Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, αλλά δεν έχει βγει ακόμη εκτός παιχνιδιού. Εκτός απροόπτου, θα παραμείνει στο Οβάλ Γραφείο για ακόμη δύο χρόνια και δέκα εβδομάδες. Ή, όπως διατύπωσε με έναν σχεδόν παρακλητικό τόνο ο Λευκός Οίκος σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:
«Δημόσια ανακοίνωση: Ο Τραμπ εξακολουθεί να είναι ο πρόεδρός σας».
Αυτός, όμως, δεν είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο οι παγκόσμιοι πανηγυρισμοί που ακολούθησαν το δημοκρατικό κύμα, το οποίο παρέσυρε τους Ρεπουμπλικανούς ακόμη και στα πιο ισχυρά εκλογικά τους προπύργια, θα πρέπει να συγκρατηθούν.
Ας μην παρεξηγηθούμε: τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών της Τρίτης αποτελούν πραγματικό λόγο διεθνούς ικανοποίησης. Οι ήττες των συμμάχων του Τραμπ στη Σερβία και τη Βραζιλία ήταν ένα «απολαυστικό ορεκτικό», αλλά αυτό που συνέβη στις ΗΠΑ ήταν το κυρίως πιάτο, γράφει ο Guardian.
Δεν επρόκειτο για μια απλή εκλογική υποχώρηση, από εκείνες που συχνά καταγράφονται στις ενδιάμεσες εκλογές. Ήταν μια ολοκληρωτική απόρριψη της δεύτερης προεδρίας Τραμπ και του τραμπισμού.
Η μετατόπιση κατά 16 ποσοστιαίες μονάδες υπέρ των Δημοκρατικών στη λαϊκή ψήφο για τη Βουλή των Αντιπροσώπων ξεπέρασε ακόμη και το 11,2% που είχε καταγραφεί στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου του 1974, μετά την παραίτηση του Ρίτσαρντ Νίξον υπό το βάρος του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ.
Ο Τραμπ είχε καταβάλει μεγάλες προσπάθειες επί μήνες για να υπονομεύσει τις εκλογές, είτε επιχειρώντας να αναδιαμορφώσει τις εκλογικές περιφέρειες προς όφελος των Ρεπουμπλικανών είτε προετοιμάζοντας το έδαφος για μελλοντικούς ισχυρισμούς περί νοθείας.
Όμως απέτυχε.
Thank you for your attention to this matter. https://t.co/Q1ZGYM7idV
— The White House (@WhiteHouse) November 4, 2026
Το τέλος της διεθνούς επέλασης της Ακροδεξιάς;
Πέρα από τις ΗΠΑ, ο πειρασμός είναι μεγάλος να θεωρηθεί ότι αυτή είναι η στιγμή κατά την οποία εκτροχιάζεται το αυταρχικό, εθνικιστικό και λαϊκιστικό πολιτικό ρεύμα που σαρώνει μεγάλο μέρος της πολιτικής σκηνής εδώ και μία δεκαετία.
Η πτώση του Βίκτορ Όρμπαν τον Απρίλιο αποτέλεσε κομβική εξέλιξη. Ωστόσο, η ταπείνωση του Τραμπ ήταν πάντοτε πολύ σημαντικότερη. Χάρη στην τεράστια ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Τραμπ υπήρξε εδώ και μία δεκαετία η κινητήρια δύναμη της διεθνούς συμμαχίας της Illiberal International (διεθνές δίκτυο πολιτικών δυνάμεων που αμφισβητούν τις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας).
Και τώρα αυτή η μηχανή αρχίζει να «ρετάρει».
Ο κίνδυνος, ωστόσο, είναι η εκλογική επιτυχία της Τρίτης να οδηγήσει σε εφησυχασμό όσους μέχρι σήμερα αντιστέκονται στον εθνικιστικό λαϊκισμό.
Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με επανάληψη του λάθους που έκανε ο ίδιος ο Τραμπ – μαζί με πολλούς άλλους – τον Νοέμβριο του 2024.
Τότε ερμήνευσε τη νίκη του επί της Κάμαλα Χάρις όχι ως έκφραση της δυσαρέσκειας των πολιτών για την ακρίβεια στα τρόφιμα και τα καύσιμα, αλλά ως μια μόνιμη «πολιτισμική μετατόπιση» και ως εντολή να μετατρέψει τις ΗΠΑ σε αυταρχικό καθεστώς.
