Με αιχμή την ανάγκη αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου της χώρας και αξιοποίησης του ανενεργού εθνικού πλούτου, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς παρουσίασε τη δική του πρόταση για τη “νέα αρχιτεκτονική της ελληνικής οικονομίας”, σε ομιλία του στην ημερίδα της “Ναυτεμπορικής”. Άσκησε κριτική σε πτυχές της οικονομικής πολιτικής, δίνοντας έμφαση στην υπερχρέωση, την περιορισμένη χρηματοδότηση των επιχειρήσεων, το ενεργειακό κόστος, τη στεγαστική κρίση και την υποχώρηση της πρωτογενούς παραγωγής.
Ο κ. Σαμαράς υποστήριξε ότι η οικονομική πολιτική δεν μπορεί πλέον να περιορίζεται στη διαχείριση των υφιστάμενων οικονομικών μεγεθών, όπως το ΑΕΠ, ο πληθωρισμός, τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος, αλλά πρέπει να επικεντρωθεί στην απελευθέρωση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας. Όπως ανέφερε, η Ελλάδα διαθέτει σημαντικό πλούτο, περιουσιακά στοιχεία και ανθρώπινο δυναμικό που παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητα. “Έχουμε αποθέματα πλούτου που δεν παράγει εισόδημα. Περιουσία που δεν αξιοποιείται. Επιχειρήσεις που δεν μπορούν να αναπτυχθούν”, σημείωσε, περιγράφοντας ως βασικό ζητούμενο τη μετάβαση “από τη διαχείριση των οικονομικών ροών στην απελευθέρωση των παραγωγικών αποθεμάτων της χώρας”.
Ως πρώτο κρίσιμο απόθεμα ανέδειξε το ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο, όπως υποστήριξε, παραμένει εγκλωβισμένο σε υπέρογκα χρέη προς την Εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Επικαλέστηκε στοιχεία σύμφωνα με τα οποία περίπου 1,66 εκατ. ΑΦΜ βρίσκονταν στο τέλος του 2025 υπό μέτρα αναγκαστικής είσπραξης, ενώ οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την ΑΑΔΕ ξεπερνούσαν τα 114 δισ. ευρώ και προς τον ΕΦΚΑ τα 52 δισ. ευρώ. Πρότεινε ριζική αναδιάρθρωση των οφειλών, με περιορισμό των υπερβολικών προσαυξήσεων και των τόκων, αλλά και ουσιαστικό “κούρεμα”, ώστε να καταστούν βιώσιμες. Εκτίμησε, μάλιστα, ότι από τα 114 δισ. ευρώ των οφειλών προς την Εφορία θα μπορούσαν να ανακτηθούν 35 δισ. σε βάθος δεκαετίας, αποφέροντας περίπου 3,5 δισ. ευρώ ετησίως στα δημόσια ταμεία. “Δεν πρόκειται για επιβράβευση των ασυνεπών. Πρόκειται για την αποκατάσταση της οικονομικής τους δυνατότητας να γίνουν συνεπείς”, υπογράμμισε.
Στο ίδιο πλαίσιο, έθεσε το ζήτημα των “κόκκινων” δανείων και της ιδιωτικής περιουσίας, υποστηρίζοντας ότι ακίνητα και επιχειρήσεις παραμένουν δεσμευμένα εξαιτίας οφειλών που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν με τους σημερινούς όρους. Πρότεινε βαθύτερη αναδιάρθρωση των μη βιώσιμων χρεών, διαγραφή συσσωρευμένων επιβαρύνσεων και μακροχρόνια αποπληρωμή με λογικά επιτόκια, ώστε να απελευθερωθεί ρευστότητα στην πραγματική οικονομία. Άσκησε, μάλιστα, κριτική στη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, επισημαίνοντας την αντίφαση ότι οι φορολογούμενοι που στήριξαν την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην πρόσβαση στη χρηματοδότηση.
