Με φόντο το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1973 στη Χιλή και με το χαρακτηριστικό μαύρο χιούμορ του Μάρτιν ΜακΝτόνα, η ταινία «Wild Horse Nine» φέρνει κοντά δύο πράκτορες της CIA και δύο νεαρές γυναίκες που πιστεύουν σε έναν διαφορετικό κόσμο. Η ΕΡΤ συμμετείχε στη διεθνή διαδικτυακή συνέντευξη Τύπου της ταινίας με τη Χιλιανή ηθοποιό Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο, η οποία μίλησε για την ιστορική μνήμη, την πολιτική ταυτότητα του ρόλου της, τη συνεργασία της με τον Τζον Μάλκοβιτς και την εμπειρία των γυρισμάτων στο Νησί του Πάσχα.
Η νέα δημιουργία του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη των «Τριών Πινακίδων Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι» και των «Πνευμάτων του Ινισέριν» εκτυλίσσεται λίγο πριν από την ανατροπή του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Οι πράκτορες της CIA Κρις (Τζον Μάλκοβιτς) και Λι (Σαμ Ρόκγουελ) αποστέλλονται από τον προϊστάμενό τους (Στιβ Μπουσέμι) στο απομονωμένο Νησί του Πάσχα. Εκεί, ανάμεσα στα επιβλητικά πέτρινα αγάλματα, τις πολιτικές συνωμοσίες και τα προσωπικά τους μυστικά, η γνωριμία του Κρις με δύο ιδεαλίστριες φοιτήτριες (Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο και Αϊλίν Σάλας) θα ανατρέψει τις ισορροπίες.
Η ταινία, που συμμετείχε στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Βενετίας, κινείται ανάμεσα στην πολιτική σάτιρα, την υπαρξιακή αγωνία και το δράμα της ανθρώπινης συνείδησης.
Για τη Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο, η οποία γεννήθηκε το 1990, τη χρονιά που η Χιλή επέστρεψε στη δημοκρατία, η συμμετοχή στην ταινία αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η οικογένειά της έζησε τα χρόνια της δικτατορίας, ενώ η γιαγιά της εργάστηκε σε οργάνωση για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
[Η συνέντευξη τύπου έχει υποστεί επεξεργασία για την καλύτερη κατανόηση]
Ερώτηση: Έχεις ιταλικές ρίζες, παρότι γεννήθηκες στη Χιλή. Ποια στοιχεία αυτής της κληρονομιάς διατηρείς και αγαπάς περισσότερο;
Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Είμαι πολύ περήφανη για την ιταλική καταγωγή μου. Ο παππούς μου, Κλαούντιο ντι Τζιρόλαμο, έφτασε στη Χιλή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είμαστε μια τεράστια οικογένεια και κάθε Κυριακή τρώγαμε όλοι μαζί. Παραδόξως, όχι ζυμαρικά! Περισσότερο κρέας και φακές. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με πολλές φωνές, χρώματα και υφές. Ο παππούς μου ήταν καλλιτέχνης και εργάστηκε στον πολιτιστικό τομέα, ενώ η γιαγιά μου, η Κάρμεν, εργάστηκε σε μια πολύ σημαντική οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Προέρχομαι από μια οικογένεια γεμάτη καλλιτέχνες. Προσπάθησα να ακολουθήσω διαφορετικό δρόμο, να σπουδάσω κάτι άλλο, αλλά τελικά η τέχνη ήταν στο αίμα μου. Και τώρα βρίσκομαι εδώ.