Μια εντολή, όπως πίστεψε, να αποδομήσει τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες, να επιτρέψει σε μασκοφόρους άνδρες να απαγάγουν και να πυροβολούν Αμερικανούς πολίτες στους δρόμους, να ξεκινήσει έναν καταδικασμένο και καταστροφικό πόλεμο και να γεμίσει την πρωτεύουσα με μνημεία αφιερωμένα στη δική του ματαιοδοξία, την ώρα που ο ίδιος και ο στενός του κύκλος πλούτιζαν.
Σε συνθήκες ήττας, ο Τραμπ θα μπορούσε να μετατραπεί σε «θηρίο στριμωγμένο στη γωνία».
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ φτάνει για να εκφωνήσει ομιλία, εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών, στην πισίνα του Μνημείου του Λίνκολν, η οποία άνοιξε ξανά μετά από μήνες εργασιών επισκευής, στην Ουάσινγκτον, DC, ΗΠΑ, στις 2 Νοεμβρίου 2026.
Ο τραμπισμός δεν έχει εξαφανιστεί
Το αντίστοιχο λάθος αυτή τη φορά, είτε στις ΗΠΑ είτε στην Ευρώπη, θα ήταν να θεωρηθεί ότι τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών σηματοδοτούν το τέλος της απειλής Τραμπ και ότι σύντομα όλα θα επιστρέψουν στην κανονικότητα.
Δυστυχώς, ο κίνδυνος του τραμπισμού δεν πρόκειται να εξαφανιστεί. Γιατί, αν κάτι μπορεί να συμβεί μία φορά, μπορεί να συμβεί και ξανά. Ο Τραμπ υπήρξε μια πραγματική πολιτική δυνατότητα. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να εμφανιστεί ένας ακόμη Τραμπ.
Αυτό είναι το μάθημα που πρέπει να αφομοιώσουν οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αλλού.
Ακόμη κι αν το Κογκρέσο περάσει σύντομα σε πιο συνετά χέρια, ακόμη κι αν ο διάδοχος του Τραμπ αποδειχθεί ένας διεθνιστής πολιτικός που πιστεύει στη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες, η αξιοπιστία των ΗΠΑ ως συμμάχου δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη.
Μετά τον Τραμπ, ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών ως εγγυητή της δυτικής ασφάλειας κάθε άλλο παρά εξασφαλισμένος είναι. Εξαρτάται πλέον από το αποτέλεσμα της μιας ή της άλλης εκλογικής αναμέτρησης. Αυτό σημαίνει ότι η υπόλοιπη Δύση οφείλει να συνεχίσει να σχεδιάζει τη δική της προστασία και άμυνα.
Βεβαίως, ο εθνικιστικός λαϊκισμός έχει υποστεί σοβαρό πλήγμα και πλέον συνδέεται με την εικόνα του ηττημένου. Επιπλέον, ο Τραμπ ίσως απέδειξε ότι τα εθνικιστικά κινήματα που στηρίζονται αποκλειστικά στην καλλιέργεια της δυσαρέσκειας είναι καταδικασμένα να αποτυγχάνουν μακροπρόθεσμα. Αυτό ενδεχομένως να αποθαρρύνει ψηφοφόρους στη Γαλλία και τη Γερμανία που σκέφτονται να στηρίξουν τη Μαρίν Λεπέν ή το AfD.
Ωστόσο, και πάλι, είναι δύσκολο να βασιστεί κανείς σε μια τέτοια εκτίμηση.
Η ήττα του Τραμπ δεν σημαίνει αναγκαστικά και την πολιτική του αποτυχία
Απέτυχε ο Τραμπ επειδή οι πολιτικοί αυτού του τύπου είναι καταδικασμένοι να αποτυγχάνουν; Ή μήπως επειδή πήρε ανόητες και, κυρίως, απολύτως αποτρέψιμες αποφάσεις, όπως η επίθεση στο Ιράν;
Μια απόφαση που όχι μόνο παραβίασε τη βασική προεκλογική του υπόσχεση προς τους ψηφοφόρους του MAGA, ότι θα τερμάτιζε τους πολέμους αντί να ξεκινά νέους, αλλά οδήγησε και σε αύξηση του πληθωρισμού – ακριβώς εκείνου του προβλήματος που είχε δεσμευτεί να αντιμετωπίσει.
