Η Μαρία Νάκα μιλά για τη ζωή μετά το ατύχημα, τη δύναμη της αποκατάστασης και τη φράση που τη συνοδεύει καθημερινά «Η αναπηρία δεν με κάνει ανίκανη»
Σήμερα, μέσα από τη διαδρομή της στο ΚΔΗΦ «ΑΝΙΜUS», μιλά για τη δύναμη της αποκατάστασης, την αξία της ανθρώπινης στήριξης και το πώς έμαθε να αντιμετωπίζει την αναπηρία όχι ως εμπόδιο, αλλά ως μια νέα αφετηρία ζωής
Γράφει η Έννη Λεβέντη από την «Πολιτεία Θεσσαλών» και το ένθετο υγείας «Ιπποκράτειος Πολιτεία» Κυριακή 5 Ιουλίου 2026
Υπάρχουν ιστορίες που δεν μιλούν μόνο για την αναπηρία, αλλά κυρίως για τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής. Ιστορίες ανθρώπων που, ενώ βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια απρόσμενη δοκιμασία, αρνήθηκαν να επιτρέψουν στις δυσκολίες να καθορίσουν τη ζωή τους.
Μία από αυτές είναι και η ιστορία της Μαρίας Νάκα, μιας γυναίκας που είδε την καθημερινότητά της να αλλάζει δραματικά ύστερα από ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα το 2018. Οι τραυματισμοί που υπέστη επηρέασαν σημαντικά την κινητικότητά της και την έφεραν αντιμέτωπη με έναν μακρύ δρόμο αποκατάστασης, γεμάτο προκλήσεις, πόνο και αβεβαιότητα.
Ωστόσο, αντί να εγκλωβιστεί στη νέα πραγματικότητα, επέλεξε να τη μετατρέψει σε μια νέα αφετηρία. Μέσα από την πορεία της στο Κέντρο Διημέρευσης και Ημερήσιας Φροντίδας «ANIMUS» στη Λάρισα, βρήκε ανθρώπους που τη στήριξαν, της έδωσαν δύναμη και την ενθάρρυναν να ξαναπιστέψει στις δυνατότητές της.
Σήμερα, έχοντας αφήσει πίσω τον φόβο και την απομόνωση, μιλά με ειλικρίνεια για τον αγώνα της, τις δυσκολίες που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει, αλλά και για τις μικρές καθημερινές νίκες που της υπενθυμίζουν ότι η ζωή συνεχίζεται.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Μαρία Νάκα καταθέτει μια βαθιά ανθρώπινη μαρτυρία για την αξία της αποκατάστασης, της κοινωνικής ένταξης και της αλληλεγγύης. Μιλά για τους ανθρώπους που στάθηκαν στο πλευρό της, για το πώς έμαθε να βάζει όρια και να αγαπά περισσότερο τον εαυτό της, ενώ στέλνει ένα δυνατό μήνυμα αισιοδοξίας σε κάθε άνθρωπο που καλείται να αντιμετωπίσει μια δύσκολη δοκιμασία.
Γιατί, όπως η ίδια λέει, «η αναπηρία δεν με έκανε ανίκανη, μου έμαθε να ζω».
Κυρία Νάκα, είστε από τα πρώτα μέλη του ΚΔΗΦ. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η διαδρομή;
Είμαι εδώ από την πρώτη ημέρα λειτουργίας του Κέντρου. Αν με ρωτούσε κάποιος τι άλλαξε περισσότερο στη ζωή μου, θα έλεγα τα πάντα. Μέχρι τότε ζούσα πολύ κλεισμένη στον εαυτό μου. Ερχόμενη εδώ, βγήκα από το σπίτι, γνώρισα ανθρώπους που με αγάπησαν και τους αγάπησα.
Βρήκα ζεστασιά, αποδοχή και μια δεύτερη οικογένεια. Δεν είναι μόνο οι θεραπευτές. Είναι όλοι οι άνθρωποι που εργάζονται εδώ. Από τη γυναίκα που φροντίζει την καθαριότητα μέχρι τους φυσιοθεραπευτές, τους εργοθεραπευτές, τους συνοδούς και τους οδηγούς. Όλοι αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητάς μας.
Πέρα από τη συντροφιά, πόσο σας βοήθησε θεραπευτικά;
Καθοριστικά. Δεν βρήκα μόνο παρέα. Βρήκα έναν τρόπο να αντιμετωπίσω τα προβλήματα της υγείας μου. Αν έμενα στο σπίτι, πιθανότατα θα έκλαιγα συνεχώς αναρωτώμενη «γιατί σε μένα».
Εδώ όμως έμαθα να παλεύω. Η φυσιοθεραπεία και η εργοθεραπεία βελτίωσαν σημαντικά την κινητικότητά μου, αλλά κυρίως άλλαξε ο τρόπος που αντιμετωπίζω τη ζωή.
Πώς ξεκίνησε η δική σας περιπέτεια;
Το 2018 είχα ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα. Δεν οδηγούσα εγώ. Πήγαινα στη δουλειά μου με συνάδελφο όταν συνέβη το δυστύχημα.
