Δεκατρία χρόνια. Έντεκα προπονητές. Δύο δισεκατομμύρια λίρες σε μεταγραφές και μια όχι συνηθισμένη σε αυτό το επίπεδο λίστα 78 νεοφερμένων ποδοσφαιριστών.
-Σα να λέμε: Αν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν τηλεοπτική διαφήμιση αρχές των 90s θα είχε πιτυρίδα στο πέτο και την απελπισία στο μάτι.
-«Έχεις πιτυρίδα το ξέρεις; Άσε έχω δοκιμάσει τα πάντα»
Το κατάλληλο σαμπουάν όμως δεν λέει να το βρει: Και το 0-3 σοκ της Κυριακής από τη Μπόρνμουθ γέμισε και άλλο τα καζάνια της κολάσεως. Μια νίκη στα τελευταία 10 ματς γενικά. Μια νίκη όλη και όλη αυτή Αύγουστο, ειδικά για την Πρέμιερ Λιγκ έπειτα από οκτώ αγωνιστικές. Αρνητικό πρόσημο σε γκολ, σε βασικούς δείκτες στατιστικής. Και κυρίως: 16η στην κατάταξη των 20!
Εφιάλτης στο δρόμο με τις… λεύκες. Η με τον απαραίτητο σεβασμό στο κριθάρι και την βροχή; κάτι από Όσκαρ Γουάιλντ: Όχι «η σημασία του να είναι κανείς σοβαρός», που εσχάτως… δεν μιας και κανείς εμπλεκόμενος καιρό τώρα δεν μοιάζει σοβαρός. «Το φάντασμα του Κάντερβιλ». Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Και ο χρόνος που σταμάτησε σε εκείνον τον Μάη του 2013. Τούτες τις ώρες μοιάζουν με το χρονικός ενός προαναγγελθέντος θανάτου: Ο Μάικλ Κάρικ παραδομένος στη μοίρα του ετοιμάζεται να γίνει «another gonna bites the dust». Ο επόμενος που απολύθηκε θυμίζοντας ότι και στην περίπτωση του οι λίστες είναι δύο. Οι προπονητές που έφυγαν από το Ολντ Τράφορντ. Οι προπονητές που θα φύγουν.
Και όσο και αν είναι «παιδί της ομάδας»; Ενδεχομένως αν ήταν στο χέρι του, θα είχε απολύσει και ο ίδιος τον εαυτό του. Έντεκα προπονητές μετά τον θρύλο (όμως) επιμένει κάποιος ότι το πρόβλημα είναι ο προπονητής; Ή μήπως ο Σεξ Άλεξ ήταν μόνο ο προπονητής;
Διότι στα 27 χρόνια της αφθονίας (ου μην αυτοκρατορίας) του ο Σκωτσέζος ήταν η τέλεια εφαρμογή του όρου μάνατζερ, όπως οι Βρετανοί την έχουν στο μυαλό τους. Το αφεντικό: Εκείνος που λειτουργούσε 24/7 το κλαμπ. Που χαιρετούσε τον θυρωρό στο προπονητικό αποκαλώντας τον με το μικρό του όνομα. Που δέκα λεπτά αργότερα πετούσε ένα παπούτσι στο κεφάλι του Ντέιβιντ Μπέκαμ. Και που ανάμεσα μπορεί να έκλεινε ματαγραφές σαν εκείνη του Ερίκ Καντονά από τη Λιντς και του Γουέιν Ρούνει από την Έβερτον που άλλαξαν την ιστορία.
Όχι, Η Γιουνάιτεντ δεν υποφέρει γιατί δεν έχει καλό προπονητή. Είναι πλέον επιβεβαιωμένο. Το υπογράφουν σε λευκό χαρτί φυσιογνωμίες σαν τον Λουίς Φαν Χαάλ και τον Ζοσέ Μουρίνιο που δεν κατάφεραν να την επαναφέρουν.
Έχασε τον προσανατολισμό της γιατί δεν βρήκε ποτέ ξανά ένα(ν): Το αφεντικό που θα καταλάβαινε πως ομάδα είναι το προπονητικό της κέντρο και τα αποδυτήρια. Και πως το μεγαλύτερο εμπορικό έσοδο δεν θα το φέρουν τα social αλλά η επιτυχία της στο γήπεδο. Με βάση τη λίστα Forbes μόνο 2 ποδοσφαιρικά είναι στο top 40 των ακριβότερων αθλητικών franchises: Η Ρεάλ και η Γιουνάιτεντ που η τρέχουσα αξία της υπολογίζεται στα επτά δισεκατομμύρια δολάρια. Και θα ανέβει και άλλο όταν με το καλό θα αλλάξει όψη το Ολντ Τράφορντ 350 μέτρα βορειοδυτικά του σημερινού
Καμιά φορά όμως ισχύει και στο ποδόσφαιρο πως όπου οι αριθμοί ευημερούν, άνθρωποι γύρω είναι δυστυχισμένοι. Το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία… Και σίγουρα στην προκειμένη δεν φέρνει τρίποντα στην Πρέμιερ Λιγκ. Αλήθεια αύριο έχει Τσέλσι-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Λονδίνο (14:30). To ξέρεις;
Πηγή: in.gr
