Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ ήταν ένα ισχυρό ράπισμα για τον Ντόναλντ Τραμπ. Οι Ρεπουμπλικανοί έχασαν την πλειοψηφία και στα δύο σώματα του Κογκρέσου σε μία προεκλογική εκστρατεία που ο Τραμπ είχε φροντίσει να μετατρέψει σε προσωπικό στοίχημα για τον ίδιο.
«Συμπεριφερθείτε σαν να είμαι εγώ στο ψηφοδέλτιο», είπε στη βάση των Ρεπουμπλικανών και διοργάνωσε πάνω από 30 ομιλίες σε ένα μήνα για να εξασφαλίσει τη νίκη. Επενδύοντας στον ρατσισμό και την ισλαμοφοβία και επισείοντας τον «κομμουνιστικό κίνδυνο», ο Τραμπ προσπάθησε να επαναλάβει την επιτυχία της προεδρικής κούρσας, αλλά απέτυχε παταγωδώς.
Οι Ρεπουμπλικανοί έφτασαν να χάνουν προπύργια όπως το Τέξας και το Κάνσας, ενώ η προεδρική στήριξη περισσότερο έφθειρε παρά ενίσχυσε τους υποψηφίους των «κόκκινων». Η ήττα του Τραμπ είναι όλη δική του, σχολιάζουν διεθνή ΜΜΕ, παρά τις απελπισμένες προσπάθειες του ίδιου να ρίξει αλλού τις ευθύνες.
Σε ένα καταιγισμό αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Τραμπ κατηγόρησε για την ήττα τους υποψηφίους του ρεπουμπλικανικού κόμματος ακόμα και το φιλικό του τηλεοπτικό δίκτυο FOX, ενώ επιχείρησε να παρουσιάσει για άλλη μια φορά το άσπρο, μαύρο. «Χάσαμε γιατί δεν ήμουν στα ψηφοδέλτια», είπε με το θράσος που τον χαρακτηρίζει.
Σε μία σπάνια στιγμή αυτογνωσίας παραδέχτηκε στη συνέχεια ότι το «Ιράν ήταν η αιτία της ήττας». Οι ψηφοφόροι δεν φάνηκαν διατεθειμένοι να υποστούν τις βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις του πολέμου, συμπλήρωσε ο Τραμπ καθώς το αυξημένο κόστος ζωής εξαιτίας ακριβώς του πολέμου είχε αναδειχθεί σε βασικό διακύβευμα των εκλογών.
Ήττα για τους μεγιστάνες
Η ήττα του Τραμπ, ήταν και ήττα των μεγιστάνων φίλων του οι οποίοι είδαν τα εκατομμύριά τους να πηγαίνουν στον βρόντο. Ο Έλον Μασκ που δαπάνησε μισό δισ. για να στηρίξει ρεπουμπλικανούς υποψηφίους δεν έκρυψε την απογοήτευσή του.
«Τα data centers στο διάστημα μοιάζουν πλέον αρκετά δελεαστική επιλογή», έγραψε στο Χ. Τα 200 από τα 500 εκατ. δολάρια, ο Μάσκ τα πέταξε στον ρεπουμπλικανό υποψήφιο του Τέξας, τον διεφθαρμένο πρώην Γενικό Εισαγγελέα, Κεν Πάξτον, που έχασε από τον πρωτοεμφανιζόμενο Δημοκρατικό, Τζέιμς Ταλαρίκο, που έκανε σημαία της καμπάνιας του την ψήφο ενάντια στους μεγιστάνες που θέλουν να καθορίσουν το μέλλον της πολιτείας.
Πράγματι, δεν είναι κρυφό ότι ο Έλον Μασκ έχει επιλέξει το Τέξας για μία σειρά από μπίζνες, με τους Ρεπουμπλικανούς να του υπόσχονται μηδενικό έλεγχο και λογοδοσία.
