Η πραγματική απειλή για την ΕΕ ονομάζεται Μαρίν Λε Πεν, παρά τη σαρωτική εκλογική επέλαση της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), υπογραμμίζει στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» ο Φρανσουά Εζμπούρ, ανώτερος σύμβουλος για την Ευρώπη στο International Institute for Strategic Studies (IISS), στο Λονδίνο και ειδικός σύμβουλος στο Ιδρυμα Στρατηγικών Ερευνών (Fondation pour la Recherche Stratégique – FRS), στο Παρίσι.
Σε περίπτωση νίκης της «Εθνικής Συσπείρωσης» στις γαλλικές προεδρικές εκλογές το 2027, προσθέτει ο πολύπειρος συνομιλητής μας, που έχει διατελέσει σύμβουλος σε κυβερνητικές θέσεις, στο γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών και στο υπουργείο Αμυνας, ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός θα καταρρεύσει. Αλλά, «εάν η ΕΕ δεν διαθέτει προϋπολογισμό, τότε ΕΕ δεν υφίσταται», προσθέτει ο πρώην καθηγητής στο Sciences-Po Paris.
Πού αποδίδετε, κατ’ αρχάς, το νέο εντυπωσιακό ποσοστό του AfD στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία και τη νίκη της Αριστεράς στο Βερολίνο στις κρατιδιακές εκλογές, στις 20 Σεπτεμβρίου;
Μέρος της απάντησης είναι ότι οι εκλογές διεξήχθησαν στο πρώην ανατολικό τμήμα της Γερμανίας. Υπάρχει το χρόνιο πρόβλημα στον πληθυσμό των συγκεκριμένων περιοχών, η αντίληψη περί κοινωνικής υποβάθμισης. Αυτό βοηθά για να εξηγηθούν, κυρίως, η νίκη της ριζοσπαστικής Αριστεράς, Die Linke, στο Βερολίνο, αλλά και η ενίσχυση της AfD. Το ζήτημα, όμως, είναι ότι οι ψηφοφόροι ανήκουν στη δεύτερη γενιά της επανενωμένης Γερμανίας. Στον επόμενο γύρο περιφερειακών εκλογών, τον Απρίλιο του 2027, στη δυτική πλέον Γερμανία – στα κρατίδια της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, του Ζάαρλαντ και του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν – θα δούμε την ίδια άνοδο του AfD; Η απάντηση ενδέχεται να είναι καταφατική. Το πρόβλημα, επομένως, είναι ότι δεν πρόκειται για φαινόμενο της ανατολικής Γερμανίας. Πιθανώς, μάλιστα, το AfD δεν έχει φτάσει ακόμη στο «ταβάνι» των δυνατοτήτων του.
Στον θρίαμβο του AfD δεν συνέβαλαν το υψηλό κόστος ζωής, η ενεργειακή κρίση και – ειδικά στη Γερμανία – η αποβιομηχανοποίηση;
Πολύ πιθανό. Οι πολίτες, όμως, αντιλαμβάνονται ότι αυτό που συνέβη στα Στενά του Ορμούζ, επηρεάζοντας τις τιμές του πετρελαίου, δεν εμπίπτει στην ευθύνη της γερμανικής ή της γαλλικής κυβέρνησης. Αυτό που δεν ανέχονται είναι ο τρόπος με τον οποίο τα κατεστημένα κόμματα διαχειρίζονται αυτά τα ζητήματα.
Γιατί το Βερολίνο στράφηκε προς την Αριστερά;
Το Βερολίνο υπήρξε παραδοσιακά μια πόλη της Αριστεράς, περισσότερο από έναν αιώνα. Η Die Linke είναι το κόμμα-διάδοχος του κομμουνιστικού κόμματος που κυβέρνησε την Ανατολική Γερμανία (ΛΔΓ). Η Die Linke δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα αποκλεισμού, το «τείχος προστασίας» που έχει το AfD, διαθέτει εταίρους σε διάφορα κρατίδια και στο Βερολίνο, το ζήτημα της διακυβέρνησης επιλύεται. Το AfD αποτελεί μεγαλύτερη αποσταθεροποιητική δύναμη. Προς το παρόν, δεν μπορεί να συγκυβερνήσει με κανέναν.
Διακρίνετε «συγγένειες» ανάμεσα στη νίκη της Αριστεράς στη Νέα Υόρκη και στο Βερολίνο;
Ναι. Υπάρχει το ίδιο φαινόμενο εστίασης στα ζητήματα στέγασης. Αυτό δεν είναι παράξενο για μητροπόλεις. Συγχρόνως, υπάρχει το πρόβλημα, σε πολιτικό επίπεδο, της εστίασης του πληθυσμού σε ζητήματα που αφορούν τη Μέση Ανατολή, τη Γάζα και τα συναφή. Αυτό είδαμε στη Νέα Υόρκη. Αυτό βλέπουμε τώρα στο Βερολίνο. Αυτό βλέπουμε στα προάστια του Παρισιού. Εχουμε ένα νεανικό εκλογικό σώμα, αρκετά ριζοσπαστικό, το οποίο κινητοποιείται από ζητήματα που είναι, ως έναν βαθμό, άσχετα από τα συνηθισμένα ταξικά. Κινητοποιείται περισσότερο από τη Γάζα, παρά από τον Μαρξ!
