμφίβολες αλήθειες. Έναν χαρακτήρα που μοιάζει να ζει τη δική του παράλληλη ταινία, διεκδικώντας χώρο σε μια ιστορία κυριαρχημένη από άνδρες οι οποίοι έχουν μάθει να εξαπατούν τους άλλους, αλλά και τον εαυτό τους.
Στη διεθνή διαδικτυακή συνέντευξη Τύπου, την οποία παρακολούθησε και το ΕΡΤnews.gr, η ηθοποιός μίλησε με τον χαρακτηριστικό αυθορμητισμό της για την εμπειρία της συνεργασίας με τον ΜακΝτόνα και για μια καριέρα που, όπως εξομολογείται, υπήρξε περισσότερο προσωπική διαδρομή παρά επαγγελματική στρατηγική.
Ερώτηση: Στη Βενετία είχατε αναφέρει ότι δεν είχατε ακόμη δει ολοκληρωμένη την ταινία. Πώς αισθανθήκατε όταν την παρακολουθήσατε για πρώτη φορά; Και πώς ήταν η εμπειρία στο Νησί του Πάσχα;
Πάρκερ Πόουζι: «Την είδα για πρώτη φορά στην πρεμιέρα και ήταν πραγματική απόλαυση. Καθόμουν δίπλα στον Σαμ Ρόκγουελ, γέλασα πάρα πολύ, αλλά συγκινήθηκα κιόλας. Είναι υπέροχο να συμμετέχεις σε μια ταινία που καταφέρνει να αποδώσει αυτό ακριβώς που ήθελε να δημιουργήσει, και ακόμη περισσότερα.
Όταν διάβασα το σενάριο, εντυπωσιάστηκα από το πόσο ολοκληρωμένο και αρμονικό ήταν. Είχε όλα εκείνα τα στοιχεία που αναζητούμε σε μια ταινία ή ένα θεατρικό έργο. Για έναν ηθοποιό, η ευκαιρία να υποδυθεί έναν σύνθετο άνθρωπο μέσα σε μια σχέση είναι πραγματική χαρά. Το Νησί του Πάσχα ήταν ένα μαγικό μέρος. Έμεινα εκεί οκτώ ημέρες. Επισκέφθηκα σπηλιές, είχα έναν υπέροχο ξεναγό που λεγόταν Πέδρο και αισθάνθηκα ότι βρισκόμουν σε έναν τόπο με βαθιά πνευματικότητα. Τα αγάλματα Μοάι είναι τεράστια, ο ουρανός απίστευτος, τα ζώα ζουν με έναν τρόπο που σε κάνει να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε έναν διαφορετικό κόσμο. Θυμάμαι τα άλογα που έτρεχαν ελεύθερα. Ζητούσα να σταματήσουμε το αυτοκίνητο για να πάω κοντά τους. Ένιωθα σαν δεκάχρονο παιδί. Ήταν μια εμπειρία ταπεινωτική, με την καλή έννοια, σαν να συνειδητοποιείς πόσο μικρός είσαι μπροστά σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από εσένα».
Ερώτηση: Έχετε ένα ιδιαίτερο ταλέντο στο να υποδύεστε σύνθετες και χαοτικές γυναίκες. Πόσο από έναν τέτοιο χαρακτήρα υπάρχει ήδη στο σενάριο και πόσο προκύπτει από τη δική σας ερμηνευτική προσέγγιση;
Πάρκερ Πόουζι: «Για μένα είναι πάντα μια συναρπαστική σχέση με τον σκηνοθέτη και τον συγγραφέα. Προσπαθώ να καταλάβω τι θέλει να πει, ποια είναι η οπτική του και πώς μπορώ να την ενισχύσω μέσα από την ερμηνεία μου. Ειδικά όταν συνεργάζεσαι με έναν τόσο σπουδαίο θεατρικό συγγραφέα όπως ο Μάρτιν ΜακΝτόνα. Έχω κάνει και άλλους ρόλους, όπως στο “Beau Is Afraid” ή στο “The Staircase”, όπου είσαι ένα μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου. Πρέπει να αντιληφθείς το συνολικό όραμα και να μπεις μέσα του τη σωστή στιγμή.
