Πρώτη σκηνή: Λιμάνι Πόρτο Ράφτη, απόγευμα. Το οχηματαγωγό «Σκίρων» φτάνει. Ξεβράζει 44 εξόριστους έπειτα από διακόσιες ημέρες εγκλεισμού στη Γυάρο από το καθεστώς των συνταγματαρχών. Είναι 25 Ιουλίου
του 1974. Τους περιμένει ένα συγκινημένο πλήθος που φωνάζει συνθήματα. Η κάμερα του Νίκου Καβουκίδη («Μαρτυρίες») «πιάνει» τον Τάκη Μπενά. Τον Θανάση Παπαρήγα. Τον Θοδωρή Τζιαντζή. Τον Παντελή Βούλγαρη. Ολοι αγωνιστές και μάρτυρες των κολαστηρίων. Ο νέος με το μουστάκι που του φορούν ένα ψάθινο καπέλο οι δικοί του, τον αγκαλιάζουν ζεστά και μασάει ένα κόκκινο γαρίφαλο είναι ο Σπύρος Χαλβατζής.
Δεύτερη σκηνή: Πορεία Πολυτεχνείου για τα πενήντα χρόνια της Εξέγερσης. Ο ΣΦΕΑ (Σύνδεσμο Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974) κινείται με το δικό του εθιμοτυπικά πανό προς την αμερικανική πρεσβεία. Η λεπτή φιγούρα που ηγείται με την τραγιάσκα είναι ο Σπύρος Χαλβατζής.
Τρίτη σκηνή: Στην πρώτη σειρά του Φεστιβάλ της ΚΝΕ – Οδηγητή το 1982, δίπλα στον Γιάννη Ρίτσο, τον Χαρίλαο Φλωράκη, τον Μίκη Θεοδωράκη, και τον Γρηγόρη Φαράκο κάθεται εκείνος. Γραμματέας τότε
της ΚΝΕ. Γελαστός. Ο ίδιος από τις αρχές του ‘60 που μυήθηκε στα πολιτικά με όρους αυτοδιάθεσης και αυτοθυσίας έμοιαζε όχι απλώς να παρακολουθεί την Ιστορία αλλά να γίνεται μέρος της.
Και αθόρυβα, σταθερά με όρους πίστης ο Χαλβατζής υπηρέτησε το κόμμα του το ΚΚΕ για όλη του την ζωή. Αυτή του η στάση καθολικά αναγνωρίστηκε αφού κατά την είδηση του φευγιού του σύσσωμος ο πολιτικός άξονας και μη, αντίπαλοι και όχι, είχαν μια ζεστή κουβέντα ή θύμηση να πουν ή να επικαλεστούν για εκείνον. Σπάνιο υλικό ανθρώπου, ήθος, ευαισθησία και ευγένεια.
Αλλά και μια σκληράδα που δεν επέτρεπε παρερμηνείες ή πολιτικά νερώματα στο κρασί. «Γιατί, τελικά, η ζωή ενός κομμουνιστή δεν μετριέται μόνο με τα χρόνια. Μετριέται με τις μάχες που έδωσε. Με τις φορές που άντεξε όταν ήταν πιο εύκολο να λυγίσει, να φυγομαχήσει. Μετριέται με τους ανθρώπους που βοήθησε να σηκωθούν. Με το πόσο από τον εαυτό του έδωσε σε μια υπόθεση μεγαλύτερη από τον ίδιο. Και ο σύντροφος Σπύρος έδωσε πολλά. Σε όποιο καθήκον κι αν βρέθηκες, όποια ευθύνη κι αν σου εμπιστεύτηκε το Κόμμα, παρέμεινες αυτό που ήσουν: κομμουνιστής, ακέραιος, βαθιά δεμένος με την εργατική τάξη και τον λαό», είπε ο Δημήτρης Κουτσούμπας στον αποχαιρετισμό του ΚΚΕ στο Πάρκο Ελευθερίας, πρώην ΕΑΤ – ΕΣΑ.