Από εκείνη τη στιγμή άλλαξαν όλα. Υπέστην σοβαρούς τραυματισμούς στα άνω άκρα, πολλαπλά κατάγματα, ραγισμένα πλευρά και προβλήματα στους πνεύμονες. Για αρκετό διάστημα δεν μπορούσα να εξυπηρετήσω ούτε τις πιο απλές καθημερινές ανάγκες μου.
Πώς βιώνει ένας άνθρωπος μια τόσο απότομη αλλαγή;
Είναι πολύ δύσκολο. Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι πράγματα που θεωρούσες αυτονόητα δεν μπορείς πλέον να τα κάνεις μόνος σου.
Όμως αποφάσισα ότι δεν θα επιτρέψω στην αναπηρία να καθορίσει ποια είμαι. Ήθελα να συνεχίσω να ζω.
Από πού αντλήσατε αυτή τη δύναμη;
Από τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου. Από τους γιατρούς, το νοσηλευτικό προσωπικό, το Κέντρο Αποκατάστασης και στη συνέχεια από το ΚΔΗΦ.
Κυρίως όμως από την ανάγκη να συνεχίσω για τα παιδιά μου. Έχω δύο γιους και κάθε μέρα λέω μέσα μου: «Ευχαριστώ που το έπαθα εγώ και όχι εκείνα».
Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη που νιώθω.
Μιλάτε συνεχώς για ευγνωμοσύνη, παρά τις δυσκολίες.
Γιατί είμαι ζωντανή. Θα μπορούσαν τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί πολύ χειρότερα. Δεν χτύπησα στο κεφάλι και αυτό ήταν καθοριστικό.
Ναι, πονάω ακόμη. Ναι, υπάρχουν πράγματα που δυσκολεύομαι να κάνω. Όμως ζω. Και όσο ζω, έχω λόγο να χαμογελώ.
Ποια είναι η μεγαλύτερη αλλαγή στον χαρακτήρα σας μετά το ατύχημα;
Έμαθα να αγαπώ και τον εαυτό μου. Πριν από το ατύχημα φρόντιζα μόνο τους άλλους. Έβαζα πάντα τους πάντες πάνω από εμένα.
Μετά κατάλαβα ότι πρέπει να βάζω και όρια. Να λέω «ως εδώ». Να αφιερώνω χρόνο στον εαυτό μου χωρίς ενοχές.
Τι σημαίνει σήμερα για εσάς η λέξη «αναπηρία»;
Δεν σημαίνει ανικανότητα. Αυτό θέλω να το ακούσει όλος ο κόσμος.
Η αναπηρία δεν μας κάνει λιγότερο ικανούς. Μας αναγκάζει να βρούμε διαφορετικούς δρόμους για να πετύχουμε τους ίδιους στόχους.
Έχουμε ανάγκη από στήριξη, όχι από οίκτο.
Πόσο σημαντική είναι η κοινωνική ένταξη για έναν άνθρωπο με αναπηρία;
Είναι τα πάντα. Αν είχα μείνει στο σπίτι, θα είχα παραιτηθεί.
Σήμερα συμμετέχω σε εκδρομές, βγαίνω, γνωρίζω κόσμο, γελάω, τραγουδάω. Όταν κουράζομαι το λέω χωρίς ντροπή.
Έμαθα να αναγνωρίζω τα όριά μου αλλά και να μην σταματώ να προσπαθώ.
Συγκινηθήκατε ιδιαίτερα σε πρόσφατη εκδήλωση του Κέντρου. Γιατί;
Γιατί άκουσα μια ιστορία που μου θύμισε τα δικά μου παιδιά.
Κάθε φορά που βλέπω νέους ανθρώπους να παλεύουν, σκέφτομαι πόσο πολύτιμη είναι η ζωή. Η ζωή δεν σταματά όταν εμφανίζεται μια δυσκολία. Απλώς συνεχίζεται διαφορετικά.
Αν μπορούσατε να στείλετε ένα μήνυμα σε κάποιον που μόλις βρέθηκε αντιμέτωπος με μια αναπηρία, ποιο θα ήταν;
Να μη χάσει την ελπίδα του.
Να ζητήσει βοήθεια.
Να μη φοβηθεί να βγει από το σπίτι.
Να πιστέψει ότι μπορεί να ξαναχτίσει τη ζωή του.
Ο πόνος δεν εξαφανίζεται, αλλά μπορείς να μάθεις να ζεις μαζί του και να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι.
Και τι λέτε κάθε πρωί στον εαυτό σας;
Λέω ένα μεγάλο «ευχαριστώ».
Ευχαριστώ που ζω.
Ευχαριστώ που το ατύχημα δεν στέρησε τη ζωή των παιδιών μου.
Και θυμίζω στον εαυτό μου ότι, όσο δύσκολη κι αν είναι μια μέρα, αξίζει να τη ζήσεις μέχρι το τέλος.
