Ο επιθετικός του Ολυμπιακού και λοχαγός του ΕΛΑΣ, ο κομμουνιστής Νίκος Γόδας, δεν πρόλαβε να φορέσει τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας σε επίσημη διοργάνωση. Αυτό που όμως πρόλαβε και ήταν αρκετό για αυτόν, ήταν να δει πάνω στο σώμα του την ερυθρόλευκη, να σκοράρει φορώντας τη και να πεθάνει με αυτή πάνω του, για να γίνει έτσι ο ίδιος ένα αθάνατο σύμβολο.
Ο θρυλικός Γόδας γεννήθηκε το 1921 στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Μυτιλήνη, μετά στην Κρήτη πριν καταλήξει οριστικά στην Κοκκινιά του Πειραιά. Αγαπημένη του ενασχόληση από μικρό παιδί ήταν το ποδόσφαιρο. Το ταλέντο του δεν άργησε να φανεί και έτσι ξεκίνησε να παίζει μπάλα στην τοπική ομάδα, όπου του δόθηκε το παρατσούκλι «ο βασιλιάς του ξερού».
Εν μέσω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το όνειρο ζωής του πραγματοποιήθηκε. Παίρνει μεταγραφή για τον Ολυμπιακό μετά την μεγάλη εντύπωση που έκανε στους ανθρώπους του όταν τον παρακολούθησαν και ταυτόχρονα μπαίνει στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του 5ου Επίλεκτου Λόχου του ΕΛΑΣ στην Κοκκινιά. Από το 1942 είναι ήδη ο βασικός μεσοεπιθετικός των ερυθρόλευκων και σκοράρει στις Νίκες επί των Εθνικού και Απόλλωνα. Τον Μάιο του 1943 αγωνίζεται βασικός κατά του Παναθηναϊκού και τον Δεκέμβρη πρωταγωνιστεί στο 5-2 κατά των «πρασίνων».


Παράλληλα με την δράση του εντός αγωνιστικών χώρων με τον Ολυμπιακό, ο Γόδας πρωταγωνιστεί και στον αγώνα του έθνους για ελευθερία, ως λοχαγός, σε πολλές σημαντικές μάχες. Όταν πια οι Γερμανοί έφυγαν, ο εχθρός άλλαξε και ήρθαν οι Άγγλοι. Μετά τα «Δεκεμβριανά», στις αρχές του 1945 ο Γόδας προσβάλλεται από πνευμονία και επιστρέφει στην Αθήνα από το Βελούχι όπου βρισκόταν η μονάδα του. Στην πρωτεύουσα θα συλληφθεί μετά από πληροφορία που δόθηκε στις διωκτικές Αρχές. Οδηγείται στις φυλακές της Αίγινας και μετά στην Κέρκυρα. Όταν του δόθηκε το χαρτί να υπογράψει «δήλωση μεταμέλειας», αρνήθηκε ευγενικά. Ήξερε τι σήμαινε αυτό: θάνατος.
Γόδας: «Μην μου δέσετε τα μάτια…»
Ο Γόδας μένει στη φυλακή τρία χρόνια, χωρίς να υπογράψει δήλωση μετανοίας για να σωθεί. Έχει φτάσει πια η 19η Νοέμβρη του 1948. Ο φρουρός ανοίγει το κελί του και του λέει πως τον θέλει ο διοικητής «για να μιλήσουν». Ο Γόδας καταλαβαίνει ότι έχει φτάσει η ώρα. Αφού ρίχνει μια τελευταία ματιά στην κρεμασμένη από ένα σκουριασμένο στον τοίχο καρφί, ερυθρόλευκη, οδηγείται στην διεύθυνση.


Εκεί, για τελευταία φορά αρνείται να κάνει δήλωση μεταμέλειας και έτσι του δίνουν το δικαίωμα για μια τελευταία επιθυμία: «Θέλω να μου φέρετε την φανέλα και το σορτσάκι μου» και δίνει και ένα σημείωμα για τους συγγενείς του. Όταν πια οδηγείται εκτός φυλακής φορώντας την στολή του Ολυμπιακού, είναι σαν να βγαίνει στο γήπεδο. «Νενικήκαμεν. Ζήτω οι ολυμπιονίκες του σοσιαλισμού. Γεια σας συναθλητές μου», ήταν τα τελευταία του λόγια προς τους συγκρατούμενούς του. Έπειτα, οδηγήθηκε στο νησί Λαζαρέτο, στο λιμάνι της Κέρκυρας για την εκτέλεσή του.


Με το απόσπασμα στη θέση του πλέον, ο Γόδας φωνάζει: «Με δολοφονείτε με τη φανέλα του Ολυμπιακού. Μην μου δέσετε τα μάτια για να βλέπω τα χρώματα της ομάδας μου πριν τη χαριστική βολή».
Ο Νίκος Γόδας εκτελείται στα 27 του και μένει για πάντα νικητής.

O συμπολεμιστής του, Σταμάτης Σκούρτης, γράφει στο βιβλίο του «Ώσπου να ξημερώσει» (εκδ. Κιβωτός), για τις στιγμές της εκτέλεσης: «…ο ήλιος σκάει πίσω απ’ τα βουνά και δεν ξέρεις τι είναι πιο κόκκινο, η φανέλα που φοράει κατάσαρκα ο Νίκος, που οι λευκές λωρίδες της κοκκίνισαν απ’ το αίμα ή ο ήλιος; Η οικογένεια του Νίκου Γόδα μού μετέφερε τα λόγια του σε κάποιο απ’ τα γράμματά του σε ανύποπτο χρόνο, αφού η εκτέλεση ανακοινωνόταν πάντα στον μελλοθάνατο το τελευταίο βράδυ: “Θέλω να ζήσετε καλά. Πεθαίνω για την πατρίδα και τα ιδανικά μου. Αν κάνετε γιο, να του δώσετε τ’ όνομά μου”. Κι ο αδελφός του Δημήτρης ονόμασε την κόρη του Νίκη».
Πηγή: in.gr