Ερώτηση: Πώς αναπτύχθηκε η σχέση σου με τον Τζον Μάλκοβιτς και τι πιστεύεις ότι φέρνει κοντά τους δύο χαρακτήρες σας;
Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Ο Τζον Μάλκοβιτς είναι ένας θρύλος και, φυσικά, στην αρχή ήμουν λίγο νευρική. Όμως όλο το άγχος εξαφανίστηκε όταν συναντηθήκαμε στο Public Theater της Νέας Υόρκης για τις πρόβες. Ακούγοντας τον Τζον και τον Σαμ Ρόκγουελ να διαβάζουν το σενάριο, ένιωσα πως η ταινία υπήρχε ήδη μπροστά μου. Ο Τζον είναι ένας πραγματικός κύριος. Γνωρίζει πολλά για τη Χιλή, έχει συνεργαστεί με τον Χιλιανό σκηνοθέτη Ραούλ Ρουίς και ασχολείται με ένα θεατρικό έργο βασισμένο σε βιβλίο του Ρομπέρτο Μπολάνιο. Μιλήσαμε πολύ, περάσαμε πολλές ώρες μαζί στο Νησί του Πάσχα, κάναμε πρόβες. Ήταν η πρώτη μου αγγλόφωνη ταινία και με βοήθησε πολύ, σεβόμενος τον χρόνο και τον τρόπο δουλειάς μου. Αυτό που βρίσκω όμορφο στη Μόνικα, τον χαρακτήρα μου, είναι ότι αφήνει χώρο για εκείνον. Είναι αισιόδοξη, ιδεαλίστρια, γεμάτη ελπίδα. Πιστεύει στη δύναμη των ανθρώπων και της συλλογικότητας. Και ξαφνικά βρίσκεται αντιμέτωπη με την άλλη πλευρά της ιστορίας. Παρ’ όλα αυτά, αποφασίζει να τον προσκαλέσει να καθίσει δίπλα της στην παραλία. Του ανοίγει την καρδιά της. Αυτή η συνάντηση πιστεύω ότι θα καθορίσει το μέλλον της.
Ερώτηση: Ως νέα Χιλιανή, πώς αισθάνεσαι απέναντι στα ιστορικά γεγονότα που παρουσιάζει η ταινία; Πόσο βαθιά σε αγγίζει προσωπικά αυτή η ιστορία;
Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Θεωρώ πολύ σημαντικό ότι ο Μάρτιν ΜακΝτόνα επέμεινε να επιλέξει μια Χιλιανή ηθοποιό για αυτόν τον ρόλο. Όλοι θα ήθελαν να παίξουν σε μια ταινία του, αλλά εκείνος ήθελε πραγματικά γυναίκες από τη Λατινική Αμερική. Γεννήθηκα το 1990, την πρώτη χρονιά της δημοκρατίας. Όμως οι γονείς και οι παππούδες μου έζησαν όλα όσα προηγήθηκαν. Ακόμη υπάρχουν μητέρες που αναζητούν τα παιδιά τους και άνθρωποι που αναγκάστηκαν να εξοριστούν. Η ταινία είναι μυθοπλασία. Μπορείς να γελάσεις, να συγκινηθείς, να διασκεδάσεις. Αλλά αποτελεί επίσης έναν τρόπο να συνεχίσουμε να μιλάμε για όσα συνέβησαν, με τον σεβασμό που δείχνει ο Μάρτιν απέναντι στην ιστορία. Ίσως κάποιοι θεατές θελήσουν να αναζητήσουν περισσότερες πληροφορίες για εκείνη την εποχή. Γιατί η πληγή παραμένει ανοιχτή. Και αυτό δεν αφορά μόνο τη Χιλή αλλά τις δικτατορίες ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής, όπως και όσα συμβαίνουν στις μέρες μας.
Προβάλαμε την ταινία στη Χιλή και ήταν η πιο σιωπηλή προβολή που είχαμε μέχρι τότε. Νομίζω μπορούμε να καταλάβουμε το γιατί. Ωστόσο, το κοινό την εκτίμησε βαθιά.
