Με 160 συμμετέχουσες και συμμετέχοντες από 15 χώρες και 20 νησιά από το Αιγαίο και όλο τον κόσμο, το Hearth Summit Aegean 2026 έφερε στη Σαντορίνη, από τις 23 έως τις 25 Οκτωβρίου, ανθρώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης, παραγωγούς, επιχειρηματίες, ερευνητές, καλλιτέχνες και εκπροσώπους της Κοινωνίας των Πολιτών.
Η συζήτηση δεν έμεινε στη διάγνωση. Μέσα από τέσσερις διαδρομές πεδίου, εργαστήρια, πάνελ για τον τουρισμό, την αναγεννητική οικονομία κι άλλα θέματα – και περισσότερες από 20 παρουσιάσεις νησιωτικών πρωτοβουλιών – αναδείχθηκαν λύσεις που εφαρμόζονται ήδη ή μπορούν να δοκιμαστούν σε μικρή κλίμακα και να προσαρμοστούν στις ανάγκες κάθε τόπου.
Στο επίκεντρο βρέθηκαν η συζήτηση για τη φέρουσα ικανότητα και την ανθεκτικότητα των νησιωτικών προορισμών αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η δυσαρέσκεια και η διαμαρτυρία των κατοίκων μιας περιοχής μπορούν να μετατραπούν σε συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής.
Από άκρη σε άκρη στο Αιγαίο, αυτή τη στιγμή μικρότερες ή μεγαλύτερες πρωτοβουλίες και κινήματα ασχολούνται με μια σειρά από πολλά και διαφορετικά ζητήματα: υπέρ τουρισμός, αυθαίρετη επιθετική δόμηση, απουσία πολιτιστικών και επιμορφωτικών ερεθισμάτων για την τοπική κοινωνία, απομόνωση, διαφύλαξη της τοπικής πολιτιστικής κληρονομιάς και πολλά άλλα.
Ποιο είναι το μέλλον των τοπικών κινημάτων; Μία μικρή συζήτηση με τον καθηγητή Ιωάννη Σπιλάνη
Στο συνέδριο βρέθηκε και ο Ιωάννης Σπιλάνης, ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου, οικονομολόγος – περιφερειολόγος με αντικείμενο τον τουρισμό και την περιφερειακή ανάπτυξη, ιδρυτικό μέλος και επιστημονικός υπεύθυνος της ΑΜΚΕ «Φωνές για το Αρχιπέλαγος» που ως στόχο έχει να συντονίσει συλλογικότητες, φορείς και ενεργούς πολίτες από τα νησιά του Αιγαίου αλλά και ιδρυτικό μέλος του Δικτύου «Βιώσιμες Κυκλάδες».
Οι «Φωνές για το Αρχιπέλαγος» επιχειρούν να καλύψουν ένα πραγματικό κενό: την απουσία ενός σταθερού, επιστημονικά τεκμηριωμένου και διανησιωτικού φορέα που να συνδέει τις τοπικές διεκδικήσεις και να παρεμβαίνει στη χάραξη πολιτικής.
Στο πλαίσιο του συνεδρίου κάναμε μια μικρή συζήτηση με τον κ. Σπιλάνη για το μέλλον των πρωτοβουλιών που έχουν απλωθεί τα τελευταία χρόνια στα νησιά του Αιγαίου.
«Καταρχάς, να ξεκαθαρίσουμε, γιατί υπάρχει μία παρανόηση που καλλιεργείται από πολλούς, πως όλες αυτές οι πρωτοβουλίες που βρισκόμαστε εδώ, δεν θέλουμε να σταματήσει ο τουρισμός. Αυτό που θέλουμε είναι να γίνει ανθρώπινος» σημειώνει ο κ. Σπιλάνης.
Οι πρωτοβουλίες που ξεκίνησαν με ένταση το 2024, είναι κυρίως άτυπες, όπως το «Κίνημα της Πετσέτας», οι «Βιώσιμες Κυκλάδες», η «Ομπρέλα» στη Ρόδο αλλά και το «Κίνημα Πολιτών -Βιώσιμη Κως».