Με τη Μαρτζ αναρωτιόμουν ακόμη και για το αν όσα λέει είναι αληθινά. Είπα στον Μάρτιν: “Μα καλά, πήγε πράγματι με έναν κλόουν; Δεν νομίζω ότι το έκανε. Νομίζω ότι είναι μέρος του αστείου που έχουν μεταξύ τους”. Υπάρχει κάτι πολύ ενδιαφέρον στο τηλέφωνο ως μέσο επικοινωνίας. Δεν μπορείς να αγγίξεις τον άνθρωπο στην άλλη άκρη, εκείνος δεν μπορεί να δει τι περνάς και εσύ δυσκολεύεσαι να του εξηγήσεις τι συμβαίνει στη ζωή σου. Η Μαρτζ βρίσκεται σε υστερική κατάσταση και εκείνος την απορρίπτει ως υστερική γυναίκα. Όμως εκείνη προσπαθεί να πει την αλήθεια, όσο καλύτερα μπορεί. Αυτή η ανάγκη να φτάσει πραγματικά στον άλλον είναι πολύ ενδιαφέρουσα ερμηνευτικά».
Ερώτηση: Η Μαρτζ βρίσκεται μακριά από το Νησί του Πάσχα, αλλά τα τηλεφωνήματά της μοιάζουν ικανά να αποσταθεροποιήσουν ολόκληρο τον κόσμο του Λι. Πώς προσεγγίσατε έναν χαρακτήρα που ασκεί τόσο μεγάλη επιρροή σχεδόν αποκλειστικά μέσα από τη φωνή του;
Πάρκερ Πόουζι: «Όλα βρίσκονται στη γραφή. Υπηρετείς τη σκηνή που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας και εμπιστεύεσαι τον σκηνοθέτη σου. Είχε προηγηθεί τεράστια προετοιμασία για μια ημέρα γυρισμάτων. Το υπέροχο με αυτό το σενάριο είναι ότι, παρόλο που κάποιοι χαρακτήρες κάνουν τρομερά πράγματα, αγαπούν ο ένας τον άλλον. Υπάρχει χιούμορ, αλλά υπάρχει και βαθιά ανθρώπινη συγκίνηση. Αυτά είναι τα στοιχεία που βρίσκεις στα σπουδαία θεατρικά έργα. Ο Μάρτιν γράφει με έναν τρόπο που σε στηρίζει, αλλά σου επιτρέπει και να αφεθείς. Είναι σαν να κατεβαίνεις μια πλαγιά με σκι. Πρέπει να γνωρίζεις τέλεια το κείμενο και μετά να το ξεχάσεις, ώστε να ζήσεις πραγματικά τη σκηνή. Και φυσικά υπάρχει ο Σαμ. Τον γνωρίζω εδώ και τριάντα χρόνια. Είχαμε συνεργαστεί σε μια μικρή ανεξάρτητη ταινία τη δεκαετία του 1990, το “Drunks”. Το να ξαναβρεθούμε μαζί ήταν σαν να κλείνει ένας κύκλος. Τον αγαπώ πολύ, ως ηθοποιό και ως άνθρωπο».
Ερώτηση: Πώς διαμορφώσατε την εξωτερική εμφάνιση της Μαρτζ, η οποία αποτυπώνει τόσο χαρακτηριστικά την εποχή της;
Πάρκερ Πόουζι: «Έφερα μαζί μου μια ολόσωμη φόρμα που είχα αντιγράψει στην Ταϊλάνδη. Αγαπώ πολύ τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ήμουν παιδί εκείνης της εποχής, θυμάμαι αυτές τις γυναίκες και το πρώιμο φεμινιστικό κίνημα. Έφερα επίσης παντελόνια καμπάνα, τα οποία ο Μάρτιν ήθελε σε μια συγκεκριμένη απόχρωση του κόκκινου. Δουλέψαμε τα μαλλιά, το τεχνητό μαύρισμα, τις φακίδες, ολόκληρη την εικόνα της. Όλες αυτές οι μικρές λεπτομέρειες με βοηθούν να αισθάνομαι ότι ανήκω στον κόσμο του χαρακτήρα. Και ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι οι σκηνές μου είχαν σχεδόν θεατρικό χαρακτήρα. Δεν είναι συνηθισμένο στον κινηματογράφο να εξελίσσονται τόσο σημαντικά δραματουργικά γεγονότα μέσα από τηλεφωνικές συνομιλίες».
