Όρθιος μέχρι το τέλος. Παράδειγμα μέχρι το τέλος. Γελαστός αλλά όχι γελασμένος μέχρι το τέλος. Αγέρωχος, μέχρι το τέλος. Κομμουνιστής μέχρι το τέλος.
Θα περίμενε κανείς να είναι μία τυπική πολιτική κηδεία πολιτικού. Ένας θάνατος που μετατρέπεται σε εκδήλωση κόμματος.
Όσοι βρέθηκαν όμως στο προαύλιο του ΣΦΕΑ, το πρώην ΕΑΤ – ΕΣΑ το απόγευμα της Τρίτης κατάλαβαν ότι πρόκειται για κάτι τελείως διαφορετικό.
Ένα μάθημα πως τους αληθινούς κομμουνιστές δεν τους νικάει ούτε ο θάνατος. Αντίθετα γονατίζει μπροστά τους και τους προσκυνάει.
Και ήταν όλοι εκεί. Παλιοί και νέοι σύντροφοι. Όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν και του έσφιξαν το χέρι, αλλά και όσοι τον γνώρισαν μέσα από όσα έκανε για αυτούς.
«Σύντροφε Σπύρο, είναι δύσκολο σήμερα να βρούμε τα λόγια για να σε αποχαιρετήσουμε. Υπάρχουν άνθρωποι που η ζωή τους είναι τόσο δεμένη με μια υπόθεση μεγαλύτερη από τους ίδιους, που, όταν φεύγουν, νιώθεις πως αποχαιρετάς ένα κομμάτι της ίδιας της ιστορίας.
Εσύ Σπύρο ανήκεις σε αυτούς. Η ζωή σου δεν ξεχωρίζει εύκολα από την ιστορία του Κόμματος και της ΚΝΕ, από την ιστορία όλου του εργατικού-λαϊκού κινήματος», ανέφερε χαρακτηριστικά ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας.
Όπως είπε «ο σύντροφος Σπύρος, από πολύ νέος έδωσε τη ζωή του στην υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης, στην υπόθεση του ΚΚΕ.
Έζησε εποχές δύσκολες, εποχές μεγάλων αναμετρήσεων, διώξεων, παρανομίας, ανατροπών και υποχωρήσεων. Έζησε όμως και εκείνες τις μικρές και μεγάλες στιγμές που, μόνο όποιος έχει περπατήσει μέσα στον συλλογικό αγώνα, μπορεί να καταλάβει πόσο πολύτιμες είναι».
Και όπως τόνισε ο Δημητρης Κουτσούμπας, «τελικά, η ζωή ενός κομμουνιστή δεν μετριέται μόνο με τα χρόνια. Μετριέται με τις μάχες που έδωσε. Με τις φορές που άντεξε όταν ήταν πιο εύκολο να λυγίσει, να φυγομαχήσει. Μετριέται με τους ανθρώπους που βοήθησε να σηκωθούν. Με το πόσο από τον εαυτό του έδωσε σε μια υπόθεση μεγαλύτερη από τον ίδιο. Και ο σύντροφος Σπύρος έδωσε πολλά.
Σε όποιο καθήκον κι αν βρέθηκες, όποια ευθύνη κι αν σου εμπιστεύτηκε το Κόμμα, παρέμεινες αυτό που ήσουν: κομμουνιστής, ακέραιος, βαθιά δεμένος με την εργατική τάξη και τον λαό».
«Θαρραλέος μαχητής για τον επαναστατικό χαρακτήρα του Κόμματος, με βαθιά πίστη στην εργατική τάξη και τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
Σύντροφε Σπύρο, στη ζωή σου είδες πολλά πράγματα να αλλάζουν. Έζησες διώξεις και παρανομία, έζησες τις μεγάλες ελπίδες, αλλά και τις μεγάλες ανατροπές. Είδες ανθρώπους να απογοητεύονται, βεβαιότητες να γκρεμίζονται, συντρόφους και συναγωνιστές να παίρνουν άλλους δρόμους.
Εσύ είχες κρατήσει κάτι βαθύτερο από μια πολιτική πεποίθηση. Είχες κρατήσει μια βαθιά πίστη στον άνθρωπο, στην εργατική τάξη, στη δύναμη του οργανωμένου αγώνα, στην ιστορική δυνατότητα και αναγκαιότητα να ανατραπεί το σύστημα της βαρβαρότητας, ο καπιταλισμός, και να οικοδομηθεί η νέα κοινωνία, ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός.
Γι’ αυτό αποδείχτηκες ένας θαρραλέος μαχητής στον αγώνα για την ίδια την ύπαρξη του Κόμματος, για τον επαναστατικό του χαρακτήρα, για να μη διακοπεί η ιστορική του συνέχεια. Για να διατηρήσει τα μαρξιστικά-λενινιστικά του χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό σε όλες τις δύσκολες στιγμές πορεύτηκες μετατρέποντας την ιδεολογία μας σε στάση ζωής, σε τρόπο να στέκεσαι απέναντι στους ανθρώπους, να τους κοιτάς με σεβασμό, να εμπιστεύεσαι τη δύναμή τους, να μην τους θεωρείς ποτέ ανήμπορους να αλλάξουν τη ζωή τους», όπως είπε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.