«Η διαμαρτυρία ξεκίνησε σε καλή βάση και δυναμικά. Μέχρι πριν από πέντε χρόνια δεν υπήρχε καμία από αυτές τις πρωτοβουλίες» περιγράφει ο καθηγητής.
Όπως όμως προσθέτει: «Αυτή τη στιγμή όμως είμαστε σε ένα μεταίχμιο που πρέπει να προτείνουμε πως θα πάμε παρακάτω. Διότι η διαμαρτυρία έχει μία επίδραση. Στη συνέχεια, ατονεί. Γιατί δεν έχει… τι να κάνει. Ειδικά όταν είσαι σε νησιωτικό χώρο, μόνος σου, χωρίς να βλέπεις τον άλλον, η κατάσταση γίνεται πιο δύσκολη. Ελάχιστα είναι τα νησιά με σχολές και πανεπιστήμια και συλλογικούς χώρους δράσης, στα οποία οι νέοι μπορούν να μιλήσουν για τα ζητήματα και να διασπείρουν τις δράσεις» σχολιάζει ο κ. Σπιλάνης.
«Πολλά μέλη σε αυτές τις πολλές αλλά διάσπαρτες πρωτοβουλίες έχουν απογοητευτεί. Και αυτό, γιατί προσπαθούμε διαρκώς εκ των υστέρων να αποτρέψουμε κάτι κακό. Αυτή η πρακτική έχει κοντά πόδια. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι υποθέσεις που ασχολούμαστε συνεχίζονται δικαστικά. Επομένως, έχουν έξοδα, μπορεί να εκδικαστούν μετά από πολύ καιρό κ.τ.λ. Άλλες φορές, καταλήγουμε να δημοσιεύουμε απλώς ένα δελτίο τύπου», συνεχίζει να εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο κινούνται τα κινήματα στα νησιά ο κ. Σπιλάνης.
Ο ίδιος κάνει σε αυτό το σημείο και ένα πιο γενικό σχόλιο γύρω από αυτό το ζήτημα, το οποίο όμως, κατά τον ίδιο εξηγεί πολλά.
Ο Γιάννης Σπιλάνης παρουσιάζει την πρωτοβουλία Φωνές του Αρχιπελάγους στο πλαίσιο του Hearth Summit Aegean
«Στην Ελλάδα, δυστυχώς, περισσότερο από τις άλλες χώρες της Μεσογείου, είμαστε πιο ατομικιστές. Μόλις βγαίνουμε από τη δομή της οικογένειας, οδηγούμαστε στο χάος. Στο θέμα που ονομάζεται “κοινωνικό κεφάλαιο”, στην εμπιστοσύνη που δείχνει το άτομο προς τον άλλον και προς τους θεσμούς, είμαστε στο μηδέν».
Όσον αφορά τις προσπάθειες που μετουσιώνονται σε πρωτοβουλίες και κινήματα, αυτό που χρειάζεται κατά τον κ. Σπιλάνη, είναι περισσότερη οργάνωση αλλά και ένα συνολικότερο και πιο ταυτοτικό όραμα.
Σύμφωνα με τον καθηγητή, η απαίτηση για αυτό το όραμα έκανε την εμφάνιση της και στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης για την πρώτη ολοκληρωμένη Ευρωπαϊκή Στρατηγική για τα Νησιά, η οποία έφερε στο κέντρο της ευρωπαϊκής συζήτησης ένα ζήτημα που αφορά άμεσα στην Ελλάδα: το δικαίωμα των ανθρώπων να μπορούν να ζουν, να εργάζονται και να παραμένουν στον τόπο τους, χωρίς να εξαναγκάζονται να φύγουν λόγω του κόστους ζωής, της έλλειψης κατοικίας και της υποβάθμισης των δημόσιων υπηρεσιών.
«Αυτή τη στιγμή τα νησιά αντιμετωπίζονται ως τόποι επενδύσεων και όχι ως τόποι παραμονής, ενώ η ελληνική κοινωνία την ίδια στιγμή απροπόνητη με το παραπάνω όραμα» δίνει την γενική εικόνα που επικρατεί ο κ. Σπιλάνης.
Αυτό οδηγεί τους συμμετέχοντες στις τοπικές πρωτοβουλίες σε μια εγρήγορση να βρουν άμεσα την απάντηση στο πως θα γίνει η μετάβαση στην επόμενη μέρα.