Όπως και να έχει, είναι δύσκολο να μιλά κανείς για αναπόφευκτη αποτυχία ενός ανθρώπου ο οποίος, παρά το χάος που προκάλεσε κατά την πρώτη θητεία του, συμπεριλαμβανομένης της βίαιης εξέγερσης της 6ης Ιανουαρίου 2021, κατάφερε να εκλεγεί ξανά λιγότερο από τέσσερα χρόνια αργότερα.
Δυσφημίστηκε, αλλά επιβραβεύτηκε με μια νέα εκλογική νίκη.
Επιπλέον, είναι πολύ νωρίς για να μιλάμε για τον Τραμπ σε παρελθοντικό χρόνο. Είναι αλήθεια ότι έχασε τη Βουλή των Αντιπροσώπων, η οποία λειτουργούσε ως πολιτικό του υποχείριο, καθώς και τη Γερουσία, που του παρείχε ουσιαστικά λευκή επιταγή. Ωστόσο, ένας αποδυναμωμένος Τραμπ δεν είναι απαραίτητα και ένας τιθασευμένος Τραμπ.
Όπως γράφει ο συγγραφέας του άρθρου του Guardian, Τζόναθαν Φρίντλαντ, επικαλούμενος τα λόγια ενός έμπειρου γνώστη της Ουάσιγκτον, ο Τραμπ, σε συνθήκες ήττας, θα μπορούσε να μετατραπεί σε «θηρίο στριμωγμένο στη γωνία».
Διαμαρτυρία κατά της της προτεινόμενης από τον Πρόεδρο Τραμπ Μνημειακής Αψίδας ύψους 250 ποδιών στην Ουάσιγκτον, DC, ΗΠΑ, στις 5 Νοεμβρίου 2026. REUTERS/Kevin Lamarque
Ένας πρόεδρος με περιορισμένη ισχύ, αλλά επικίνδυνες δυνατότητες
Στη διεθνή σκηνή, ο Τραμπ εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα να ενεργεί. Η εξωτερική πολιτική αποτελεί σε μεγάλο βαθμό προνομιακό πεδίο του προέδρου. Και τώρα έχει διπλό κίνητρο να το αξιοποιήσει.
Πρώτον, θα επιδιώξει να διαμορφώσει μια πολιτική κληρονομιά που θα αντισταθμίσει την ιστορική εκλογική συντριβή αυτής της εβδομάδας. Δεύτερον, και ακόμη πιο σημαντικό, έχει ανάγκη από την προσοχή. Η ιδέα ότι θα πρέπει να παραχωρήσει τα φώτα της δημοσιότητας στους Δημοκρατικούς ή, ακόμη χειρότερα, σε οποιονδήποτε άλλον, είναι κάτι που δύσκολα θα ανεχθεί.
Ίσως τελικά υποχωρήσει στις πιέσεις που άσκησε ο Τζέι Ντι Βανς, με μια δήλωση στο X που έμοιαζε σχεδόν με ρήξη με τον πολιτικό του προϊστάμενο, και επιδιώξει τον τερματισμό του πολέμου με το Ιράν, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει συνθηκολόγηση.
Ή μπορεί να επιλέξει την κλιμάκωση, επιδιώκοντας την ανατροπή του καθεστώτος της Τεχεράνης, θεωρώντας πιθανότατα ότι κάτι τέτοιο θα του εξασφαλίσει τη θέση στην Ιστορία που πιστεύει ότι του αξίζει.
Μέχρι τις 20 Ιανουαρίου 2029, αυτές οι αποφάσεις θα εξακολουθούν να βρίσκονται στα χέρια του Τραμπ. Διατηρεί τη δύναμη να επηρεάζει τις παγκόσμιες εξελίξεις, ακόμη κι αν αυτή έχει περιοριστεί.
Οι Δημοκρατικοί θα αποκτήσουν σύντομα τη δυνατότητα να διερευνήσουν καταγγελίες διαφθοράς και να τον θέσουν προ των ευθυνών του.
Οι σύμμαχοι της Αμερικής στην Ευρώπη και αλλού θα βρουν στην Ουάσιγκτον συνομιλητές που θα τους αντιμετωπίζουν ως εταίρους και όχι ως εχθρούς.
Και οι δύο αυτές προοπτικές αποτελούν τεράστια ανακούφιση.
Δεν αλλάζουν, όμως, δύο βασικές αλήθειες: Ο Τραμπ συνέβη – και ο Τραμπ εξακολουθεί να βρίσκεται στην εξουσία.
Πηγή: in.gr