Για τις τράπεζες πρότεινε τη δημιουργία ενός Ταμείου Παραγωγικής Χρηματοδότησης, στο οποίο θα κατευθύνεται, μέσω ειδικού θεσμικού μηχανισμού, το ποσό που αντιστοιχεί στον αναβαλλόμενο φόρο πριν από τη διανομή μερισμάτων. Το Ταμείο, σύμφωνα με την πρότασή του, θα χρηματοδοτεί μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αγροτικές εκμεταλλεύσεις και επενδύσεις εκσυγχρονισμού, με προτεραιότητα σε επιχειρήσεις που μπορούν να παράγουν, να εξάγουν και να δημιουργούν θέσεις εργασίας. Όπως τόνισε, η τραπεζική χρηματοδότηση της ιδιωτικής οικονομίας παραμένει χαμηλότερη από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ περιορισμένο μέρος των δανείων κατευθύνεται στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη στεγαστική κρίση, την οποία συνέδεσε με την ύπαρξη εκατοντάδων χιλιάδων κλειστών ή αναξιοποίητων κατοικιών. Αντί της συνεχούς επέκτασης της οικοδομικής δραστηριότητας και της αύξησης της πυκνότητας δόμησης, πρότεινε φορολογικά κίνητρα για την επαναφορά των κλειστών ακινήτων στην αγορά, απλούστευση των διαδικασιών και αντιμετώπιση των θεσμικών εκκρεμοτήτων που εμποδίζουν την αξιοποίησή τους. “Είναι ταχύτερο, οικονομικότερο και κοινωνικά δικαιότερο να αξιοποιήσουμε ένα υπάρχον απόθεμα κατοικιών, παρά να προσπαθούμε κάθε φορά να καλύψουμε το έλλειμμα στέγης τσιμεντώνοντας τα πάντα”, ανέφερε. Συνέδεσε, μάλιστα, την αντιμετώπιση του στεγαστικού με το δημογραφικό, υποστηρίζοντας ότι η εξασφάλιση προσιτής κατοικίας αποτελεί προϋπόθεση για να μπορέσουν τα νέα ζευγάρια να δημιουργήσουν οικογένεια.
Στην πρωτογενή παραγωγή και την ελληνική ύπαιθρο εντόπισε ένα ακόμη αναξιοποίητο παραγωγικό απόθεμα. Περιέγραψε την υποχώρηση της αγροτικής δραστηριότητας, τον κατακερματισμό των εκτάσεων και τη γήρανση του αγροτικού πληθυσμού, προειδοποιώντας χαρακτηριστικά ότι “η περιφέρεια πεθαίνει”. Υποστήριξε ότι οι επιδοτήσεις δεν αρκούν για τη στήριξη των αγροτών και ζήτησε τη δημιουργία μεγαλύτερων και ανταγωνιστικότερων παραγωγικών σχημάτων, με κοινή διαχείριση γης, σύγχρονο εξοπλισμό, συμβολαιακή γεωργία, καθετοποιημένες μονάδες και χαμηλότερο ενεργειακό κόστος. Επικαλέστηκε, ως παράδειγμα, τα επενδυτικά σχέδια της Γαλλίας στον αγροδιατροφικό τομέα, συνολικού ύψους περίπου 8,7 δισ. ευρώ, επισημαίνοντας ότι η επισιτιστική επάρκεια και η διατροφική ασφάλεια βρίσκονται στο επίκεντρο της οικονομικής πολιτικής άλλων ευρωπαϊκών χωρών. “Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη γεωργία ως στρατηγικό παραγωγικό τομέα και όχι ως διαρκές πρόβλημα προς επιδότηση”, σημείωσε.
