Ως έχουν σήμερα τα πράγματα, η Γαλλία της πολυκρίσης δείχνει να λειτουργεί σαν πυξίδα των κοινωνικών αναταραχών που εξαπλώνονται στην Ευρώπη των αδιεξόδων.
Από το Βέλγιο και την Ιταλία έως την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Αλβανία, οι διευρυνόμενες κοινωνικές ανισότητες, η κρίση κόστους ζωής, οι υποχρηματοδούμενες δημόσιες υπηρεσίες και η στεγαστική κρίση έχουν επίσης ωθήσει πολίτες -με πρώτους τους απογοητευμένους νέους- σε μαζικές κινητοποιήσεις.
Ενόψει μιας κρίσιμης εκλογικής χρονιάς σε πολλές χώρες της ΕΕ και εν μέσω των πολέμων στην Ουκρανία και στο Ιράν, στο φόντο βρίσκεται η περιστολή του κοινωνικού κράτους στο όνομα του επανεξοπλισμού και μια βαθιά θεσμική κρίση.
Η παρουσίαση βιώσιμων λύσεων στα προβλήματα της όλο και πιο σκληρής καθημερινότητας αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα: για τις εθνικές κυβερνήσεις, για τα δημοκρατικά κόμματα, για τις Βρυξέλλες.
Προσώρας, η κραυγή απόγνωσης στους δρόμους επισκιάζεται από τη βία.
Αυτό που άρχισε ως ειρηνικές μαθητικές κινητοποιήσεις σε όλη τη Γαλλία για τις δραματικές ελλείψεις στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα -και δη στις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της χώρας- και επεκτάθηκε σε ευρύτερες μορφές κοινωνικής διαμαρτυρίας, πνίγεται στο χάος.
Αρχικά ήταν η άγρια αστυνομική καταστολή και μια στείρα πολιτική αντιπαράθεση όχι για τα υπαρκτά αίτια της αυξανόμενης λαϊκής οργής, αλλά για πιθανά μικροκομματικά κίνητρα πίσω από αυτές.
Τώρα στο σκηνικό προστέθηκαν κουκουλοφόροι ταραχοποιοί, που σχεδόν ανενόχλητοι αμαύρωσαν αυτό το Σαββατοκύριακο τις κοινωνικές κινητοποιήσεις.
Αν και τα έκτροπα σημειώθηκαν στο περιθώριο των διαδηλώσεων για τη συνεχή υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου, προλείαναν το έδαφος για κατά τόπους απαγορεύσεις δημόσιων συγκεντρώσειων και της νυχτερινής κυκλοφορίας.
Με τα «Κίτρινα Γιλέκα» να οργανώνουν νέα ημέρα διαμαρτυριών το επόμενο Σάββατο κατά του αυξανόμενου κόστους ζωής, η κυβέρνηση Λεκορνί πλέον δεν αποκλείει το ενδεχόμενο η Γαλλία να κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ενόσω το πολιτικό αδιέξοδο, η λαϊκή οργή και η δημοσιονομική κρίση δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ.
Στιγμιότυπο από τα βίαια επεισόδια στο Παρίσι, στις 17 Οκτωβρίου (Andrea Luis Hernandez / SOOC)
«Με τη Δημοκρατία ή με τους ταραχοποιούς»
Χωρίς να δίνει λύσεις, ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν καταδίκασε την «ανεξέλεγκτη βία», υποσχέθηκε αυστηρή τιμωρία των ταραχοποιών, κάνοντας λόγο για «ακραία στοιχεία από μικρές ομάδες της άκρας Αριστεράς» και «πολλούς παραβατικούς» και ζήτησε από το υπουργείο Εσωτερικών να αναπτύξει άμεσα «νέες μεθόδους δράσης».
Έπειτα δε από σχεδόν ένα μήνα μαθητικών κινητοποιήσεων, ανακοίνωσε ότι θα καθίσουν στο ίδιο τραπέζι φοιτητές, εκπαιδευτικοί, συνδικαλιστές, βουλευτές και εκπρόσωποι επιχειρήσεων, με στόχο να διατυπώσουν προτάσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης, ενόσω ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί καλούσε όλους να «επιλέξουν πλευρά».
«Είτε είμαστε με το στρατόπεδο της Δημοκρατίας και άρα των δυνάμεων επιβολής της τάξης», είπε, «είτε με τους ταραχοποιούς».
Στη Γάλλοι τους αποκαλούν «casseurs», από το ρήμα «casser», που σημαίνει σπάω ή καταστρέφω.
Είναι μασκοφόροι, φορούν μαύρα ρούχα και διεισδύουν σε ειρηνικές πορείες, σπέρνοντας το χάος.
Ο Ζαν-Πολ Νασιμέντο, εθνικός γραμματέας του γαλλικού αστυνομικού συνδικάτου UNSA, τους περιγράφει στην εφημερίδα La Croix ως ένα πλήθος «αρκετά ετερόκλητο».