Ερώτηση: Η επιτυχία του «The White Lotus» σας σύστησε σε μια εντελώς νέα γενιά θεατών. Πώς βιώνετε αυτό το ανανεωμένο ενδιαφέρον για την καριέρα σας;
Πάρκερ Πόουζι: «Δεν κοιτάζω ιδιαίτερα το κινητό μου, εκτός από τις κλήσεις και τα μηνύματα. Δεν έχω κάποιον τρόπο να μετρήσω όλη αυτή τη διαδικτυακή απήχηση. Καταλαβαίνω τι συμβαίνει όταν με πλησιάζουν άνθρωποι και μου λένε πόσο τους άρεσε κάτι. Πρόσφατα έκανα μια διαφήμιση για την Gap και χόρεψα με παιδιά δεκαεννέα και είκοσι ετών. Μου θύμισαν τον εαυτό μου όταν ήμουν φοιτήτρια στο SUNY Purchase, όταν ήθελα απλώς να χορεύω, να δημιουργώ και να κάνω τα δικά μου πράγματα. Υπάρχουν πολλοί νέοι θαυμαστές του “Party Girl”. Βρίσκουν σε αυτή την ταινία κάτι που αφορά την ανεξαρτησία, το να αφήνεις την πόλη όπου μεγάλωσες, να πηγαίνεις κάπου αλλού, να κάνεις φίλους, να ζεις δημιουργικά και ελεύθερα. Είναι ένα μεγάλο δώρο να βλέπω ότι αυτές οι ταινίες εξακολουθούν να εμπνέουν ανθρώπους. Το “Wild Horse Nine” μού θυμίζει πολύ τις ταινίες που αγαπούσα να κάνω στην αρχή της καριέρας μου, τη δεκαετία του 1990. Νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη που βρίσκομαι ξανά σε κάτι τέτοιο».
Ερώτηση: Αναφερθήκατε με μεγάλη συγκίνηση στο Ράπα Νούι. Υπήρξε κάτι στην εμπειρία σας εκεί που να άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεστε τη ζωή ή την ιστορία της Λατινικής Αμερικής;
Πάρκερ Πόουζι: «Επισκέφθηκα μερικές σπηλιές όπου οι άνθρωποι του Ράπα Νούι είχαν ζήσει και προστατευτεί για μεγάλες χρονικές περιόδους. Μία από αυτές ονομάζεται Banana Cave. Έχω μια φωτογραφία όπου βρίσκομαι ανάμεσα στα φύλλα της μπανάνας και σχεδόν δεν φαίνομαι. Με εντυπωσίασε η σχέση αυτού του τόπου με τα ζώα. Αισθάνεσαι ότι είναι ο δικός τους πλανήτης, ότι βρίσκεσαι στη δική τους περιοχή. Πάντα με ενδιέφερε η αρχαιολογία και η ιστορία παλαιότερων πολιτισμών. Έχω έναν ξάδελφο που έχει επισκεφθεί ναούς των Μάγια και έχει ασχοληθεί με την αρχαιολογία. Μου αρέσει να ακούω αυτές τις ιστορίες. Αλλά το πιο απρόσμενο ήταν το πόσο πολύ αγάπησα να βρίσκομαι μέσα σε αυτές τις σπηλιές, να σκέφτομαι πώς ήταν να ζεις πραγματικά εκεί».