Τίθεται ζήτημα αμφισβήτησης του καγκελαρίου Μερτς;
Η απομάκρυνση του Μερτς, πριν από τον Απρίλιο του 2027, είναι μάλλον απίθανη. Αφενός, χρειάζεται να υπάρχει υποψήφιος για να τον αντικαταστήσει και, αφετέρου, αυτός ο υποψήφιος πρέπει να διαθέτει πλειοψηφία στην Μπούντεσταγκ. Δεν πρόκειται για το βρετανικό σύστημα, για το φαινόμενο «Αντι Μπέρναμ». Ο Μερτς δεν είναι Κιρ Στάρμερ. Ο πιο πιθανός υποψήφιος για τη διαδοχή του, ο επικεφαλής του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, δεν ενδιαφέρεται. Εχει τις δικές του εκλογές τον προσεχή Απρίλιο. Απλώς, ο Μερτς θα δυσκολευτεί να επιβάλει τις μεταρρυθμίσεις του, στο πλαίσιο του κυβερνητικού συνασπισμού με το SPD. Τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν και να τεθεί ζήτημα αντικατάστασής του τον Απρίλιο, όταν θα διεξαχθεί ο νέος κύκλος κρατιδιακών εκλογών.
Μπορούμε να μιλάμε για ένα «τέλος εποχής» στη Γερμανία, με τη συντριβή των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), μακράν το σημαντικότερο κόμμα στην Ιστορία της μεταπολεμικής Γερμανίας, με 53 χρόνια στην εξουσία, από τον Αντενάουερ κι εντεύθεν;
Είναι σαφές ότι τα δύο κεντρώα κόμματα, το CDU, που έχει καταρρεύσει, και οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD), που αντιμετωπίζουν προβλήματα, είναι τα θύματα του λαϊκισμού. Υπάρχει απόρριψη της πολιτικής των κατεστημένων κομμάτων της Δεξιάς και της Αριστεράς στις χώρες μας. Αυτό δεν αφορά μόνο τη Γερμανία. Το παρατηρούμε στη Γαλλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Γερμανία, στην Ολλανδία και στη Σουηδία. Οι λαϊκιστές κερδίζουν έδαφος παντού.
Η επιτυχία του AfD στη Γερμανία επηρεάζει τις εκλογές, που θα διεξαχθούν το 2027, στην Ευρωπαϊκή Ενωση;
Ο επόμενος γύρος των γερμανικών εκλογών είναι τον Απρίλιο, δηλαδή, περίπου την ίδια χρονική στιγμή με τις γαλλικές προεδρικές εκλογές. Συνεπώς, δεν είμαι βέβαιος ότι θα υπάρξει σημαντικός αντίκτυπος στη Γαλλία. Τα πράγματα ίσως διαφέρουν στην Πολωνία, την Ιταλία και την Ισπανία, όπου οι εκλογές πιθανότατα θα διεξαχθούν στο δεύτερο μισό του επόμενου έτους. Ομως, σε αυτή την περίπτωση, η επιρροή δεν θα προέρχεται από τη Γερμανία, αλλά από τη Γαλλία. Αν η Μαρίν Λε Πεν κερδίσει τις προεδρικές εκλογές, αυτό θα έχει αντίκτυπο στις προοπτικές της Ακροδεξιάς του Βανάτσι στην Ιταλία, στην Ισπανία και πιθανώς στην Πολωνία.
Η Μαρίν Λε Πεν αποτελεί την πραγματική απειλή για την Ευρωπαϊκή Ενωση;
Ναι. Προς το παρόν, προηγείται σημαντικά στις δημοσκοπήσεις. Αλλά αν οι εκλογές γίνονταν αύριο, πιθανότατα θα επικρατούσε. Σε επτά μήνες πολλά μπορούν να αλλάξουν. Το πρόγραμμα της Εθνικής Συσπείρωσης προβλέπει μείωση στο μισό της γαλλικής συνεισφοράς στον προϋπολογισμό της ΕΕ. Τα υπόλοιπα κράτη-μέλη δεν πρόκειται να συμφωνήσουν. Αλλά εάν η ΕΕ δεν διαθέτει προϋπολογισμό, τότε ΕΕ δεν υφίσταται.
Πηγή: tanea.gr