Ερώτηση: Οι χαρακτήρες του Μάρτιν ΜακΝτόνα συχνά παλεύουν με την ενοχή, τις ηθικές αντιφάσεις και την πιθανότητα λύτρωσης. Πώς προσέγγισες τη συναισθηματική πολυπλοκότητα της Μόνικα και τι αποκαλύπτει για τη λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη συμπόνια και την ηθική κρίση;
Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Πιστεύω ότι πρόκειται για μια βαθιά πολιτική ταινία, αλλά ταυτόχρονα είναι μια ταινία για τη φιλία, ειδικότερα για την ανδρική φιλία, κάτι που δεν βλέπουμε τόσο συχνά στο σινεμά. Είναι επίσης μια ιστορία για τη μεταμέλεια και τις δυνατότητες που έχει ο άνθρωπος να αλλάξει. Η Μόνικα ξεκινά ως μια ιδεαλίστρια, αισιόδοξη, αριστερή φοιτήτρια, που πιστεύει βαθιά στο πολιτικό σχέδιο του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Γνωρίζει αυτόν τον άνθρωπο σε μια πορεία για τα δικαιώματα των γυναικών. Είναι περίεργη, θέλει να καταλάβει. Νομίζω ότι αυτή η περιέργεια είναι που επιτρέπει να δημιουργηθεί η σχέση τους. Έχει ενσυναίσθηση και ανοιχτή καρδιά. Του ζητά να σταματήσει να λέει ψέματα. Και όταν εκείνος τελικά της λέει την αλήθεια, πρέπει να αποφασίσει αν θα τον πιστέψει ή όχι. Επιλέγει να τον πιστέψει.
Δεν είναι εύκολο για μένα να διατηρώ την ελπίδα μου για το μέλλον της Μόνικα. Ωστόσο, πιστεύω ότι μέσα από αυτή την εμπειρία γίνεται πιο δυνατή. Και αν πρόκειται να αγωνιστεί, θα το κάνει με δύναμη και θάρρος.
Ερώτηση: Πώς διδάχθηκες στο σχολείο την ιστορία της δικτατορίας και πόσο διαφορετικά τη γνώρισες μέσα από τις αφηγήσεις της οικογένειάς σου;
Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Στο σχολείο μάς δίδαξαν μόνο τα βασικά για την περίοδο από το 1973 έως το 1990. Πήγαινα σε ένα συντηρητικό καθολικό σχολείο. Πολύ σημαντικότερη ήταν για μένα η εμπειρία της οικογένειάς μου. Οι γονείς μου μιλούσαν πάντα ανοιχτά για όσα συνέβησαν. Κάποιοι φίλοι τους εξαφανίστηκαν. Μεγάλωσα επίσης με τις ιστορίες της γιαγιάς μου, Κάρμεν, και του παππού μου, Κλαούντιο. Επισκέφθηκα το Μουσείο Μνήμης στο Σαντιάγο, έναν εξαιρετικά συγκλονιστικό χώρο. Όταν σπούδαζα υποκριτική, στο πρώτο έτος έπρεπε να παρακολουθήσουμε και να μελετήσουμε μια κοινωνική ομάδα. Επέλεξα μια οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου μητέρες εξακολουθούν να αναζητούν τους γιους τους. Για μένα, λοιπόν, δεν πρόκειται για μια αφηρημένη ιστορία. Είναι κάτι απολύτως πραγματικό. Πώς μπορεί κάποιος να αρνείται όσα συνέβησαν; Πρέπει να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη, να τιμήσουμε αυτούς τους ανθρώπους και να συνεχίσουμε να μιλάμε. Γιατί υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να επιστρέψουμε στο παρελθόν. Ιδιαίτερα στις μέρες μας.
Ερώτηση: Στην ταινία ακούγεται η προειδοποίηση «Ό,τι κι αν συμβεί, μην μπεις στο αυτοκίνητο». Τι συμβολίζει αυτή η φράση για έναν Χιλιανό θεατή; Και ποια ήταν η σημαντικότερη συμβουλή που έλαβες μεγαλώνοντας;
Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Πρώτα θέλω να πω ότι εκείνο το αυτοκίνητο, η συγκεκριμένη Cadillac, είναι για εμάς σύμβολο τρόμου. Γνωρίζουμε τι θα μπορούσε να συμβεί αν η Μόνικα έμπαινε μέσα. Ακόμη κι αν η ιστορία τοποθετείται λίγους μήνες πριν από το πραξικόπημα, ξέρουμε τι συνέβη αργότερα σε φοιτητές σαν κι εκείνη. Θα μπορούσε να βασανιστεί ή να εξαφανιστεί. Γι’ αυτό αυτή η προειδοποίηση έχει τεράστια σημασία. Ήταν πολύ βαριά η εμπειρία να παρακολουθώ τη συγκεκριμένη σκηνή μαζί με Χιλιανούς θεατές. Όσο για τη δική μου ζωή, μεγάλωσα με πολλή αγάπη και υποστήριξη. Στο σπίτι υπήρχε ένας βασικός κανόνας: να προσπαθείς πάντοτε να κάνεις το καλύτερο που μπορείς. Πιστεύω πολύ στη δουλειά. Ήταν συγκινητικό να βλέπω έναν θρύλο όπως ο Τζον Μάλκοβιτς να επαναλαμβάνει ξανά και ξανά τις σκηνές του, ακριβώς όπως έκανα κι εγώ. Αυτή η πειθαρχία είναι πολύτιμη σε ένα επάγγελμα όπου μερικές φορές μπορείς εύκολα να χάσεις τον προσανατολισμό σου.