«Στο Παρίσι, οι βάνδαλοι είναι νέοι από τα προάστια, ενώ οι ταραχοποιοί, που μερικές φορές αποκαλούνται “black blocs”, προέρχονται κυρίως από την αστική τάξη», συνοψίζει.
Κατά τον Αμερικανό πρόεδρο Τραμπ, το Κρεμλίνο και την Ακροδεξιά -με πρώτη τη τάξει την επίδοξη επόμενη πρόεδρο της Γαλλίας, Μαρίν Λεπέν- οι ταραχές αντανακλούν την «παρακμή» της Ευρώπης, λόγω αποτυχημένων κοινωνικών και μεταναστευτικών πολιτικών.
Εν χορώ δε με τον Ακροδεξιά, ο πρωθυπουργός Λεκορνί στοχοποίησε την Ανυπότακτη Γαλλία (LFI) του Ζαν-Λικ Μελανσόν, κατηγορώντας τον ότι προσπαθεί «να φέρει χάος στη χώρα» ενόψει των προεδρικών εκλογών της ερχόμενης άνοιξης.
Ο ίδιος το αρνείται, καταγγέλλοντας την κυβέρνηση για στρατηγική αδράνειας απέναντι στα αιτήματα των διαδηλωτών, αφήνοντας την κατάσταση να «βαλτώσει», ενώ ταυτόχρονα την «εκτραχύνει», με τη χρήση τυφλής αστυνομικής βίας και την κλιμάκωση της καταστολής.
«Θάνατος στον καπιταλισμό» γράφει το γκράφιτι σε ένα από τα καταστήματα που βανδαλίστηκαν κατά τη διάρκεια των ταραχών του Σαββάτου στη Λιόν (REUTERS/Cecile Mantovani)
«Η κρατική βία γεννά κοινωνική βία»
Η επόμενη ημέρα στη Γαλλία έχει περισσότερα ερωτήματα απ’ ότι οι απαντήσεις.
Οι αρχές δηλώνουν αιφνιδιασμένες από τον μεγάλο αριθμό των ειρηνικών διαδηλωτών, από το πλήθος των «casseurs» και των βανδάλων -«οπορτουνιστές μικροεγκληματίες» χαρακτήρισε τους τελευταίους ο υπουργός Εσωτερικών Λοράν Νουνιές.
Δήμαρχοι γαλλικών πόλεων κατηγορούν την κυβέρνηση για λάθος χειρισμό.
Κατά τον Σεμπάστιαν Ροσέ, διακεκριμένο κοινωνιολόγο, πολιτικό επιστήμονα και εγκληματολόγο, νυν διευθυντή έρευνας στο CNRS (Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας), είναι «ελάχιστα αξιόπιστο το σενάριο οι τοπικές υπηρεσίες πληροφοριών να έπεσαν έξω» παντού στις εκτιμήσεις τους.
Μιλά για κακό σχεδιασμό από πλευράς της αστυνομίας, που συνέβαλε στο να προκληθεί «αταξία».
Εκτιμά ότι η βία της 17ης Οκτωβρίου πρέπει να εξεταστεί σε συνάρτηση με τη ρητορική και την «προσέγγιση που επικεντρώνεται στην ασφάλεια», που επέλεξε η γαλλική κυβέρνηση.
«Η κρατική βία γεννά κοινωνική βία», τόνισε μιλώντας στο franceinfo.
Είναι ένα σκηνικό που βλέπουμε αυτές τις ημέρες και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου η καταστολή επιστρατεύεται απέναντι σε κύμα λαϊκής δυσαρέσκειας με το status quo.
Αν και δεν έχει σχηματοποιηθεί σε ένα ενιαίο κίνημα, αφορά συγκλίνοντα και διογκούμενα κοινωνικά προβλήματα σε μια Ευρώπη που βρίσκεται στις Συμπληγάδες των γεωπολιτικών προκλήσεων και της δημοσιονομικής πειθαρχίας.
Θα κρίνουν την προεκλογική περίοδο, ενόψει μιας εξαιρετικά κρίσιμης εκλογικής χρονιάς για την ΕΕ, με κάλπες σε έξι χώρες.
Πλέον καθοριστικές θα είναι αυτές για την προεδρία στη Γαλλία, δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης και τώρα τον αδύναμο κρίκο της.
«Το τέλος της μακρονικής διακυβέρνησης γίνεται όλο και πιο σκοτεινό», τονίζει o Ζερόμ Φουρκέ, διευθυντής του τμήματος «Κοινής Γνώμης και Εταιρικής Στρατηγικής» στο γαλλικό ινστιτούτο δημοσκοπήσεων IFOP.
Οι δε σκηνές χάους, σχολιάζει, «δεν μπορούν παρά να ενισχύσουν την υποστήριξη προς την Εθνική Συσπείρωση», το ακροδεξιό κόμμα της Λεπέν, που αυτοπροβάλλεται ως ο εγγυητής του νόμου και της τάξης.
Πηγή: in.gr