Πολωμένη η αμερικανική κοινωνία
Η πανηγυρική νίκη του Τραμπ το 2024 έγινε δεκτή από διεθνείς ηγέτες αλλά και την πλειοψηφία των αναλυτών ως μία ιστορική καμπή που σηματοδοτεί τη δεξιά μετατόπιση της αμερικανικής κοινωνίας. Για τους ηγέτες της Δύσης αυτό σήμανε την προσαρμογή τους σε πιο δεξιές θέσεις και την αποδοχή του Τραμπ ως τμήμα μιας νέας κανονικότητας, παρά την επιθετική του στάση.
Οι Ρεπουμπλικανοί κέρδισαν πριν από δύο χρόνια τη λαϊκή ψήφο και κατέγραψαν πρωτιές σχεδόν σε όλες τις κοινωνικές ομάδες. Τώρα η εικόνα είναι ανάποδη. Οι νέοι άνδρες, οι γυναίκες, οι Αφροαμερικανοί, οι ισπανόφωνοι, στήριξαν στην πλειοψηφία τους τους Δημοκρατικούς.
Όσοι το 2024 προέβλεπαν έναν βαρύ συντηρητικό χειμώνα διαψεύστηκαν, καθώς δεν υπολόγιζαν την πόλωση που κυριαρχεί και στην αμερικανική κοινωνία και τις ανοιχτές αντιπαραθέσεις και εξελίξεις που άλλοτε μπορεί να στρέφουν την πλάστιγγα στα αριστερά και άλλοτε στα δεξιά.
Πολύ περισσότερο δεν υπολογίζουν ότι η κρίση της αμερικανικής ηγεμονίας που δεν είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του Τραμπ – αν και σίγουρα την επιδείνωσε – προκαλεί σεισμικές αναταράξεις σε όλο τον κόσμο και έχει συνέπειες ακόμα και στο εσωτερικό των μητροπόλεων.
Το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη που εκδηλώθηκε επί Μπάιντεν στις ΗΠΑ και συνδέθηκε με αιτήματα κατά της αμερικανικής ελίτ δεν βρήκε χώρο έκφρασης στους Δημοκρατικούς της Κάμαλα Χάρις που διαδέχτηκε τον «Jenocide Joe» λίγους μήνες πριν από τις εκλογές του 2024.
Η δυσαρέσκεια της βάσης των Δημοκρατικών έδωσε τον χώρο στον Ντόναλντ Τραμπ να κερδίσει τις εκλογές με μία σειρά από υποσχέσεις που τελικά δεν κράτησε.
Δύο χρόνια Τραμπ – Δύο χρόνια κοινωνικών αντιδράσεων
Τα δύο χρόνια της διακυβέρνησής του ωστόσο σημαδεύτηκαν από έντονες κοινωνικές αντιδράσεις. Ο ξεσηκωμός ενάντια στην ICE που οργανώθηκε από τα κάτω, οικοδόμησε κοινωνικές συμμαχίες και οδήγησε σε υποχώρηση τον Τραμπ σε ένα θέμα όπως η μετανάστευση που θεωρούνταν προνομιακό του πεδίο.
Οι διαδηλώσεις No Kings, κάποιες από αυτές κατέγραψαν ιστορικό ρεκόρ συμμετοχής, αμφισβήτησαν την ισχύ ενός προέδρου που πολλές φορές θέλει να εμφανίζεται ως αυτοκράτορας.
Η αντίθεση στον πόλεμο στο Ιράν οδήγησε στην πτώση των ποσοστών δημοφιλίας του προέδρου σε ιστορικά επίπεδα ενώ η σύμπλευση με το Ισραήλ παραμένει ανοιχτή πληγή για το ρεπουμπλικανικό αλλά και δημοκρατικό κόμμα.
Η δυναμική αυτή είναι που βρίσκεται πίσω από τη νίκη των Δημοκρατικών, που ωστόσο είναι δανεική. Εξάλλου το Δημοκρατικό κόμμα κάθε άλλο παρά ενιαίο είναι.
Οι επιτυχίες που κατέγραψαν μία σειρά υποψήφιοι που βρίσκονται στα αριστερά, με πιο χαρακτηριστική αυτή του Αμπντούλ Ελ Σαγέντ στο Μίσιγκαν, έγιναν κόντρα στο κατεστημένο του κόμματος που αναγκάζεται τώρα να τις αγκαλιάσει έστω και «κρατώντας τη μύτη του».