Στον τομέα της ενέργειας άσκησε κριτική στον σχεδιασμό του ενεργειακού συστήματος, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα επένδυσε στις ανανεώσιμες πηγές χωρίς να αναπτύξει επαρκώς τις υποδομές αποθήκευσης. Ζήτησε συνδυασμό ενεργειακών πηγών, συμπεριλαμβανομένου του λιγνίτη, ανάπτυξη μπαταριών, υδροηλεκτρικών έργων και ολοκλήρωση εκκρεμών υποδομών, όπως η Μεσοχώρα και οι Συκιές. Παράλληλα, πρότεινε την ενεργειακή αξιοποίηση απορριμμάτων και αγροτικών αποβλήτων, επισημαίνοντας ότι η ενεργειακή πολιτική δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως περιβαλλοντική πολιτική. “Είναι πολιτική παραγωγής, βιομηχανίας και εθνικής ανταγωνιστικότητας”, ανέφερε, συνδέοντας τη μείωση του ενεργειακού κόστους τόσο με την ανακούφιση νοικοκυριών και επιχειρήσεων όσο και με την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας.
Έβδομο πεδίο αξιοποίησης ανέδειξε τη δημόσια περιουσία, προτείνοντας τη δημιουργία ενός οργανωμένου εθνικού επενδυτικού αποθέματος, το οποίο θα μπορούσε σταδιακά να αποτελέσει τη βάση ενός κρατικού επενδυτικού ταμείου (Sovereign Fund). Όπως εξήγησε, τα δημόσια ακίνητα και περιουσιακά στοιχεία δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα περιστασιακής εκποίησης, αλλά ως κεφάλαιο που θα παράγει εισόδημα και υπεραξίες, οι οποίες θα επιστρέφουν στην οικονομία μέσω επενδύσεων. Αναφέρθηκε, μάλιστα, στις δυνατότητες αξιοποίησης των σχετικών εσόδων για την ταχύτερη αποπληρωμή του χρέους, την ανάπτυξη υποδομών, την άμυνα και τη στήριξη της οικογένειας.
Συνοψίζοντας την πρότασή του, ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ότι τα επτά αυτά πεδία δεν αποτελούν αποσπασματικές παρεμβάσεις, αλλά συνθέτουν ένα αλληλοσυνδεόμενο παραγωγικό σχέδιο, στο οποίο η απελευθέρωση της ιδιωτικής περιουσίας, η χρηματοδότηση των επιχειρήσεων, η αξιοποίηση της αγροτικής γης, η φθηνότερη ενέργεια και η δημόσια περιουσία μπορούν να δημιουργήσουν έναν νέο κύκλο ανάπτυξης. Παράλληλα, επιχείρησε να οριοθετήσει τη δική του αντίληψη για την ελεύθερη οικονομία, διαχωρίζοντάς την από τη δημιουργία καρτέλ και ολιγοπωλίων. “Πραγματική ελεύθερη οικονομία δεν σημαίνει να αφήνουμε την αγορά στα χέρια των ισχυρότερων”, τόνισε, προσθέτοντας ότι η φιλελεύθερη πολιτική πρέπει να εξασφαλίζει πραγματικό ανταγωνισμό, να περιορίζει τη γραφειοκρατία και το κόστος ενέργειας και χρηματοδότησης και να δημιουργεί ευκαιρίες για όλους.
Κλείνοντας, ο Αντώνης Σαμαράς υποστήριξε ότι το βασικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν είναι η έλλειψη πόρων ή δυνατοτήτων, αλλά η αδυναμία αξιοποίησής τους. “Η Ελλάδα είναι – δυνητικά τουλάχιστον – πλούσια χώρα. Απλώς δεν το ξέρουμε”, είπε, περιγράφοντας ως κεντρικό ζητούμενο την αλλαγή προτεραιοτήτων, ώστε η οικονομική πολιτική να μην περιορίζεται στο τι μπορεί να διανείμει από το εισόδημα που ήδη παράγεται, αλλά να επικεντρώνεται στον πλούτο που παραμένει ανενεργός. “Η Ελλάδα πρέπει επειγόντως να απελευθερώσει τον πλούτο που ήδη διαθέτει”, κατέληξε, συνδέοντας αυτή την επιλογή με τη δημιουργία μιας πιο παραγωγικής, ανταγωνιστικής και δίκαιης οικονομίας, που θα δίνει στους πολίτες τη δυνατότητα να δημιουργούν και να παραμένουν στον τόπο τους.
Πηγή: capital.gr




