Βορίζια. Το χωριό που έμαθε όλη η Ελλάδα ένα χρόνο πριν. Και ξέχασε μερικούς μήνες μετά.
Η αφορμή για να γίνουν διάσημα τα Βορίζια ήταν η βόμβα που κατέστρεψε το σπίτι ενός ζευγαριού και ένα διπλό φονικό που ακολούθησε. Το σπίτι που καταστράφηκε της οικογένειας Φραγκιαδάκη. Νεκροί η 57χρονη Ευαγγελία Φραγκιαδάκη και ο 39χρονος Φανούρης Καργάκης.
Ακόμα τρεις τραυματίστηκαν από την οικογένεια Φραγκιαδάκη. Δύο άντρες και μία γυναίκα.
Κάποιοι διάλεξαν τις κατάρες, τις φωνές και τις φασαρίες. Κάποιοι άλλοι επέλεξαν τη σιωπή και την αξιοπρέπεια.
Το φονικό έγινε μπροστά στα μάτια όλου του χωριού. Οι περισσότεροι από αυτούς που ήταν εκεί, επέλεξαν να μην μιλήσουν, για όσα είδαν και όσα γνωρίζουν. Επικράτησε ο φόβος; Η τάση του να μην ανακατευτούν για να μην διαταραχθεί η οικογενειακή τους γαλήνη; Ο,τι και να ήταν δεν μπορεί να αλλάξει τα όσα πραγματικά έγιναν.
Το σκηνικό ξεκαθαρίζει σιγά σιγά, ακόμα και χωρίς τη βοήθεια τους. Έστω και πιο αργά από όσο θα έπρεπε. Και παρά τις όποιες προσπάθειες η αλήθεια να θαφτεί μαζί με τους νεκρούς, αυτή φωνάζει απειλητική απέναντι στους ενόχους.
Για την ιστορία, δύο οπλισμένοι άντρες της οικογένειας Καργάκη άνοιξαν πυρ από ψηλά εναντίον μελών της οικογένειας Φραγκιαδάκη που έβγαιναν από τα σπίτια τους για να πάνε στο μνημόσυνο του παππού της οικογένειας, Μανούσου Φραγκιαδάκη. Πυρά εβλήθησαν και από την οικογένεια Φραγκιαδάκη.
Ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας Φραγκιαδάκη εναντίον των οποίων άνοιξαν πυρ εκείνη τη μέρα, γυναίκες και παιδιά. Ανάμεσα τους μία έγκυος που για να σωθεί, ο άντρας της την κάλυψε με το σώμα του.
Όπλο όπως κατέθεσαν μάρτυρες που τραυματίστηκαν κρατούσε και ο νεκρός Φανούρης Καργάκης, που περνούσε από τον δρόμο που έβγαιναν οι Φραγκιαδάκηδες, με κάποιους από αυτούς να απαντούν στα πυρά.
Πολλά ακούστηκαν για το ρόλο της αστυνομίας και τι θα μπορούσε να είχε γίνει, μετά την έκρηξη στο σπίτι των Φραγκιαδάκηδων προκειμένου να αποφευχθούν οι αιματηρές εξελίξεις.
Λίγη σημασία έχει αυτό ωστόσο την επόμενη μέρα. Αποτέλεσμα, οι δύο Καργάκηδες που πυροβολούσαν από ψηλά να είναι στη φυλακή, όπως και πέντε ακόμα άντρες από την οικογένεια Φραγκιαδάκη. Ανάμεσα τους και οι δύο που τραυματίστηκαν.
Απαγόρευση εισόδου στο χωριό έχουν και άλλοι άντρες και των δύο οικογενειών.
Την Κυριακή ήταν τα μνημόσυνα της Ευαγγελίας και του Φανούρη. Της Ευαγγελίας στον Αλικιανό Χανίων, όπου ζούσε και του Φανούρη στα Βορίζια.
Και στα δύο μνημόσυνα παρόντες συγγενείς και φίλοι. Κάποιοι αναγκάστηκαν να διαλέξουν, όπως είχε γίνει και στις κηδείες, αφού στα χωριά οι οικογένειες μπερδεύονται και οι φίλοι αρκετές φορές μοιράζονται.
