Πολυτεχνείο: αυτοί που δεν τιμωρήθηκαν ποτέ

Πολυτεχνείο: αυτοί που δεν τιμωρήθηκαν ποτέ

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα
στα αποτελέσματα αναζήτησης

Πρόσθεσε το formedia.gr στη Google

Η συστηματική ιστορική έρευνα που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια, ας αναφέρω ενδεικτικά τις πολύ σημαντικές εργασίες του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη («Το Πολυτεχνείο έξω από το Πολυτεχνείο. Οι αφανείς πρωταγωνιστές της εξέγερσης του 1973», εκδ. Θεμέλιο, 2023) και του Ιερώνυμου Λύκαρη («Πολυτεχνείο 1973. Το αίμα το αδικαίωτο ποτέ δεν ησυχάζει», εκδ. Καστανιώτη, 2023), έχει επιτρέψει μια συστηματική ανασύνθεση των γεγονότων στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του 1973, τόσο ως προς τους νεκρούς – που σε πείσμα μιας ακροδεξιάς μυθολογίας που αναπαράγεται ακόμη και από στελέχη της σημερινής κυβέρνησης προφανώς και υπήρξαν – όσο και ως προς τον τεράστιο αριθμό τραυματιών (1103 κατέγραψε η προανάκριση του Εισαγγελέα Τσεβά, 510 «ιδιώτες» τραυματίες καταλογογράφησε η ίδια η Γενική Ασφάλεια) που σε πολλές περιπτώσεις θα μπορούσαν για λίγα εκατοστά διαφορετικού σημείου εισόδου μιας σφαίρας να ήταν θύματα. Ας μην ξεχνάμε ότι εξαρχής υπήρχε το πολύτιμο υλικό των καταθέσεων των τραυματιών στη δίκη του Πολυτεχνείου σε πρώτο βαθμό ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών που ολοκληρώθηκε στα τέλη του 1975 και η οποία επιτρέπει, μαζί με όλες τις άλλες πηγές, μια αρκετά λεπτομερή ανασυγκρότηση των γεγονότων εκείνων των ημερών.

Εάν κανείς κοιτάξει αυτό το ιστορικό υλικό, θα διαπιστώσει ότι οι περισσότεροι φυσικοί αυτουργοί δεν διώχθηκαν ποτέ. Οι εξαιρέσεις ήταν λίγες και κυρίως στηρίζονταν στο ότι υπήρξαν άνθρωποι πρόθυμοι να καταθέσουν. Έτσι διώχθηκε ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Ιωάννης Λυμπέρης που πυροβολούσε δολοφονώντας εν ψυχρώ από την ταράτσα του ΟΤΕ στην Πατησίων ή ο ταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής που στις 18 Νοεμβρίου δολοφόνησε με το υπηρεσιακό του περίστροφο τον φοιτητή Μιχάλη Μυρογιάννη. Αντίστοιχα, έτσι διώχθηκε ο υπίλαρχος Μιχαήλ Γουνέλας, επικεφαλής του τανκ που έριξε την πύλη του Πολυτεχνείου με αποτέλεσμα σοβαρούς τραυματισμούς, όπως αυτός της φοιτήτρια τότε και μετέπειτα καθηγήτριας του ΕΚΠΑ Πέπης Ρηγοπούλου. Όσο για τον αστυφύλακα Αθανάσιο Σταυράκη που διώχθηκε για απόπειρα ανθρωποκτονίας, αυτό έγινε επειδή υπήρξε μάρτυρας ο οποίος συγκράτησε και κατέθεσε τον υπηρεσιακό του αριθμό.

Όμως, πέραν αυτών των περιπτώσεων και της δίωξης και καταδίκης όσων είχαν την ευθύνη για τις αποφάσεις εκείνης της βραδιάς οι περισσότεροι φυσικοί αυτουργοί των δολοφονιών και των σοβαρών τραυματισμών (αποπειρών ανθρωποκτονίας στην πραγματικότητα) δεν τιμωρήθηκαν ποτέ. Ούτε διώχθηκαν ποτέ. Ούτε έγινε καμία προσπάθεια να ταυτοποιηθούν και να βρεθούν αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη, ούτε στη διάρκεια της δικτατορίας, αλλά ούτε και μετά, ούτε το δικαστήριο που είχε όλο αυτό το υλικό από την προανάκριση και την ακροαματική διαδικασία τις απέδωσε.