Και σημείωσε ότι «γι’ αυτό και η έγνοια σου για τη νεολαία δεν ήταν ποτέ τυπική. Ήθελες να τους μεταδώσεις όχι μόνο τη γνώση και την πείρα που απέκτησες, μέσα από τις δεκαετίες της στρατευμένης σου ζωής στην πιο όμορφη υπόθεση της ανθρωπότητας, αλλά κυρίως την πίστη ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο, ότι ο εργαζόμενος άνθρωπος μπορεί να σηκώσει το ανάστημά του, να οργανωθεί, να παλέψει και να γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής της ζωής του. Δίδαξες με την ίδια σου τη στάση τις νέες γενιές των κομμουνιστών».
Όπως είπε «σε μια εποχή που αναγορεύει το ατομικό συμφέρον σε υπέρτατη αξία, εσύ διάλεξες τη συντροφικότητα. Σε μια εποχή που η συνέπεια βαφτίζεται δογματισμός, η στράτευση εμμονή, η αφοσίωση αφέλεια, η πειθαρχία στην συλλογική απόφαση ξεπερασμένη υπερβολή, εσύ απέδειξες με ολόκληρη τη ζωή σου ότι μπορεί ένας άνθρωπος να μείνει όρθιος χωρίς να αλλάζει σημαία κάθε φορά που αλλάζει ο άνεμος κι έρχεται μεγάλη φουρτούνα.
Είχες συνειδητοποιήσει ότι η προσήλωση στις αρχές λειτουργίας του Κόμματος, στη συλλογικότητα, την εσωκομματική δημοκρατία, την ενιαία δράση για την εφαρμογή των αποφάσεων με συνειδητή εθελοντική πειθαρχία, αυτός είναι ο δρόμος που δίνει ώθηση στο ίδιο το Κόμμα, στην ωρίμανσή του, τροφοδοτώντας αντίστοιχα το εργατικό λαϊκό κίνημα».
Και τόνισε ότι «αυτό είναι που καταξιώνει τον κομμουνιστή: Το εμείς και όχι το εγώ. Κι αυτό κάθε άλλο παρά στεγνή και μονοκόμματη διαδικασία είναι, όπως το επιβεβαιώνει η πείρα και του δικού μας Κόμματος αλλά και του διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος».
«Έμεινες μέχρι τέλους όρθιος. Αυτή η απλή λέξη, καμιά φορά, χωράει ολόκληρη ζωή. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Όταν οι βεβαιότητες δοκιμάζονταν, όταν η ήττα παρουσιαζόταν ως οριστική και η υποχώρηση ως μονόδρομος.
Όταν η κυρίαρχη προπαγάνδα διακήρυσσε ότι η ιστορία τελείωσε, ότι ο σοσιαλισμός ανήκει στο παρελθόν, ότι η πάλη για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ήταν μια υπόθεση χαμένη.
Εσύ, Σπύρο, μαζί με χιλιάδες άλλους κομμουνιστές, αρνήθηκες να δεχτείς ότι η ήττα μιας στιγμής μπορεί να ακυρώσει την ανάγκη η κοινωνία να βαδίσει μπροστά. Βάδισες με εκείνους που επέμεναν ότι η Ιστορία δεν είχε πει την τελευταία της λέξη» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Κουτσούμπας.
Και τον αποχαιρέτισε λέγοντας πως «ίσως τελικά αυτό να είναι ένα από τα δυσκολότερα μέτρα της ζωής. Γιατί στις μεγάλες καμπές της ιστορίας υπήρξαν και εκείνοι που μέτρησαν το “εμείς” με το μέτρο του δικού τους “εγώ”.
Εσύ, Σπύρο, έκανες την αντίθετη επιλογή και την υπηρέτησες μέχρι το τέλος. Γι’ αυτό σήμερα η απουσία σου πονάει τόσο πολύ.
Όμως μαζί με τη θλίψη υπάρχει και η περηφάνια. Η περηφάνια για μια ζωή που δεν πήγε χαμένη. Γιατί τίποτα από όσα έδωσες δεν πήγε χαμένο.
Κάθε δύσκολη στιγμή, κάθε ώρα που αφιέρωσες στο Κόμμα και στην υπόθεση της εργατικής τάξης, κάθε κουβέντα που είπες σε έναν νέο σύντροφο, κάθε άνθρωπο που ενέπνευσες να οραματιστεί την κοινωνική απελευθέρωση, όλα αυτά αποτελούν σήμερα κομμάτι μιας μεγάλης συλλογικής παρακαταθήκης που συνεχίζει να ζει».
Εκ μέρους της ΚΝΕ τον Σπύρο Χαλβατζή αποχαιρέτισε ο Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, Θοδωρής Κωτσαντής, σημειώνοντας πως «για τα σημερινά μέλη και στελέχη της ΚΝΕ, η πορεία σου, δεμένη με το Κόμμα, η ζωή σου, ολόψυχα δοσμένη στον αγώνα, αποτελούν μάθημα συνέπειας, ανιδιοτέλειας και μαχητικότητας.