Ερώτηση: Το «The White Lotus» θεωρείται από πολλούς ένα νέο ορόσημο στην καριέρα σας. Παράλληλα, σας ακολουθεί από τη δεκαετία του 1990 ο χαρακτηρισμός «βασίλισσα του ανεξάρτητου κινηματογράφου». Εξακολουθείτε να αισθάνεστε κοντά σε αυτή την ταυτότητα;
Πάρκερ Πόουζι: «Το “The White Lotus” άλλαξε τη ζωή μου. Όχι μόνο επειδή βρέθηκα στην Ταϊλάνδη, αλλά εξαιτίας ολόκληρου αυτού του φαινομένου. Μάλιστα, επειδή βρισκόμουν εκεί, συνάντησα τον Σαμ Ρόκγουελ στο μπαρ του Four Seasons στην Μπανγκόκ. Πιθανότατα αυτή η συνάντηση έπαιξε κάποιον ρόλο στο να βρεθώ και στο “Wild Horse Nine”. Αισθάνομαι μερικές φορές σαν την μπίλια στη ρουλέτα. Εργάζομαι εδώ και τριάντα χρόνια. Συνέχισα να δουλεύω, αλλά όχι απαραίτητα να βγάζω χρήματα. Για μένα δεν υπήρξε ποτέ επιχείρηση. Ήταν μια διαδρομή. Πρέπει να μάθεις να διαχειρίζεσαι την απόρριψη, αλλά και το αίσθημα της αδικίας για τον τρόπο που λειτουργεί η τέχνη μέσα στη σημερινή κουλτούρα. Όταν βρίσκομαι σε μια ταινία σαν αυτή, αισθάνομαι πολύ τυχερή. Είναι ακριβώς το είδος του σεναρίου που αγαπώ. Το “The White Lotus” ήταν ένας μαραθώνιος. Σχεδόν επτά μήνες μακριά από το σπίτι μου, διατηρώντας συνεχώς ζωντανό τον χαρακτήρα. Εδώ η πρόκληση ήταν εντελώς διαφορετική: μία μόνο ημέρα γυρισμάτων. Σαν να είσαι αθλητής που έχει προετοιμαστεί για μια συγκεκριμένη στιγμή. Όσο για τον τίτλο “Queen of the Indies”, η καριέρα μου ήταν τότε κάτι πολύ ασυνήθιστο. Αλλά ήταν ο δικός μου δρόμος. Είχα τη δυνατότητα να επιλέγω πράγματα που μου ταίριαζαν και να απορρίπτω εκείνα που δεν ένιωθα σωστά. Κάποτε δημοσιογράφοι από το εξωτερικό μού έλεγαν ότι μοιάζω με Ευρωπαία ηθοποιό. Δεν καταλάβαινα τι εννοούσαν. Τώρα νομίζω ότι καταλαβαίνω. Δεν υπήρξα ποτέ ιδιαίτερα καλή στις επιχειρηματικές αποφάσεις. Ακολούθησα περισσότερο το ένστικτό μου».
Μια βασίλισσα που δεν εγκατέλειψε το βασίλειό της
Ακούγοντας την Πάρκερ Πόουζι να μιλά για το «Wild Horse Nine», αντιλαμβάνεται κανείς πως η επιστροφή της στο προσκήνιο δεν αποτελεί απαραίτητα αλλαγή πορείας. Περισσότερο μοιάζει με τη στιγμή κατά την οποία το ευρύτερο κοινό ανακαλύπτει ξανά μια ηθοποιό που παρέμεινε πιστή στις ιδιαιτερότητές της. Η Μαρτζ, με τις υπερβολές, τις αντιφάσεις και την αλλόκοτη ειλικρίνειά της, θα μπορούσε να είναι μια μακρινή συγγενής των γυναικών που η Πόουζι ενσάρκωσε πριν από τρεις δεκαετίες. Στον κόσμο του ΜακΝτόνα, όπου οι άνθρωποι λένε ψέματα τόσο συχνά ώστε ενίοτε δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν την αλήθεια, η ηρωίδα της μοιάζει να επιδιώκει απεγνωσμένα κάτι εξαιρετικά απλό: να ακουστεί από τον άνθρωπο που βρίσκεται στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής.
Ίσως αυτό να εξηγεί και τη διαχρονική γοητεία της Πόουζι. Οι χαρακτήρες της μπορεί να είναι εκκεντρικοί, παράλογοι ή εξαντλητικοί, αλλά σπάνια είναι αδιάφοροι. Κάτω από την κωμική τους υπερβολή υπάρχει σχεδόν πάντα μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη.
Το «Wild Horse Nine» του Μάρτιν ΜακΝτόνα κυκλοφορεί στους ελληνικούς κινηματογράφους την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026, από τη Feelgood Entertainment. Η ταινία είχε ήδη παρουσιαστεί στην Ελλάδα ως ταινία λήξης στις 32ες Νύχτες Πρεμιέρας, στις 10 Οκτωβρίου. Εμείς πάλι σας έχουμε γράψει την κριτική μας από το Φεστιβάλ του Τορόντο.
www.ertnews.gr
Πηγή: ertnews.gr
