Το Μουσικό Χωριό γιορτάζει φέτος 20 χρόνια ζωής στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου, διευρύνοντας τις δράσεις του από δύο σε τέσσερις περιόδους τον χρόνο. «Είναι ένας οργανισμός που κυριολεκτικά αναπνέει όλος μαζί εδώ πέρα», περιγράφει στην ΕΡΤ Βόλου ο Θύμιος Ατζακάς, ιδρυτικό μέλος της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας arTree, μιλώντας για τη διοργάνωση που έχει μετατρέψει ένα μικρό χωριό του Πηλίου σε τόπο αναφοράς για μουσικούς από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Φέτος η δεύτερη περίοδος ολοκληρώθηκε πριν από τρεις ημέρες, η τρίτη βρίσκεται εν εξελίξει και μια ακόμη, έκτακτη δράση έχει προγραμματιστεί για τα μέσα Σεπτεμβρίου. Κάθε εβδομαδιαίος κύκλος περιλαμβάνει περίπου οκτώ εργαστήρια, με ομάδες 10 έως 40 ατόμων που δουλεύουν παράλληλα σε διαφορετικά σημεία του χωριού. Τα βράδια, μετά τις 9, ακολουθούν δύο έως τέσσερις συναυλίες ή περφόρμανς με ελεύθερη είσοδο, ενώ τα εκπαιδευτικά σεμινάρια είναι κλεισμένα εδώ και μήνες λόγω μεγάλης ζήτησης από επαγγελματίες και σπουδαστές μουσικούς.
«Το εργαστήριο είναι μια λέξη που είναι λίγο πιο κοντά στην πραγματικότητα», εξηγεί ο Θύμιος Ατζακάς, παρομοιάζοντας τη διαδικασία με γλύπτη που δουλεύει στο ατελιέ του: «όπως πήγαινε ένας γλύπτης στο ατελιέ του και δουλεύει με τα υλικά του, μέσα από τη μεταμόρφωση προκύπτει τελικά το αποτέλεσμα». Το ίδιο, λέει, συμβαίνει και εδώ, σε ένα ιστορικό χωριό χωρίς αυτοκίνητα, με υποδομές διάσπαρτες σε αυλές σπιτιών, εκκλησίες και ειδικά διαμορφωμένους χώρους.
Παρότι όλα βρίσκονται, όπως λέει, «σε μια συνεχή μεταμόρφωση», κάτι παραμένει σταθερό εδώ και δύο δεκαετίες: «η διάθεση για συνύπαρξη» και το βασικό μοντέλο συμβίωσης μέσα από τη μουσική. Αυτό που κάνει τους μουσικούς να επιστρέφουν χρόνο με τον χρόνο, εκτιμά ο ίδιος, είναι η αίσθηση κοινότητας: «Εδώ είναι ένας χώρος ο οποίος ουσιαστικά είναι το σπίτι των μουσικών και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό». Μέσα σε αυτή τη συμβιωτική διάσταση, όπως σημειώνει, γεννιούνται συνεργασίες «πέρα από τον έλεγχό μας», σχέσεις που αργότερα ανθίζουν σε δισκογραφία και περιοδείες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της φετινής χρονιάς αναφέρει την πρώτη επίσκεψη του Δημήτρη Αποστολάκη, ιδρυτή και τραγουδοποιού των Χαίνηδων, στον Άγιο Λαυρέντιο.
Η σχέση της διοργάνωσης με την τοπική κοινωνία έχει ρίζες που φτάνουν στα τέλη της δεκαετίας του ’70, όταν ο ίδιος και οι συνιδρυτές του Μουσικού Χωριού, Κώστας Μακρυγιαννάκης και Γιώργος Εμμανουήλ Λαζαρίδης συνδέθηκαν για πρώτη φορά με το χωριό. Από το 2006 που ξεκίνησε η διοργάνωση, η επιρροή της είναι ορατή στον κοινωνικό ιστό, στην οικονομία αλλά και στην εικόνα του Αγίου Λαυρεντίου, ακόμη και σε χρονικούς περιόδους χωρίς δράσεις.
Για το μέλλον, ο Ατζακάς δεν θέτει συγκεκριμένους στόχους πέρα από τη συνέχιση της λειτουργίας του θεσμού. Η ένταξη του Μουσικού Χωριού σε πενταετές πρόγραμμα ΕΣΠΑ της Περιφέρειας Θεσσαλίας ανοίγει, όπως λέει, έναν νέο κύκλο για το Μουσικό Χωριό, με στόχο να μείνουν πίσω «κάποια χειροπιαστά πράγματα» για τη συνέχεια, ακόμη κι αν κάποτε αλλάξει η μορφή της διοργάνωσης. Παράλληλα, εκφράζει την επιθυμία η φύση του εγχειρήματος να μην αλλοιωθεί: «να μην είναι, να μη γίνει ποτέ θεσμός, να είναι πάντα κάτι που αναπνέει και που δοκιμάζεται και που αλλάζει όπως και εμείς οι ίδιοι».
Απαντώντας τι τον συγκινεί περισσότερο σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια, ο Ατζακάς επισημαίνει ότι τον συγκινούν πάρα πολύ οι νέοι άνθρωποι. “Εμείς” όπως λέει, “έχουμε περάσει τα 55, ενώ το κύμα των συμμετεχόντων κάθε χρόνο ανήκει σε ηλικίες από 14 έως 30 ετών. Καταλαβαίνετε πόσο μεγάλη είναι η συγκίνηση του να βλέπεις ότι μια παλιά διοργάνωση… ακόμα έχει να συνομιλήσει με τους νέους ανθρώπους», σημειώνει, περιγράφοντας τη ματιά του ως «λίγο ανθρωπολογική» απέναντι στις αλλαγές κουλτούρας και συμπεριφοράς των νέων μουσικών. Κλείνοντας, εκφράζει τη χαρά του που ένα από τα πιο άγνωστα χωριά του Πηλίου έχει γίνει «πραγματικά ένας τόπος αναφοράς».
www.ertnews.gr
Πηγή: ertnews.gr