Μεταφορά τραυματία στις 16 Νοεμβρίου 1973

Έτσι δεν βρέθηκαν ποτέ αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη οι περισσότεροι από όσους αποτελούσαν τη φρουρά του υπουργείου Δημοσίας Τάξης, που τότε βρισκόταν στο κτίριο που αργότερα στέγασε το Εργατικό Κέντρο Αθήνας, στη διασταύρωση Μάρνη και Γ’ Σεπτεμβρίου) και οι οποίοι ευθύνονται για σειρά θανάτων και σοβαρών τραυματισμών, ξεκινώντας από τη δολοφονία του 16χρονου μαθητή Διομήδη Κομνηνού και οι οποίοι πυροβολούσαν κατά των διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν προς το μέρος τους και αργότερα προς το μέρος του Πολυτεχνείου. Ακόμη και κάποιοι που διώχθηκαν θα αθωωθούν ήδη από τη δίκη σε πρώτο βαθμό.

Δεν ταυτοποιήθηκαν ποτέ οι αστυνομικοί και άλλα στελέχη των σωμάτων ασφαλείας που αποτέλεσαν τμήμα του «φράγματος πυρός» που σταδιακά φτιάχτηκε γύρω από το Πολυτεχνείο το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου 1973 και οι οποίοι πυροβολούσαν συνεχώς προς τους διαδηλωτές, σε όλη την ευρύτερη περιοχή στην προσπάθεια να «εκκαθαριστεί» ο χώρος πριν την άφιξη των στρατιωτικών μονάδων. Αρκεί κανείς να κοιτάξει τον αριθμό των τραυματισμών από σφαίρες για να καταλάβει πόσο εκτεταμένη χρήση όπλων έγινε σε εκείνη τη φάση.

Δεν ταυτοποιήθηκαν, ούτε διώχθηκαν ποτέ οι αστυνομικοί που μετά την εκκένωση του Πολυτεχνείου ξυλοκόπησαν με πρωτοφανή μανία διαδηλωτές προκαλώντας βαριούς τραυματισμούς και θανάτους (χτυπώντας με «συμπαγείς ράβδους»).

Δεν ταυτοποιήθηκαν ούτε διώχθηκαν ο διοικητής και οι άνδρες του ΙΣΤ Αστυνομικού Τμήματος που βρισκόταν στη γωνία Κύθνου και Δροσοπούλου και οι οποίοι έριξαν συνολικά 254 σφαίρες στη διάρκεια των γεγονότων και στους οποίους μπορούν να αποδοθούν συγκεκριμένοι σοβαροί τραυματισμοί.

Δεν ταυτοποιήθηκαν ούτε διώχθηκαν ποτέ οι χειριστές των πολυβόλων σε τεθωρακισμένα που στις επιχειρήσεις εκκαθάρισης των μεγάλων διαδηλώσεων που έγιναν αυθόρμητα τις επόμενες μέρες, πυροβολούσαν στο ψαχνό στην οδό Πατησίων και σε άλλα σημεία της Αθήνας, αλλά και στον λόφο του Άγιου Θεράποντα στου Ζωγράφου (σκοτώνοντας τον Δημήτριο Θεοδωρά πεντέμισι ετών), με σφαίρες να προκαλούν θύματα ακόμη και στα Νέα Λιόσια (Γεώργιος Γεριτσίδης, 47 ετών) και στους Αγίους Αναργύρους (Αικατερίνη Αργυροπολου, 76 ετών).

Ονομαστικός κατάλογος της φρουράς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Πηγή: Λεωνίδας Καλλιβρετάκης, «Το Πολυτεχνείο έξω από το Πολυτεχνείο. Οι αφανείς πρωταγωνιστές της εξέγερσης του 1973» (εκδόσεις Θεμέλιο, 2023)

Οι στρατιωτικές μονάδες που συμμετείχαν, των πεζοναυτών, των ΛΟΚ και των τεθωρακισμένων, είχαν αναλυτικές καταγραφές των αρμάτων που συμμετείχαν και ποιος επέβαινε στο καθένα από αυτά, όπως και του σε ποια περιοχή και πότε επιχείρησε. Η δύναμη της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως ήταν συγκεκριμένη και τα στοιχεία της δεδομένα, όπως και ο όγκος των σφαιρών που τελικά χρησιμοποίησαν. Οι χώροι δράσης όλων των αστυνομικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων των αστυνομικών τμημάτων που ήταν στην περιοχή, ήταν συγκεκριμένοι και τα στοιχεία όσων αστυνομικών είχαν υπηρεσία εκείνες τις ημέρες μπορούσαν να εντοπιστούν.