Πιστεύω επίσης πολύ στο ένστικτο. Και τώρα που είμαι μητέρα, το εμπιστεύομαι ακόμη περισσότερο.
Ερώτηση: Η προβολή στο Σαντιάγο ήταν η πιο σιωπηλή μέχρι στιγμής. Μήπως είναι ακόμη πολύ νωρίς για να αντιμετωπίσει το κοινό της Χιλής αυτή την περίοδο μέσα από μια μαύρη κωμωδία;
Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Όχι, δεν το πιστεύω. Το συζητήσαμε και με τον Μάρτιν. Στο Τορόντο οι θεατές γελούσαν και χειροκροτούσαν ακόμη και στη μέση της ταινίας. Στη Χιλή ήταν διαφορετικά. Είμαστε μια διαφορετική κοινωνία και αυτά τα γεγονότα βρίσκονται πολύ κοντά μας. Ίσως είμαστε και λίγο πιο συγκρατημένοι. Υπάρχουν αναφορές που για εμάς έχουν τεράστιο βάρος, όπως το στάδιο του Σαντιάγο, οι βασανιστές ή ακόμη και μια σκηνή φιλιού, η οποία είναι ταυτόχρονα τρομερά αστεία και τρομακτική. Όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά. Και κάποια εξακολουθούν να συμβαίνουν. Αλλά δεν θεωρώ ότι η ταινία είναι υπερβολική για τους Χιλιανούς. Το αντίθετο. Είναι έτοιμοι να τη δουν και να την εκτιμήσουν.
Ερώτηση: Ήταν η πρώτη φορά που επισκέφθηκες το Ράπα Νούι, το Νησί του Πάσχα; Πώς ήταν η εμπειρία των γυρισμάτων και θα σκεφτόσουν να μετακομίσεις στο Λος Άντζελες για να συνεχίσεις την καριέρα σου;
Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Ήταν η πρώτη μου φορά εκεί. Είναι ένα πολύ μακρινό μέρος, περίπου πέντε ώρες με αεροπλάνο από το Σαντιάγο, στη μέση του ωκεανού, πιο κοντά στην Πολυνησία παρά στην ηπειρωτική Χιλή. Είχα την τύχη να μείνω ενάμιση μήνα. Είναι ένας τόπος με πολύ έντονη ενέργεια, ισχυρό πολιτισμό και ανθρώπους που προστατεύουν τη γη, τη γλώσσα και την κληρονομιά τους. Συνεργαστήκαμε στενά με την τοπική κοινότητα. Οι κάτοικοι μάς άνοιξαν τα σπίτια τους, μοιράστηκαν μαζί μας το φαγητό και τις ιστορίες τους. Οι ηφαιστειακοί σχηματισμοί, τα άγρια άλογα, οι θαλάσσιες χελώνες, τα αγάλματα… Ήταν μια μοναδική εμπειρία.
Όσο για το Λος Άντζελες, αγαπώ τη ζωή μου στη Χιλή. Αγαπώ το σπίτι μου στο Σαντιάγο, την οικογένεια και τους φίλους μου. Ξέρω ότι περνάμε δύσκολες στιγμές στον χώρο του πολιτισμού και της τέχνης, αλλά έχουμε πολλά να πούμε και σπουδαίους καλλιτέχνες. Θα σκεφτόμουν να μετακομίσω μόνο αν υπήρχε πραγματικά πολλή δουλειά. Προς το παρόν νιώθω ευγνώμων για όσα συμβαίνουν.