Μέσα σε αυτό το «επείγον» τοπίο, σύμφωνα με τον κ. Σπιλάνη, τα τοπικά αιτήματα δεν προωθούνται επαρκώς από τους επικεφαλής της τοπικής αυτοδιοίκηση.
« Αυτοί που βρίσκονται σε αυτές τις θέσεις και θα έπρεπε να είναι πρωτεργάτες, δεν έχουν αυτή τη φιλοσοφία, δεν το αντιμετωπίζουν ως κάτι σημαντικό. Προσπαθούν να λύσουν τα ζητήματα συνδιαλεγόμενοι με την πολιτεία και όχι με την κοινωνία» λέει ο κ. Σπιλάνης.
»Τί κάνουν; Συχνά παίρνουν τηλέφωνο τον υπουργό τάδε για να του πούνε για τις παραλίες. Για παράδειγμα: “γιατί μας έβαλες αυτές τις παραλίες προς εκμετάλλευση; Θέλω να μου τις βγάλεις” κ.τ.λ. Γίνεται προσωπική συνδιαλλαγή δηλαδή με τον εκάστοτε υπουργό. Όμως, ακόμη και να έχει αποτέλεσμα πρόσκαιρα μια τέτοια κίνηση, π.χ για την Πάρο, γιατί ο υπουργός αφαίρεσε δύο παραλίες από αυτές προς εκμετάλλευση, το πρόβλημα θα επανέλθει την επόμενη σεζόν, διότι η νομοθεσία έχει μείνει ίδια. Εκεί είναι το μεγάλο μας πρόβλημα».
Χθες παρακολούθησα τη συνεδρίαση της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Νοτίου Αιγαίου. Οι δήμαρχοι επαναλάμβαναν τα ίδια προβλήματα.
Τα προβλήματα παραμένουν άλυτα, διότι οι δήμαρχοι τα συζητούν μεταξύ τους και με το υπουργείο Εσωτερικών. Δεν προσπαθούν να ξεσηκώσουν την κοινωνία για τα ζητήματα. Οι δήμαρχοι φοβούνται πως θα κατηγορηθούν ως λαϊκιστές και το να σου βάλουν αυτή την ταμπέλα έχει γίνει ένας πολύ μεγάλος φόβος από τα μνημόνια και έπειτα.
Οι δημοτικές αρχές δεν έχουν πια και μεγάλο πολιτικό βάρος. Η αυτοδιοίκηση έχει δεχθεί φοβερά χτυπήματα».
Αυτό κατά τον κ. Σπιλάνη μας οδηγεί στο ότι οι ομάδες της κοινωνίας των πολιτών πρέπει τελικά να γίνουν επαγγελματίες. Να ασχολούνται καθημερινά με αυτά τα ζητήματα.
Φυσικά, κατά τον κ. Σπιλάνη, αυτό που δεσπόζει είναι η απουσία κεντρικής πολιτικής στη χώρα μας για το καυτό ζήτημα του υπέρ τουρισμού, το οποίο έχει πάρει παγκόσμιες διαστάσεις.
«Στην Κορσική, υποχρεωτικά, το 15% των κατοικιών σε μια περιοχή, είναι κοινωνικές κατοικίες. Εάν δεν είναι, τότε, ο δήμος χρηματοδοτείται με λιγότερους πόρους από το κράτος. Είναι νόμος που έφερε ο Μιτεράν και ισχύει ακόμη. Στην Ελλάδα, προσπαθούμε να λύσουμε ξαφνικά, με έναν μαγικό τρόπο τα προβλήματα όταν έχει φουντώσει ήδη η κατάσταση» καταλήγει ο κ. Σπιλάνης.
Το χαρακτηριστικό παράδειγμα της Πάρου: Από το κίνημα της πετσέτας στη διεκδίκηση για τα απορρίμματα
Το παρών στο συνέδριο έδωσε και ο αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος Πάρου, Θεμιστοκλής Καρποδίνης ο οποίος είχε πρωτοστατήσει μαζί πολλούς κατοίκους του δημοφιλούς νησιού στο «Κίνημα της Πετσέτας» το 2023.