Ο Ν. Ντερτιλής, δολοφόνος του Μ. Μυρογιάννη, με το υπηρεσιακό περίστροφο στο χέρι.

Στην πραγματικότητα πραγματική βούληση να υπάρξει τιμωρία των αυτουργών δεν υπήρξε. Και εάν η ίδια η Χούντα ήθελε προφανώς να συγκαλύψει τις δικές της εγκληματικές ευθύνες, η ίδια απροθυμία για πλήρη διερεύνηση αποτυπώθηκε και Μεταπολιτευτικά. Άλλωστε, στη δίκη σε δεύτερο βαθμό στις αρχές του 1977 οι ποινές όσων καταδικάστηκαν θα μειωθούν σε προκλητικό βαθμό. Για παράδειγμα ο διοικητής του Μικτού Επιτελείου του υπουργείου Δημοσίας Τάξης καταδικάστηκε σε τρις ισόβια σε πρώτο βαθμό, ως ηθικός αυτουργός των δολοφονιών από τη φρουρά του υπουργείου και σε δεύτερο βαθμό σε μόλις 18 μήνες.

ΤΑ ΝΕΑ 26 Φεβρουρίου 1977

Αυτό σημαίνει ότι άνθρωποι οι οποίοι σήκωσαν όπλα, σημάδεψαν άλλους ανθρώπους, πυροβόλησαν και είδαν ότι τους χτύπησαν, άνθρωποι που έριξαν ριπές με πολεμικό όπλο κατά πεζών και τους είδαν να πέφτουν νεκροί ή βαριά τραυματισμένοι, άνθρωποι που χτύπησαν ανθρώπους με τόση δύναμη ώστε να προκαλέσουν θανατηφόρες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις ή οξεία ρήξη αορτής, δεν ήρθαν ποτέ αντιμέτωποι με τα εγκλήματά τους, δεν λογοδότησαν ποτέ, δεν βρέθηκαν ποτέ αντιμέτωποι με τα θύματά τους ή τους συγγενείς των θυμάτων τους, αλλά συνέχισαν κανονικά τις ζωές και τις σταδιοδρομίες τους εντός και εκτός των σωμάτων ασφαλείας. Δολοφόνοι της διπλανής πόρτας, ευδοκίμως τερματίσαντες τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην πατρίδα. 53 χρόνια μετά εύλογα μπορεί να υποθέσει κανείς ότι αρκετοί ίσως να μη βρίσκονται πια στη ζωή αν και κάποιοι πρέπει να ζουν ακόμη (όπως οι νεότερης ηλικίας αστυφύλακες και στρατιωτικοί), χωρίς να έχουν δώσει ποτέ λόγο για τις πράξεις τους.

Και επειδή η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται όταν πρόκειται για τη βαναυσότητα, επτά χρόνια αργότερα, με αντίστοιχο τρόπο δεν μάθαμε ποτέ ποιοι ήταν οι αστυνομικοί που χτύπησαν μέχρι θανάτου τον Ιάκωβο Κουμή και τη Σταματίνα Κανελλοπουλου στον ματωμένο Νοέμβρη του 1980. Η μεταπολιτευτική «συνέχεια του κράτους» σε όλη την ωμότητά της.

(Τα στοιχεία προέρχονται από τα βιβλία του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, «Το Πολυτεχνείο έξω από το Πολυτεχνείο. Οι αφανείς πρωταγωνιστές της εξέγερσης του 1973» (εκδόσεις Θεμέλιο, 2023) και του Ιερώνυμου Λύκαρη, «Πολυτεχνείο 1973. Το αίμα το αδικαίωτο ποτέ δεν ησυχάζει» (εκδ. Καστανιώτη 2023).

Πηγή: in.gr

Facebook
Twitter
Telegram
WhatsApp
Email

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