Ερώτηση: Αισθάνεσαι ιδιαίτερη ευθύνη που συμμετέχεις σε μια τόσο σημαντική διεθνή παραγωγή, ανοίγοντας ενδεχομένως τον δρόμο και για άλλες Χιλιανές ηθοποιούς;
Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Περισσότερο από ευθύνη αισθάνομαι τιμή.
Πιστεύω ότι ολόκληρη η καριέρα μου με προετοίμασε για αυτή τη στιγμή. Έχω εργαστεί πολύ στην τηλεόραση, σε σαπουνόπερες, σειρές, κινηματογραφικές ταινίες και στο θέατρο. Πέρασα από τρεις οντισιόν για να πάρω τον ρόλο. Προσπάθησα να δουλέψω με τη μεγαλύτερη δυνατή σοβαρότητα και αίσθηση ευθύνης.
Και δεν είναι κάτι σημαντικό μόνο για μένα. Είναι σημαντικό και για τη Χιλή. Έχουμε εξαιρετικούς καλλιτέχνες και χρειαζόμαστε περισσότερη υποστήριξη για να συνεχίσουμε να δημιουργούμε. Αισθάνομαι υπερήφανη και ελπίζω αυτή τη χαρά να μπορέσουν να τη μοιραστούν και άλλοι.
Ερώτηση: Πώς ήταν να ανακαλύπτεις το Νησί του Πάσχα παράλληλα με τους ήρωες της ταινίας; Και πώς περνούσατε τον ελεύθερο χρόνο σας;
Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Επειδή έμεινα εκεί ενάμιση μήνα, αλλά είχα σχετικά λίγες ημέρες γυρισμάτων, κατάφερα να εξερευνήσω σχεδόν τα πάντα. Με την Αϊλίν Σάλας επισκεφθήκαμε ακόμη και μέρη στα οποία μπορείς να πας μόνο με τη συνοδεία ντόπιων. Είδαμε σπηλιές, παραλίες και πολλά απίστευτα τοπία. Και ξέρεις ποιο είναι το αστείο: πήγαινες στην παραλία και έβλεπες τον Μάρτιν ΜακΝτόνα με το μαγιό του να διαβάζει ένα βιβλίο. Λίγο πιο πέρα μπορούσες να συναντήσεις τον Τζον Μάλκοβιτς να περπατά ή τον Μάρτιν να κάνει ποδήλατο. Ήμασταν σαν ένας θεατρικός θίασος. Μέναμε όλοι στο ίδιο ξενοδοχείο, συναντιόμασταν συνέχεια και είχαμε έναν κοινό στόχο. Ήταν υπέροχο να βλέπεις τον Σαμ και τον Τζον να κάνουν πρόβες στο μπαρ. Όλη η ομάδα ήταν απόλυτα συγκεντρωμένη στη δημιουργία της ταινίας. Αυτή η αίσθηση συλλογικότητας ήταν ένα από τα ομορφότερα στοιχεία της εμπειρίας.
Το «Wild Horse Nine» συνδυάζει πολύ εύστοχα καταγραφές με προσωπική ευθύνη με τις σκοτεινές πλευρές της πολιτικής ιστορίας, αναζητώντας κάτω από το σαρκαστικό χιούμορ του ΜακΝτόνα τη δυνατότητα της ανθρώπινης επαφής. Μέσα σε έναν κόσμο όπου τα ιδανικά συγκρούονται με τους μηχανισμούς της εξουσίας, η Μόνικα της Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο υπενθυμίζει ότι ακόμη και η εμπιστοσύνη μπορεί να αποτελέσει μια πράξη θάρρους.
Η ταινία «Wild Horse Nine» κυκλοφόρησε στους ελληνικούς κινηματογράφους την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026, από τη Feelgood Entertainment.
www.ertnews.gr
Πηγή: ertnews.gr