Εζησες τις διώξεις και τις στερήσεις από μικρός, παιδί οικογένειας κομμουνιστών, “απείθαρχων” στο αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του».
«Θα σε θυμόμαστε πάντα δίπλα στην ΚΝΕ, με ιδιαίτερη έγνοια για τη νέα γενιά συντρόφων
Σύντροφε Σπύρο,
Θα σε θυμόμαστε πάντα δίπλα στην ΚΝΕ, με ιδιαίτερη έγνοια για τη νέα γενιά συντρόφων. Να προσφέρεις απλόχερα την πείρα και τις γνώσεις σου. Να μοιράζεσαι τις προσωπικές σου εμπειρίες, προτάσσοντας πάντα το “εμείς” αντί του “εγώ”, τη συλλογική δύναμη του Κόμματος που ατσαλώνει τους κομμουνιστές.
Χαρακτηριστική ήταν η φροντίδα που έδειχνες για τους ΚΝίτες μαθητές, να μάθουν την ιστορία των λαϊκών αγώνων, να έχουν εμπιστοσύνη στην δύναμη του λαού, στο Κόμμα, στην υπόθεση της εργατικής τάξης.
Ήσουν πάντα παρών στον εορτασμό του Πολυτεχνείου με μια ανάμνηση να διηγηθείς. Στις φυλακές Ωρωπού, στο πρώην στρατόπεδο του ΕΑΤ-ΕΣΑ για να ξεναγήσεις τους νέους. Στα αμφιθέατρα των φοιτητών ως μέλος του ΣΦΕΑ να διαδόσεις την ιστορική αλήθεια κόντρα στο ψέμα και τον αντικομμουνισμό. Στα ντοκιμαντέρ της ΚΝΕ, στις εκδηλώσεις και τις διαδηλώσεις. Πάντα μίλαγες για την ΚΝΕ με πάθος, με λαχτάρα αλλά και απαίτηση να μελετάμε, να επαγρυπνούμε, να πάρουμε τη σκυτάλη, να αντεπεξέλθουμε σε αυτό το μεγάλο καθήκον που ο ίδιος εκπλήρωσες στο ακέραιο.
Δεν χρειάζονταν πολλά λόγια. Έφτανε το ζεστό σου χαμόγελο, η αφοπλιστική σου ευγένεια, η συντροφική σου παρατήρηση. Πάνω απ΄ όλα η στάση ζωής σου. Η αγωνιστικότητα, η σεμνότητα, η πίστη στις αρχές του Κόμματος, η αδιαλλαξία απέναντι στον ταξικό αντίπαλο. Χαρακτηριστικά που παλεύουμε κάθε μέρα να κατακτάμε για να στεκόμαστε αντάξιοι του τίτλου του μέλους του Κόμματος και της ΚΝΕ, έτοιμοι στο κάλεσμα της Ιστορίας» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Κωτσαντής.
«Έτσι θα σε θυμόμαστε: ακούραστο και σεμνό κομμουνιστή, αφοσιωμένο στον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό» πρόσθεσε.
Για να καταλήξει τονίζοντας πως «από το Φεστιβάλ δεν θα λείψεις ποτέ! Θα είσαι πάντα παρών! Στα πρόσωπα των νέων που οργανώνονται στην ΚΝΕ. Στις υψωμένες γροθιές των παιδιών, που όπως κι εσύ, “έχουν δοσμένο το μεγάλον όρκο, στη Λευτεριά, στον Ερωτα, στην Ομορφιά, στη Δικαιοσύνη”. Στους δρόμους του αγώνα, εκεί που “περπατά και βροντά και τα σκότη σκορπά η Κομμουνιστική Νεολαία!”, που ιδρύθηκε σαν σήμερα πριν από 58 χρόνια και συνεχίζει “δυνατή, ενωμένη κι ωραία” κάτω από την ίδια σημαία με το σφυροδρέπανο, με τα ιδανικά και την πολιτική του ΚΚΕ.
Σύντροφε Γραμματέα, τα μέλη και στελέχη της ΚΝΕ σε αποχαιρετάμε με μια υπόσχεση. Να συνεχίσουμε! Μέχρι την τελική νίκη».
Με τη φωνή να σπάει από τη συγκίνηση αποχαιρέτισε τον πατέρα του ο γιος του Αλέκος περιγράφοντας τον τρόπο που τους μεγάλωσε τις αρχές που τους έδωσε και την διάθεση του να μην δείξει ποτέ αδυναμία και την εκμεταλλευθούν οι εχθροί του κόμματος. Και πάντα λέγοντας πως η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι αλλά και να φαίνεται τίμια.
Με όσους βρέθηκαν εκεί να δακρύζουν μπροστά στο φέρετρο να πνίγουν το λυγμό τους και να προσπαθούν να μείνουν όρθιοι. ‘Ορθιοι μπροστά στο σύντροφο, όπως θα τους ήθελε, όπως θα απαιτούσε.
Αντίο συντροφε Σπύρο.
Θα σε θυμόμαστε πάντα. Και πάντα θα προσπαθούμε να σε φτάσουμε.
Πηγή: in.gr