Ο Αμπντούλ Ελ Σαγέντ γίνεται ο πρώτος μουσουλμάνος γερουσιαστής των ΗΠΑ – Αρχικά κέρδισε την εκλεκτή των Δημοκρατικών και στη συνέχεια τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο ενώ ο Τραμπ εξαπέλυσε εμνονική ισλαμοφοβική εκστρατεία εναντίον του
Στοίχημα για τους Δημοκρατικούς – Θα καταφέρουν να βάλουν ανάχωμα στον Τραμπ;
Το γεγονός ότι προοδευτικοί υποψήφιοι που υπερασπίζονται τον σοσιαλισμό και μιλούν για φορολογία των πλούσιων και δίκαιη ανακατανομή, έχουν εισέλθει τα τελευταία χρόνια από το περιθώριο στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό προκαλώντας υστερία στη κυβέρνηση Τραμπ και εκνευρισμό στο Δημοκρατικό κόμμα είναι ακόμα ένα σημάδι της πόλωσης που κυριαρχεί στην αμερικανική κοινωνία, όπως εξάλλου και η άνοδος της ακροδεξιάς.
Το «μπλε κύμα» από την άλλη δεν μπορεί να διαβαστεί ως απόλυτη επιστροφή των Δημοκρατικών που έχουν ακόμα να διανύσουν απόσταση για να έχουν θετικό αποτέλεσμα στις προεδρικές εκλογές.
Με την πλειοψηφία στη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων πλέον θα κριθούν και οι ίδιοι για το τι θα κάνουν και τι όχι, για το εάν είναι διατεθειμένοι να βάλουν πράγματι ανάχωμα στον Τραμπ ή να πάρουν μέτρα προς φιλολαϊκή κατεύθυνση.
Αν και ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει δικαίωμα βέτο σε πολλές από τις αποφάσεις του Κογκρέσου, και ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι θα το αξιοποιήσει στο έπακρο, οι Δημοκρατικοί έχουν περιθώρια δράσης ιδίως όσον αφορά τον πόλεμο στο Ιράν.
Αλλά, κάθε άλλο παρά δεδομένο είναι ότι το κόμμα που έχει στηρίξει τόσες επεμβάσεις και πολεμικές εκστρατείες, που έχει στηρίξει τη γενοκτονία στη Γάζα, ακόμα και αν αυτό σήμανε την πολιτική του αυτοκτονία, θα πάρει τώρα θέση απέναντι στον πόλεμο καταψηφίζοντας στρατιωτικές δαπάνες. Πόσο μάλλον όταν στην ουσία δεν έχουν διατυπώσει μία αξιόπιστη εναλλακτική μπροστά στα αδιέξοδα της αμερικανικής ηγεμονίας.
Σύμφωνα εξάλλου με τις δημοσκοπήσεις η βάση των Δημοκρατικών δεν δηλώνει ικανοποιημένη από τις επιδόσεις τους.
Ο Τραμπ δεν θα αλλάξει στάση
Η πορεία των Δημοκρατικών θεωρείται βέβαιο ότι θα έχει εσωτερικές συγκρούσεις ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ δεν αναμένεται να αλλάξει στάση. Αντιθέτως μπορεί να γίνει ακόμα πιο επιθετικός τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό, ενώ μένει να φανεί εάν θα εκδηλωθεί κάποια κριτική στο πρόσωπό του από το ρεπουμπλικανικό κόμμα.
Τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών δεν είναι αρκετά για να αλλάξουν ρότα στις ΗΠΑ, αλλά έδωσαν «ανάσα» στους πολλούς που αγωνίζονται ενάντια στην ακροδεξιά και στην ωμή κυριαρχία των ισχυρών στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο.
Σε ένα περιβάλλον διεθνούς αστάθειας, κρίσης και συγκρούσεων η ήττα του Τραμπ αποτελεί ακόμα ένα πλήγμα για την αμερικανική ισχύ και μία ακόμα υπενθύμιση ότι οι κίνηση των από τα κάτω μπορεί να ανατρέπει τα δεδομένα και τους συσχετισμούς.
Πηγή: in.gr
