Υπό μία έννοια, η παρατήρηση που έκανε την Τετάρτη στον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, ένας φρουρός στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη ήταν ανάλογη με το μήνυμα που έστειλε η πλειοψηφία των ψηφοφόρων στην κυβέρνηση Τραμπ μέσω των ενδιάμεσων εκλογών: λίγος σεβασμός, λίγη ευπρέπεια.
Ο Ντόναλντ Τραμπ θα μπορούσε να αντλήσει από την κάλπη τα σωστά διδάγματα και να επιχειρήσει να διασώσει την προεδρία του κάνοντας μετριοπαθείς παραχωρήσεις. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να τείνει κλάδο ελαίας προς το Κογκρέσο, που θα περάσει τον Ιανουάριο σύσσωμο υπό τον έλεγχο των Δημοκρατικών, να βάλει σταδιακά τέλος στην επιχείρηση «Επική Οργή» κατά της Τεχεράνης και να απομακρύνει τον Χέγκσεθ, που έχει γίνει πλέον σύμβολο των πιο αμφιλεγόμενων επιλογών της κυβέρνησής του, από τον πόλεμο στο Ιράν έως τη χρήση στρατιωτικής ισχύος χωρίς επαρκή λογοδοσία. Αλλά όπως σχολίασε ο Εντουαρντ Λους στους «Financial Times», ο Τραμπ δεν παίζει έτσι.
Μπορεί τις πρώτες ημέρες μετά τη συντριπτική ήττα των Ρεπουμπλικανών να εμφανίστηκε συγκρατημένος, σχεδόν διαλλακτικός, δηλώνοντας ότι θα συνεργαστεί με τους Δημοκρατικούς και υποστηρίζοντας ότι θα μπορούσε να καταλήξει σε συμφωνία μαζί τους για το μεταναστευτικό, δεν άργησε, ωστόσο, να θυμηθεί ποιος είναι. «Υπάρχει κανείς που να πιστεύει πραγματικά ότι αυτές οι “εκλογές” ήταν τίμιες;» διερωτήθηκε τη Δευτέρα.
Τρεις ημέρες νωρίτερα, είχε απομακρύνει από τη θέση του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου τη Σούζι Γουάιλς, αντικαθιστώντας την με τον αναπληρωτή προσωπάρχη, Στίβεν Μίλερ –τον αρχιτέκτονα της ακροδεξιάς, εθνικιστικής μεταναστευτικής ατζέντας του Τραμπ, τον άνθρωπο που έχει ενθαρρύνει, περισσότερο από κάθε άλλο, την επιθετική επέκταση των προεδρικών εξουσιών τα τελευταία δύο χρόνια.
Οπως έγραψε στην «Guardian» ο Ντέιβιντ Σμιθ, ο Ντόναλντ Τραμπ έδειξε έτσι το μεσαίο δάχτυλο σε εκατομμύρια αμερικανούς ψηφοφόρους. Στην ίδια αυτή χειρονομία μπορεί να ενταχθεί τόσο η πρόθεση που εξέφρασε –«αστειευόμενος» –να επιλέξει ως νέο εκπρόσωπο Τύπου τον επικεφαλής του Ultimate Fighting Championship, διοργάνωσης αγώνων μεικτών πολεμικών τεχνών, όσο και τα ανέμελα σχόλιά του για την αίθουσα χορού που κατασκευάζει στον Λευκό Οίκο.
Συγκεντρωτικός
Στην «τελευταία πράξη της αυτοκρατορικής προεδρίας του», ο Τραμπ σχεδιάζει, σύμφωνα με το Axios, να κυβερνήσει με ακόμη πιο συγκεντρωτικό και αυταρχικό τρόπο. Το σχέδιό του περιλαμβάνει: ανασυγκρότηση του MAGA, γι’ αυτό και βρίσκονται ξαφνικά ψηλά στις προτεραιότητες ο τερματισμός του πολέμου με το Ιράν, ο περιορισμός της βοήθειας προς το Ισραήλ και η προώθηση της ατζέντας MAHA του υπουργού Υγείας· διακυβέρνηση με προεδρικά διατάγματα, σε ρυθμό ακόμη ταχύτερο από εκείνον της ήδη πρωτοφανούς τελευταίας διετίας, κατά την οποία ο Τραμπ υπέγραψε 292 διατάγματα· στοχοποίηση των αντιπάλων, με τον Τραμπ να αφήνει ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο δίωξης και φυλάκισης Δημοκρατικών βουλευτών που θα επιχειρήσουν, αξιοποιώντας τον έλεγχο του Κογκρέσου, να διερευνήσουν την κυβέρνηση και τα πεπραγμένα της· εκκαθάριση όσων θεωρούνται συνεργοί του «βαθέος κράτους» και ανέγερση περισσότερων μνημείων προς τιμήν του –είναι άλλωστε και αυτό μια άσκηση ωμής εξουσίας.
Το ερώτημα είναι τι θα μπορέσουν να κάνουν οι Δημοκρατικοί στο Κογκρέσο, δεδομένης της διαβεβαίωσης του αμερικανού προέδρου ότι θα γίνει ο «Κύριος Βέτο», αλλά και της ελευθερίας κινήσεων που διατηρεί στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Η απουσία 11 Δημοκρατικών βουλευτών από την ψηφοφορία επί της πρότασης παραπομπής του Χέγκσεθ, η οποία πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία Ρεπουμπλικανού αντάρτη και ναυάγησε με διαφορά επτά ψήφων, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και εσωκομματική αναταραχή. Υπάρχει, όμως, και ένα δεύτερο ερώτημα: ποια θα είναι η αντίσταση στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος; Ο Τραμπ θα έχει από τον Ιανουάριο ακόμη λιγότερους αντιπάλους μεταξύ των Ρεπουμπλικανών βουλευτών που διατήρησαν τις έδρες τους. Ομως, τα συμφέροντά του πιθανόν να αποκλίνουν από εκείνα του κόμματος. Ο ίδιος ενδιαφέρεται για τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, την προστασία της οικογένειάς του και, ενδεχομένως, την ανάδειξη ενός διαδόχου που θα συνεχίσει στην ίδια πολιτική κατεύθυνση. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, αντίθετα, ενδιαφέρεται για την πολιτική του επιβίωση. Ισως, λοιπόν –μεγάλο ίσως –καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, για να αποφύγει την εξαφάνιση, πρέπει να εγκαταλείψει τον Τραμπ.
Πηγή: tanea.gr
