Είσαι σίγουρη ότι η λύση βρίσκεται στην αποφυγή;
Δεν γίνεται απλώς να αφήσεις έναν καβγά να παραμείνει καβγάς. Μέσα σε μία ώρα, είσαι εσύ που προσπαθείς να εξομαλύνεις την κατάσταση, ζητάς συγγνώμη και φροντίζεις να τον κάνεις να καταλάβει ότι «όλα είναι εντάξει» – ακόμη κι όταν δεν είναι. Και αυτό που πραγματικά ήθελες να πεις; Παραμένει ανείπωτο.
Οι ειδικοί το αποκαλούν «fawning», μια αντίδραση που συνδέεται με το τραύμα και έρχεται να προστεθεί στις γνωστές αντιδράσεις fight, flight και freeze. Πρόκειται για την κατάσταση κατά την οποία το νευρικό σύστημα αποφασίζει ότι ο πιο γρήγορος τρόπος για να νιώσει κανείς ασφαλής είναι να κάνει τον άλλον να αισθανθεί καλά μαζί του, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι αγνοεί εντελώς τα δικά του συναισθήματα και ανάγκες.
Όταν προσπαθούμε διαρκώς να είμαστε «βολικοί»
Το φαινόμενο φαίνεται να αφορά ιδιαίτερα τις γυναίκες, κάτι που οι ειδικοί συνδέουν και με τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε. Από μικρή ηλικία, πολλά κορίτσια μαθαίνουν να είναι ευγενικά, συνεργάσιμα, ευχάριστα και να μην «δυσκολεύουν» τους άλλους. Το μήνυμα είναι συχνά απλό: μην αντιδράς, μην προκαλείς εντάσεις, μην είσαι δύσκολη.
Όταν αυτό το μοτίβο μεταφέρεται στις ενήλικες σχέσεις, μπορεί να γίνει προβληματικό. Έτσι, αντί να πούμε «αυτό που έκανες με πλήγωσε» ή «αυτό δεν μου είναι εντάξει», προσπαθούμε να επαναφέρουμε γρήγορα την ηρεμία. Ζητάμε συγγνώμη, κάνουμε πίσω και προσποιούμαστε ότι το θέμα έχει λήξει. Μόνο που δεν έχει λήξει.
Γιατί η αποφυγή των καβγάδων μπορεί τελικά να βλάψει τη σχέση
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι αυτό που συμβαίνει μακροπρόθεσμα. Κάθε φορά που μια σύγκρουση «μπαλώνεται» πριν πραγματικά συζητηθεί, ο άλλος μπορεί να λάβει – έστω και ασυνείδητα – το μήνυμα ότι η συμπεριφορά του ήταν αποδεκτή. Δεν χρειάζεται να αναλάβει ευθύνη, γιατί η ένταση έχει ήδη περάσει.
Εξωτερικά, η πληγή μοιάζει να έχει κλείσει. Εσωτερικά, όμως, τίποτα δεν έχει πραγματικά θεραπευτεί. Τα ζευγάρια που αποφεύγουν διαρκώς τις δύσκολες συζητήσεις μπορεί με τον καιρό να συσσωρεύσουν θυμό, απογοήτευση και συναισθηματική απόσταση. Αυτό που μοιάζει με «κρατάμε την ειρήνη» μπορεί στην πραγματικότητα να σημαίνει ότι δύο άνθρωποι έχουν σταματήσει να περιμένουν ο ένας κάτι από τον άλλον.
Γιατί, τελικά, μια σχέση στην οποία κανείς δεν ζητά τίποτα από τον άλλον δεν είναι απαραίτητα μια ήρεμη σχέση. Μπορεί απλώς να είναι μια σχέση που έχει μείνει στάσιμη.
Δεν χρειάζεται να διορθώνουμε τα πάντα αμέσως
Η εναλλακτική δεν είναι να τσακωνόμαστε περισσότερο ή να αφήνουμε κάθε διαφωνία να εξελίσσεται σε πόλεμο. Είναι να αντέχουμε τη δυσφορία που δημιουργεί μια σύγκρουση, χωρίς να αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να την εξαφανίσουμε αμέσως.
Αυτό σημαίνει να μην προσπαθούμε διαρκώς να επαναφέρουμε την αρμονία. Να μην απολογούμαστε επειδή έχουμε μια ανάγκη. Να μην προσφέρουμε αμέσως μια «λύση» απλώς και μόνο για να σταματήσει η ένταση. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να αφήσουμε το πρόβλημα να υπάρχει για λίγο μέσα στη σχέση και να του δώσουμε χώρο.
Το νευρικό μας σύστημα πιθανότατα θα αντιδράσει. Θα μας πει ότι πρέπει να κάνουμε κάτι, να ζητήσουμε συγγνώμη, να φτιάξουμε τα πράγματα, να βεβαιωθούμε ότι ο άλλος δεν είναι θυμωμένος μαζί μας. Αλλά μπορούμε να μείνουμε εκεί. Να αντέξουμε αυτή τη δυσφορία. Και, κυρίως, να μην ξεχάσουμε τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησε η συζήτηση.
Γιατί μια σχέση που δεν μπορεί να αντέξει μια σύγκρουση πιθανότατα είχε ήδη προβλήματα. Και όταν μια σχέση δεν χρειάζεται ποτέ να «αντέξει» τίποτα δύσκολο, ίσως δεν πρόκειται για πραγματική ηρεμία. Ίσως είναι απλώς δύο άνθρωποι που συνυπάρχουν ευγενικά, χωρίς να συναντιούνται πραγματικά συναισθηματικά.
Πηγή: allyou.gr
