Γιατί το κλάμα σε κάνει να νιώθεις χάλια αλλά αμέσως μετά όλα είναι καλύτερα

Allyou.gr

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα
στα αποτελέσματα αναζήτησης

Πρόσθεσε το formedia.gr στη Google

Η ιδέα ότι το κλάμα μπορεί να βοηθήσει δεν είναι μύθος. Η ανακούφιση δεν έρχεται πάντα αμέσως.

Συχνά προηγείται ένα σύντομο αλλά έντονο στάδιο επιδείνωσης, γι’ αυτό και πολλοί πιστεύουν λανθασμένα ότι «δεν τους έκανε καλό». Ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι, αμέσως μετά από ένα ξέσπασμα, η διάθεση μπορεί να χειροτερεύει προσωρινά. Σε μελέτες με άτομα που παρακολούθησαν ιδιαίτερα φορτισμένες ταινίες, όσοι έκλαψαν ανέφεραν ότι ένιωθαν πιο άσχημα μόλις τελείωσε η προβολή. Αντίθετα, όσοι δεν δάκρυσαν παρουσίασαν μικρότερη ή και καθόλου μεταβολή. Αυτό υποδηλώνει ότι το κλάμα δεν λειτουργεί σαν άμεσο «κουμπί αποφόρτισης», αλλά σαν διαδικασία που εξελίσσεται σε στάδια.

Το κρίσιμο στοιχείο είναι τι συμβαίνει λίγο αργότερα. Περίπου είκοσι λεπτά μετά, η ψυχική κατάσταση όσων είχαν κλάψει έτεινε να επανέρχεται στα αρχικά επίπεδα. Σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, περίπου μιάμιση ώρα αργότερα, πολλοί ανέφεραν ήδη καλύτερη διάθεση από πριν. Με απλά λόγια, το κλάμα μπορεί πρώτα να σε ρίχνει και μετά να σε ηρεμεί. Αν το αξιολογήσει κανείς στη χειρότερη στιγμή του, είναι πιθανό να βγάλει λάθος συμπέρασμα.

Τι συμβαίνει στο σώμα την ώρα του κλάματος

Το κλάμα δεν είναι μια παθητική αντίδραση. Το σώμα ενεργοποιείται έντονα: η αναπνοή αλλάζει ρυθμό, ο λαιμός σφίγγει, το στήθος κινείται πιο απότομα και οι μύες του προσώπου καταπονούνται. Γι’ αυτό αμέσως μετά μπορεί να υπάρχει αίσθημα εξάντλησης. Δεν σημαίνει ότι κάτι πήγε στραβά. Σημαίνει ότι ο οργανισμός χρειάζεται λίγο χρόνο για να βγει από αυτή τη φορτισμένη κατάσταση.

Άλλες μελέτες που κατέγραψαν καρδιακούς παλμούς και αναπνοή κατά τη διάρκεια θλιβερών βίντεο έδειξαν ότι οι παλμοί αυξάνονται στη διάρκεια της συναισθηματικής κορύφωσης. Την ίδια ώρα, όσοι έκλαιγαν συχνά εμφάνιζαν διαφορετικό αναπνευστικό μοτίβο από εκείνους που δεν ξέσπαγαν σε δάκρυα. Αυτή η σωματική κινητοποίηση εξηγεί τα γνωστά συμπτώματα μετά: πονοκέφαλο, πρήξιμο, βαρύτητα στα άκρα, ανάγκη για ησυχία ή ξεκούραση. Πρόκειται για μέρος της αποκατάστασης και όχι απαραίτητα για ένδειξη ότι το κλάμα επιδείνωσε την κατάσταση.

Δεν έχουν όλα τα δάκρυα την ίδια πορεία

Δεν είναι κάθε επεισόδιο κλάματος ίδιο. Άλλο είναι να συγκινείται κανείς από μια ταινία ή μια μουσική σκηνή και άλλο να καταρρέει από συσσωρευμένη πίεση, μοναξιά ή συνεχή ψυχική επιβάρυνση. Οι συνθήκες επηρεάζουν και τη διάρκεια της αποφόρτισης. Καταγραφές από περιστατικά καθημερινού κλάματος έχουν δείξει ότι τα δάκρυα που σχετίζονται με ταινίες ή παροδικά ερεθίσματα ακολουθούν συνήθως πιο ήπια διαδρομή: μια μικρή πτώση στη διάθεση και σταδιακή βελτίωση μέσα στην επόμενη ώρα.

Όταν όμως το κλάμα συνδέεται με βαθύτερη εξάντληση ή επαναλαμβανόμενα προβλήματα, η αρνητική αίσθηση μπορεί να κρατήσει περισσότερο. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ανακούφιση ίσως δεν εμφανιστεί την ίδια νύχτα. Αυτό δεν σημαίνει ότι το ξέσπασμα ήταν «άχρηστο». Σημαίνει ότι το ερέθισμα ήταν βαρύτερο και ότι ο ψυχισμός χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να ισορροπήσει.

