Θεωρητικά, έπειτα από τον «πόλεμο των NAVTEX» για τις έρευνες του σκάφους «Abeille Marengo» περί της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, Τουρκία και Ελλάδα βρίσκονται ήδη στο πεδίο της περίφημης ρήσης του πατριάρχη της θεωρίας του πολέμου, πρώσου Καρλ φον Κλαούζεβιτς: «Πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα». Ομως, είναι όντως έτσι;
Οι κρατούσες εκτιμήσεις κινούνται στον απόλυτο αντίποδα όσων αυτός ο «πόλεμος» λογικά θα προδιέγραφε: η κυρίαρχη πεποίθηση είναι ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να μπει τελικά στον δρόμο του ερευνητικού σκάφους και ότι αυτό θα εκτελέσει την πορεία και την αποστολή του αδιατάρακτα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην καταστεί καν αναγκαία η παρουσία δυνάμεων προστασίας της πλεύσης του στο κατά την Τουρκία δήθεν «επίμαχο» σημείο.
Η εκτίμηση αυτή είναι προφανώς προϊόν πολυμερών διπλωματικών διεργασιών με σειρά χωρών που έχουν και ισχύ και λόγο στην περιοχή και στο εν λόγω ζήτημα: δεδομένα με την Αίγυπτο, πολύ περισσότερο βεβαίως με τη Γαλλία, με την ΕΕ να έχει λάβει από καιρό θέση επί του ζητήματος αλλά χωρίς αυτή να έχει μέχρι στιγμής αποκτήσει και συγκεκριμένο περιεχόμενο, κάτι το οποίο θα απαιτούσε τη δέσμευση των ισχυρών κρατών της, καθώς εκεί βρίσκεται η ουσιαστική εξουσία – δηλαδή στο Βερολίνο. Και, τέλος, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποτελούν ασφαλώς τον κυριότερο παράγοντα των εξελίξεων, ο οποίος έχει εκφραστεί με σπάνια σκληρότητα κατά του τουρκολιβυκού μνημονίου, για ό,τι αυτό θα μπορούσε εν προκειμένω να σηματοδοτεί.
Πρέπει, πάντως, να σημειωθεί ότι η Γαλλία τελεί υπό πρακτικά ιδιόμορφη περιορισμένων ορίων εξουσία, ώστε είναι ερώτημα το αν ο Μακρόν θα ήταν σε θέση να εμπλακεί, έτσι και αλλιώς, σε οποιαδήποτε περιπέτεια με όσα συμβαίνουν κατά την αποδρομή του. Τέλος, το Ισραήλ, ο πιο ουσιώδης σύμμαχος της Ελλάδας στην περιοχή, έχει υπηρεσιακή κυβέρνηση, ενώ το θέμα δεν το αφορά άμεσα. Αυτά είναι τα κύρια δεδομένα, των οποίων το διά ταύτα κλίνει, σύμφωνα με τις ελληνικές εκτιμήσεις, τη ζυγαριά στην ηρεμία παρά στον επιθετικό αναθεωρητισμό των τουρκικών εγγράφων. Ομως, υπάρχει μία ακόμα παράμετρος που δεν πρέπει να διαφεύγει εν μέσω του χαοτικού πλέγματος μεταξύ επισήμων και παρασκηνιακών αντιφάσεων: ότι με την Τουρκία, ιδίως του Ερντογάν, ουδείς μπορεί να γνωρίζει και να εξάγει συμπεράσματα. Για δύο λόγους: πρώτον, επειδή, καλώς ή κακώς, πρόκειται για ηγέτη με σπάνια ικανότητα να «ανακατεύει» διαρκώς τη «διεθνή τράπουλα» στο ύπατο επίπεδο. Και, δεύτερον, ότι αν υπάρχει μια λέξη που δεν τον χαρακτηρίζει, είναι «αξιοπιστία».
Είναι αδύνατον να οικοδομηθεί εμπιστοσύνη σε ό,τι έχει πει, το οποίο στο… και ένα μπορεί να ανατρέψει ολοκληρωτικά. Οι Γάλλοι ίσως δεν έχουν λόγο να το γνωρίζουν. Η Ελλάδα όμως και έχει και οφείλει να ξέρει: με την Τουρκία δεν υπάρχουν καθαρές κουβέντες, ούτε βεβαιότητες. Αν τελικά μπορέσει, πέραν των διεθνών ισορροπιών, ακόμα δε και αν εκ προοιμίου έχει παρασκηνιακά μέσω τρίτων – αν έχει κάκιστα – ήδη λάβει και ανταλλάγματα για να ανοίξει δρόμο.
Πηγή: tanea.gr