Τρία χρόνια μετά την εκκίνηση των δραστηριοτήτων του κινήματος, ο ίδιος μίλησε για το τι πέτυχε η συγκεκριμένη πρωτοβουλία μέχρι το ποια είναι τα σημερινά αιτήματα των κατοίκων του νησιού.
Για όσους δεν το γνωρίζουν, το «Κίνημα της Πετσέτας» στην Πάρο ήταν μια από τις πιο χαρακτηριστικές κινητοποιήσεις πολιτών, το καλοκαίρι του 2023. Ξεκίνησε ως τοπική διαμαρτυρία για την αυθαίρετη κατάληψη παραλιών από ομπρέλες, ξαπλώστρες και εγκαταστάσεις επιχειρήσεων beach bar και εξελίχθηκε σε πανελλαδικό κίνημα υπεράσπισης της ελεύθερης πρόσβασης στις παραλίες.
Η Θεσμική και πολιτική πίεση, οδήγησε σε παρέμβαση της εισαγγελικής αρχής.
Σε Πάρο και Αντίπαρο διαπιστώθηκαν παραβάσεις σε 13 από τις 18 επιχειρήσεις που ελέγχθηκαν, ενώ καταγράφηκε παράνομη κατάληψη περίπου 5.000 τ.μ. αιγιαλού και παραλίας. 14 επιχειρηματίες της Πάρου και 4 της Αντιπάρου οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο
Το παράδειγμα της Πάρου επεκτάθηκε σε άλλα νησιά, όπως η Νάξος και η Μύκονος ενώ το κίνημα προβλήθηκε από διεθνή μέσα: New York Times, Guardian, Le Monde, Spiegel κ.τ.λ.
Η παραπάνω κίνηση ήταν ένας από τους βασικούς καταλύτες για τη δημιουργία της πλατφόρμας My Coast το 2024, μια δωρεάν ψηφιακής εφαρμογής για κινητά τηλέφωνα, μέσω της οποίας οι πολίτες μπορούσαν να ελέγχουν τις παραχωρήσεις στις παραλίες και να καταγγέλλουν πιθανές παραβάσεις.
Το καλοκαίρι τ0υ 2024 πραγατοποιήθηκαν 20.500 έλεγχοι οι οποίοι οδήγησαν σε 8, 5 εκ. ευρώ πρόστιμα και 55 εντολές σφράγισης.
Τα επόμενα δύο χρόνια, ωστόσο, αυτή δημόσια κινητοποίηση ατόνησε.
Και το ερώτημα παρέμεινε: έγινε η ψηφιακή καταγγελία ένας πραγματικός και μόνιμος μηχανισμός προστασίας των παραλιών ή ήταν απλώς ένας τρόπος για να μεταφερθεί η ευθύνη στους πολίτες να εντοπίζουν τις παρανομίες; Την ίδια στιγμή, η συζήτηση μετακινήθηκε από το ερώτημα «ποιος καταλαμβάνει παράνομα τις παραλίες;» στο ευρύτερο ζήτημα του ποιος διαχειρίζεται τις παραχωρήσεις, με ποιους όρους και ποιος ελέγχει την τήρησή τους.
« Το Κίνημα της Πετσέτας πέτυχε κάποιους στόχους. Ακούστηκε το πρόβλημα, έγινε γνωστό. Λήφθηκαν κάποια μέτρα. Άρχισε να υπάρχει μία κάποια διαφάνεια» σημείωσε μιλώντας στο in στο πλαίσιο του συνεδρίου ο κ. Καρποδίνης.
Επί της ουσίας όμως, σύμφωνα με τον αντιδήμαρχο μετά από τη δημιουργία της πλατφόρμας My Coast η οποία έδωσε στο κοινό μια ψευδαίσθηση συμμετοχής στο σημαντικό αυτό ζήτημα, οι εξελίξεις που ακολούθησαν «απονεύρωσαν» την τοπική αυτοδιοίκηση.
«Οι παραλίες οι οποίες διατίθενται τελικά για αξιοποίηση πέρασαν από τους δήμους στον έλεγχο των κτηματικών υπηρεσιών, οι οποίες υπάγονται στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. Η εκμετάλλευση των παραλιών προκύπτει μέσα από ηλεκτρονικούς διαγωνισμούς» εξηγεί ο κ. Καρποδίνης.
Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και αν οι κάτοικοι αντιδρούν σε μια παραχώρηση, η γνώμη του Δήμου μια περιοχής δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα για την Κτηματική Υπηρεσία, η οποία βρίσκεται κάπου μακριά από τον τόπο που εξελίσσονται τα γεγονότα.
Ο κ. Σπιλάνης θυμάται τις ημέρες της διαβούλευσης του παραπάνω νόμου ανάμεσα στο υπουργείο Εσωτερικών και τις πρωτοβουλίες και τα κινήματα που ασχολούνταν με το ζήτημα.
«Προσπαθούσαν να μας πείσουν πως το νέο σύστημα διαχείρισης των παραλιών θα ήταν καλύτερο. Απαντούσαμε πως οι δήμοι έμεναν πάλι εκτός και πως περιορίζεται η διαφάνεια. Οι πολίτες καταγγέλλουν μία αυθαιρεσία αλλά μετά δεν γνωρίζουν τι συνέβη με την καταγγελία τους».
Πίσω, στα ζητήματα στην Πάρο, κ .Καρποδίνης περιγράφει πως αυτή τη στιγμή οι σύλλογοι στο νησί ασχολούνται συγκεκριμένα με το θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων, το οποίο ήρθε ερμητικά στη δημόσια συζήτηση μετά τη μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε τον Ιούλιο του 2026 από τον ΧΥΤΑ του νησιού και επεκτάθηκε σε πολύ μεγάλο μέρος της Πάρου (ήταν μία από τις πιο μεγάλες πυρκαγιές του φετινού καλοκαιριού).
Κατά τη διάρκεια αυτής της πυρκαγιάς συνέβη και μία πρωτοφανής κίνηση που δεν είχαμε ξαναδεί: ο δήμαρχος Πάρου συνελήφθη και οδηγήθηκε στα κρατητήρια Σύρου στο πλαίσιο της προανάκρισης για τα αίτια της πυρκαγιάς.
«Όλοι οι κάτοικοι και οι σύλλογοι της Πάρου έχουν συσπειρωθεί αυτή τη στιγμή γύρω από το θέμα των απορριμμάτων» σημειώνει ο κ. Καρποδίνης για το αίτημα των κατοίκων να δοθεί χρονοδιάγραμμα αποκατάστασης του ΧΥΤΑ και λύση για τα ογκώδη και πράσινα απόβλητα, τα οποία συνεχίζουν να είναι «στον αέρα».
Ο αντιδήμαρχος Πάρου Θεμιστοκλής Καρποδίνης
«Πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλία η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου για να λυθεί αυτό το κομβικό θέμα. Οι δήμοι είναι και σε αυτό το θέμα απονευρωμένοι. Η απονεύρωση της ΚΕΔΕ -Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας- είναι στοχευμένη. Υπάρχει ένας εμπαιγμός της Πολιτείας. Ο δήμαρχος της Πάρου στοχοποιήθηκε πολιτικά. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Να συλλάβουν έναν δήμαρχο, ενώ το νησί συνεχίζει να καίγεται και την ίδια στιγμή ο δήμαρχος είναι και ο προϊστάμενος της πολιτικής προστασίας».
«Δεν είναι μόνο η ο υπέρ τουρισμός είναι και η διατήρηση της μνήμης και της πολιτιστικής κληρονομιάς»
Ο Λευτέρης Ζώρζος, Σαντορινιός από το χωριό του Πύργου, ο οποίος σπούδασε αρχαιολογία και δραστηριοποιείται ως ξενοδόχος στο νησί, έχει αφιερωθεί στην ανάδειξη της πλούσιας, ενδιαφέρουσας και σημαντικής βιομηχανικής κληρονομιάς της Σαντορίνης η οποία χαρακτηρίζει το νησί από άκρη σε άκρη.
Ο ίδιος σημειώνει πως η Σαντορίνη συμπυκνώνει τα περισσότερα και πιο εμφαντικά ζητήματα που προκαλεί ο τουρισμός ειδικά στα νησιά των Κυκλάδων: υπέρ δόμηση, υπέρ τουρισμός, πρόβλημα με τη διαχείριση πολύτιμων πόρων όπως το νερό.