Η παρουσία των άλλων μπορεί να αλλάξει την εμπειρία

Το κλάμα δεν είναι μόνο προσωπική εκτόνωση. Λειτουργεί συχνά και ως σήμα προς τους άλλους ότι κάποιος χρειάζεται στήριξη, ηρεμία ή απλή ανθρώπινη παρουσία. Έρευνες σε διαφορετικές χώρες έχουν δείξει ότι τα δάκρυα συχνά κάνουν τους γύρω πιο πρόθυμους να πλησιάσουν και να βοηθήσουν. Μια ήρεμη φωνή, ένα άγγιγμα στον ώμο ή απλώς η σιωπηλή συντροφιά μπορούν να μειώσουν το αίσθημα εγκατάλειψης που ακολουθεί ένα ξέσπασμα.

Όταν κάποιος κλαίει μόνος, η βιολογική διαδικασία συνεχίζεται κανονικά, αλλά λείπει αυτό το στοιχείο της κοινωνικής ανακούφισης. Η αίσθηση μπορεί τότε να φαίνεται πιο βαριά ή πιο παρατεταμένη. Υπάρχει και ένας ακόμη παράγοντας: η προσωπική σχέση του καθενός με την ευαλωτότητα. Άτομα που έχουν μάθει να καταπιέζουν το συναίσθημα μπορεί, μετά το κλάμα, να νιώσουν όχι μόνο λύπη αλλά και αμηχανία ή ντροπή. Γι’ αυτό δεν είναι σωστό να παρουσιάζεται το κλάμα ως ίδια λύση για όλους.

Πώς να διαχειριστείς τα πρώτα δύσκολα λεπτά

Το πιο χρήσιμο μετά από ένα έντονο ξέσπασμα είναι να μην κρίνει κανείς την εμπειρία αμέσως. Τα πρώτα δέκα έως είκοσι λεπτά είναι συχνά τα πιο βαριά και όχι τα πιο αντιπροσωπευτικά. Αν νιώθεις πονοκέφαλο, πρήξιμο ή την εντύπωση ότι «τίποτα δεν άλλαξε», άφησε πρώτα το σώμα να ηρεμήσει. Η επεξεργασία του συναισθήματος μπορεί να συνεχίζεται ακόμη και όταν τα δάκρυα έχουν σταματήσει.

  • Πιες λίγο νερό.
  • Πλύνε το πρόσωπό σου με δροσερό νερό.
  • Κάθισε ή ξάπλωσε για λίγο σε ήσυχο χώρο.
  • Απόφυγε παρορμητικές αποφάσεις ή φορτισμένα μηνύματα.
  • Αν υπάρχει ασφαλές πρόσωπο κοντά σου, μείνε μαζί του χωρίς πίεση για εξηγήσεις.

Μερικές φορές η παρουσία αρκεί περισσότερο από τις λέξεις. Δεν χρειάζεται να εξηγηθούν όλα εκείνη τη στιγμή, ούτε να λυθούν άμεσα τα προβλήματα που προκάλεσαν τη φόρτιση.

Πότε χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή

Το περιστασιακό, βαρύ κλάμα μπορεί να είναι μέρος μιας φυσιολογικής συναισθηματικής αντίδρασης. Ωστόσο, αν τα επεισόδια επαναλαμβάνονται σχεδόν καθημερινά, αν η λύπη επιμένει χωρίς υποχώρηση ή αν υπάρχει αίσθηση ότι χάνεται ο έλεγχος για μεγάλο διάστημα, τότε χρειάζεται αξιολόγηση από ειδικό ψυχικής υγείας ή γιατρό. Η παρατεταμένη δυσφορία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο ως «ένα ξέσπασμα που θα περάσει». Η συχνότητα, η ένταση και η διάρκεια της επιβάρυνσης είναι σημαντικά στοιχεία.

Για τις συνηθισμένες όμως στιγμές έντονου κλάματος, το βασικό μήνυμα παραμένει απλό: μην αποφασίζεις μέσα στην κορύφωση ότι δεν βοήθησε. Συχνά το σώμα και το συναίσθημα χρειάζονται λίγο χρόνο για να ολοκληρώσουν τη διαδικασία της ηρεμίας. Αυτό που μοιάζει αποτυχία τη στιγμή της εξάντλησης μπορεί, λίγη ώρα αργότερα, να αποδειχθεί το πρώτο βήμα προς μια πιο ήπια ψυχική κατάσταση.

Πηγή: allyou.gr

Facebook
Twitter
Telegram
WhatsApp
Email

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