Ανάμεσα στην ηγεσία του ιστορικού κόμματος που τιμητικά στεκόταν στο φέρετρο, εναλλασσόμενη και ανακατεμένη με απλά μέλη και οπαδούς του ΚΚΕ, εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου, αντιδικτατορικούς
αγωνιστές και πολλούς καλλιτέχνες σαν τον Γιώργο Νταλάρα. Ο τελευταίος στο δικό του μήνυμα στα κοινωνικά δίκτυα περιέγραψε τον Σπύρο ως έναν «ευπατρίδη» της ιδεολογίας του. «Ο Σπύρος μας. Ο λατρεμένος
παππούς των παιδιών μου. Ο αγαπημένος μας σύντροφος – αλύγιστος, αταλάντευτος, τρυφερός κι ανθρώπινος», έγραψε η νύφη του και σκηνοθέτις Ασημίνα Προέδρου.
Η ζωή του Σπύρου Χαλβατζή ακολουθεί τα σκληρά χρόνια της χώρας και της Αριστεράς μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Γεννημένος στην Κοζάνη το 1947, με τέσσερα αδέλφια με γονείς κομμουνιστές που διώχθηκαν, γρήγορα το μετεμφυλιακό κράτος «σκάναρε» και εκείνον και τον αδελφό του Θωμά. Γουνεργάτης στην Καστοριά λίγο μετά, το 1962. Πέτρινα χρόνια για κάποιους. Από τα λίγα μέρη της επαρχίας που το ‘60 είχαν ευκαιρίες για δουλειές όπως λέει ο ίδιος στο βιβλίο του «Οι Απείθαρχοι». Γρήγορα καταλαβαίνει. Νέος εντάσσεται στους Λαμπράκηδες, γίνεται γραμματέας βασικά της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη στην Καστοριά.
Κατά τη Δικτατορία φυλακίζεται, βασανίζεται, εξορίζεται για 3,5 χρόνια σε Γυάρο, Λέρο και Ωρωπό. Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ξαναπάει στη Γυάρο «διότι δεν συνεμορφώθην», ενώ κατά τη Μεταπολίτευση αναλαμβάνει διαδοχικές χρεώσεις και κομματικά καθήκοντα στο ΚΚΕ. Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ (από το 1979 μέχρι το 1986). Συγγραφέας δε του βιβλίου «Η πορεία της Νεολαίας» και μια εποχή όπου η ΚΝΕ εξελίσσεται στη μαζικότερη οργάνωση νεολαίας στη χώρα.
Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που έχουν μια μνήμη από τα δικά τους κνίτικα χρόνια επί ηγεσίας του Χαλβατζή. Για το ενδιαφέρον του για τον νέο άνθρωπο, όπως θυμήθηκε η Νάντια Βαλαβάνη. Για το ενδιαφέρον και
την ζεστασιά του για τους συντρόφους του. Μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ από το 1986 έως το 2009. Υποστηρικτής της ορθόδοξης γραμμής του Κόμματος στην κρίση του 1989-91 έναντι των ανανεωτών και της
ρευστοποίησής του. Για χρόνια μέλος της ΚΕ. Βουλευτής από το 2007 μέχρι το 2014. Υποψήφιος δήμαρχος Αθηνών. Εκλεγμένος στην τοπική αυτοδιοίκηση ως νομαρχιακός σύμβουλος. Πρόεδρος και αντιπρόεδρος
του ΣΦΕΑ. Πατέρας του Αλέκου και του Πάνου. Παππούς. Σύντροφος της Μαριάνθης Αλειφεροπούλου.
Από το περασμένο Σάββατο που έφυγε από την ζωή, ανάμνηση και αναφορά για το Κόμμα του αλλά και για όσους συναντήθηκε μέσα στους αγώνες. Ακόμη κι αν όλοι αυτοί σκόρπισαν στα πέρατα της Αριστεράς ή μη. Ακόμη κι αν νέρωσαν το δικό τους πολιτικό κρασί, κάτι ζεστό είχαν να πούνε για τον Σπύρο. Αναγνωρίζοντας όχι απλώς την αμετακίνητή του στράτευση σε μια εποχή που η Αριστερά κλυδωνίζεται κάτω από τα νέα επίδικα.
Αλλά και την ανθρώπινή του πλευρά, αυτό το σύννεφο με παντελόνια που πέρασε στην Ιστορία και εγγράφεται πια σε μια πινακοθήκη ανώνυμων και μη της δικής τους συλλογικής πολιτικής υπόθεσης.
Πηγή: tanea.gr