Όποιος περάσει τους τελευταίους μήνες από τα Βορίζια θα δει εγκατεστημένες αστυνομικές δυνάμεις. Το χωριό όταν πέφτει ο ήλιος μοιάζει με φάντασμα. Μία περίεργη σιωπή. Μία τρομακτική ησυχία. Σαν το κακό να περιμένει…
Έξω από το σπίτι της κυρίας Βασιλικής Φραγκιαδάκη της μητέρας της Ευαγγελίας μόνιμα ένα περιπολικό. Μία γιαγιά 85 χρονών που λόγω ατυχήματος βρίσκεται στο κρεβάτι χωρίς να μπορεί να σηκωθεί. Το σπίτι της, το σπίτι που γέννησε τα παιδιά της και περπάτησαν τα εγγόνια της έχει γίνει η δική της φυλακή. Μαζί με τη μοναξιά της.
Μία μέρα πριν το μνημόσυνο της κόρης της, ένα δισέγγονο της θα σπρώξει την πόρτα. Και τα μάτια της γιαγιάς θα αστράψουν. Είναι ένα από τα παιδιά που ζουν χωρίς τον πατέρα τους και τον έχουν δει δύο τρεις φορές στη φυλακή τον τελευταίο χρόνο. Μαζί με την μικρή που δεν είναι πάνω από έξι χρονών μπαίνουν στο σπίτι και 2-3 εγγόνια και ανίψια. Την αγκαλιάζουν και τη φιλάνε. Εκείνη απολογείται γιατί δεν θα μπορέσει να πάει στο μνημόσυνο της κόρης της. Δεν μπορεί να σηκωθεί.
Το σπίτι είναι γεμάτο φωτογραφίες. Η γιαγιά ποτέ δεν ξεστόμισε κατάρα, ούτε για αυτούς που έγιναν αιτία να χάσει το παιδί της. Το μόνο που έλεγε και λέει «εγώ τους αγαπώ κι ας με σκοτώσανε».
Αγκαλιάζει και φιλάει όσους έχει κοντά της, με δάκρυα στα μάτια. Γεμίζουν και τα μάτια αυτών που σκύβουν στο κρεβάτι της, αλλά δεν μπορούν να της το δείξουν.
Σκοπός είναι να της δώσουν κουράγιο, όχι να κλαίνε μαζί της. «Αυτό το σπίτι ήταν γεμάτο παιδιά και εγγόνια και τώρα είμαι μόνη μου. Και δεν μπορούν τα παιδιά μου να έρθουν να με δούνε» θα πει μέσα στο κλάμα της.
Μια φωτογραφία στον τοίχο δίνει την αφορμή να αλλάξει η κουβέντα. Είναι η γιαγιά νέα με τον παππού.
– Πώς τον γνώρισες;
– Παιδί μου τότε παντρευόμασταν με προξενιό. Στον έφερναν οι γονείς και ήσουν υποχρεωμένη να τον πάρεις. Εγώ ήμουν τυχερή. Η μόνη που φορούσα μίνι στο χωριό.
Οι αστυνομικοί παίζουν με το παιδί.
Ένα από τα ανίψια της γιαγιάς ανεβαίνει τη σκάλα του φονικού. Πάει να τρέξει και η μικρή. «Μην πας εκεί» φωνάζει η μάνα της. «Θες να σας ανεβάσω εγώ;» θα ρωτήσει ο αστυνομικός…
Είναι ώρα οι μουσαφίρηδες να φύγουν. Φιλάνε τη γιαγιά, κλείνουν το φως και την πόρτα και είναι ο τελευταίος ήχος στο δρόμο.
Ο ιερέας στο μνημόσυνο της Ευαγγελίας θα μιλήσει για μία ακόμα φορά να σιγήσουν τα όπλα, για την ιερότητα και την αξία της ανθρώπινης ζωής. Για το ότι τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει την αφαίρεση μίας ανθρώπινης ζωής.
«Η δύναμη και ανδρεία δεν αποδεικνύονται με το όπλο. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το χθες, αλλά μπορούμε να προστατεύσουμε το αύριο. Η τιμή του ανθρώπου δεν υπερασπίζεται με το αίμα»…
Για ακόμα μία φορά, ούτε κατάρες, ούτε φωνές στα Χανιά. Σφιγμένα δόντια, αμέτρητα γιατί και άπειρα ποτέ ξανά. Ευχές για δικαιοσύνη και να αποδειχθεί η αλήθεια…
Πηγή: in.gr