Την ίδια στιγμή, το δημοφιλές νησί έχει και δικά του, «προσωπικά» ζητήματα: σεισμική κρίση, φαινόμενα κατολισθήσεων και δυσκολία των τοπικών υποδομών (λόγω και της ιδιαίτερης γεωμορφολογίας του νησιού) να αντέξουν τόσους επισκέπτες, «επιθετικό» τουρισμό κρουαζιέρας.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο κ. Ζώρζος επιμένει πως η μνήμη και η πολιτιστική κληρονομιά είναι κομβικά στοιχεία που πρέπει να διαφυλαχθούν στους διαφορετικούς τόπους του αρχιπελάγους.
Κομμάτι της συστηματικής του προσπάθειας να αναδειχθεί αυτός ο πολιτιστικός θησαυρός της Σαντορίνης μετουσιώθηκε στην έκθεση “INDUSTRIANA: Η βιομηχανική κληρονομιά της Σαντορίνης και της Θηρασιάς”, που ήταν ήταν κάτι περισσότερο από μία φωτογραφική ή ιστορική αναδρομή.
Η έκθεση η οποία μόλις ολοκληρώθηκε στο Βιομηχανικό Μουσείο Τομάτας «Δ. Νομικός» στη Βλυχάδα επιχείρησε να ανασυνθέσει μια ολόκληρη οικονομική και κοινωνική ιστορία των δύο νησιών πριν από την κυριαρχία του τουρισμού.
Η Σαντορίνη είναι σήμερα διεθνώς ταυτισμένη με τον τουρισμό, όμως η οικονομική και κοινωνική της ιστορία στηρίχθηκε για δεκαετίες στην παραγωγή, στη μεταποίηση, στην εξόρυξη, στη γεωργία και στη ναυτική δραστηριότητα.
Η έκθεση έθεσε ουσιαστικά και ένα ζήτημα πολιτιστικής προστασίας: τι απομένει από αυτή την παραγωγική ιστορία, όταν τα παλιά εργοστάσια εγκαταλείπονται, κατεδαφίζονται ή μετατρέπονται σε τουριστικές χρήσεις; Η περίπτωση του εργοστασίου ABIS, που κατεδαφίστηκε, αναφέρεται ως παράδειγμα απώλειας βιομηχανικής μνήμης.
Μετά το τέλος της έκθεσης, της οποίας την επιστημονική επιμέλεια είχε ο κ. Ζώρζος, ο ίδιος επέστρεψε…. στην κούρσα για την επίλυση των διαφορετικών ζητημάτων που απασχολούν το νησί.
O ίδιος συμμετέχει και στην επιτροπή τουρισμού και στην επιτροπή πολιτισμού της Σαντορίνης και εκτός από την καταγραφή των βιομηχανικών κτιρίων στο νησί, πολλά από τα οποία μένουν αναξιοποίητα ή καταρρέουν σιωπηλά, οασχολείται εντατικά και με την μετατροπή του καρνάγιου της Αρμένης σε χώρο ιστορικής μνήμης.
Όπως συμπυκνώνει ο ίδιος την καθημερινότητα των ανθρώπων οι οποίοι συμμετέχουν σε αυτές τις πρωτοβουλίες στα νησιά: «Πολλά τα ζητήματα, λίγοι ασχολούνται. Είμαστε λίγοι σε αυτές τις πρωτοβουλίες. Ο καθένας μπορεί και να είμαστε σε τέσσερα-πέντε διαφορετικά διοικητικά και τοπικά συμβούλια» περιγράφει ο κ. Ζώρζος τον τρόπο με το οποίο δουλεύουν αρκετές φορές οι προσπάθειες κατοίκων και πρωτοβουλιών στην περιφέρεια.
*Το Hearth Summit Aegean 2026 διοργανώθηκε από το Impact Hub Athens, με co-creator το MATI και σε συνεργασία με το The Wellbeing Project, ενώ τέλεσε υπό την αιγίδα του Δήμου Θήρας.
Πηγή: in.gr
