Μια καλύτερη Ελλάδα το 2030 και το 2031 υποσχέθηκε από το βήμα της 90ής ΔΕΘ ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Μια χώρα με υψηλότερους μισθούς, περισσότερες επενδύσεις, ταχύτερη Δικαιοσύνη, αποτελεσματικότερο Δημόσιο, προσιτή κατοικία, ισχυρότερο κοινωνικό κράτος και μεγαλύτερη παραγωγικότητα. Μόνο που πίσω από τη φιλόδοξη εικόνα του μέλλοντος που προσπάθησε να φιλοτεχνήσει ο ίδιος χθες υπάρχει ένα δύσκολο ερώτημα για το παρόν. Γιατί τόσα από όσα εμφανίζονται σήμερα ως τα μεγάλα «άλματα» της επόμενης τετραετίας παραμένουν ζητούμενα έπειτα από 7,5 χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ;
Η κυβέρνηση δεν ξεκινά τώρα τη θητεία της ούτε ο ίδιος την πρωθυπουργία του. Και η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, η αύξηση της παραγωγικότητας, η επιτάχυνση της Δικαιοσύνης, ο εκσυγχρονισμός του Δημοσίου, η αντιμετώπιση του στεγαστικού και η αναγέννηση της περιφέρειας δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά το 2026. Αποτελούν προβλήματα που υπήρχαν όταν η ΝΔ ανέλαβε την εξουσία το 2019 και τα οποία, παρά τις επιμέρους μεταρρυθμίσεις και τη βελτίωση βασικών μακροοικονομικών δεικτών, εξακολουθούν να βρίσκονται στον κατάλογο των μεγάλων κυβερνητικών προτεραιοτήτων.
Μητσοτάκης: Τα «θα» και τα «άλματα»
Έτσι, τα 7 «θα» του 2030 και τα 10 «άλματα» του 2031 κινδυνεύουν να διαβαστούν λιγότερο ως απολογισμός μιας ολοκληρωμένης μεταρρυθμιστικής διαδρομής και περισσότερο ως αίτημα για μία ακόμη τετραετία προκειμένου να αντιμετωπιστούν εκκρεμότητες των προηγούμενων δύο.
Και όλα αυτά ενώ ο πραγματικός «ελέφαντας στο δωμάτιο» είναι η ακρίβεια. Το πρόβλημα που συναντά καθημερινά ο πολίτης στο σούπερ μάρκετ, στο ενοίκιο, στους λογαριασμούς και στις υπηρεσίες δεν απαντάται με ανάλογης εμβέλειας μέτρα άμεσης αποκλιμάκωσης του κόστους ζωής. Η κυβέρνηση προτάσσει αυξήσεις εισοδημάτων και φορολογικές ελαφρύνσεις, όμως το κρίσιμο ζήτημα παραμένει. Πόσο από αυτό το πρόσθετο εισόδημα θα φτάσει πραγματικά στην τσέπη, εάν οι τιμές συνεχίσουν να κινούνται σε επίπεδα που έχουν ήδη συμπιέσει την αγοραστική δύναμη;
Ακόμη και η υπόσχεση για μέσο μισθό άνω των 1.800 ευρώ το 2030 δεν μπορεί να αξιολογηθεί αποκομμένη από τις τιμές. Το πραγματικό μέτρο επιτυχίας δεν θα είναι ο ονομαστικός μισθός αλλά το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα. Εν ολίγιοις πόσο ενοίκιο, πόση ενέργεια, πόσα τρόφιμα και πόσες υπηρεσίες θα μπορούν να αγοράζουν τότε τα 1.800 ευρώ.
Το ίδιο ισχύει για το στεγαστικό. Η κυβέρνηση υπόσχεται νέα και ανακαινισμένα σπίτια, φοιτητικές κλίνες και περισσότερους δικαιούχους στεγαστικών προγραμμάτων. Όμως το πρόβλημα δεν είναι απλώς πόσοι θα ενταχθούν σε ένα πρόγραμμα. Είναι εάν θα αυξηθεί αρκετά η προσφορά κατοικιών και εάν το κόστος στέγασης θα πάψει να απορροφά δυσανάλογο τμήμα του οικογενειακού εισοδήματος.
Ακόμη πιο χαρακτηριστικές είναι οι δεσμεύσεις για τη Δικαιοσύνη και το Δημόσιο. Η φιλοδοξία να βρίσκεται η ελληνική Δικαιοσύνη στην ευρωπαϊκή δεκάδα και η Δημόσια Διοίκηση μεταξύ των καλύτερων της Ευρώπης ακούγεται θετική. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί έμμεση αναγνώριση ότι δύο τομείς στους οποίους η κυβέρνηση επένδυσε πολιτικά επί δύο θητείες εξακολουθούν να χρειάζονται ένα μεγάλο «άλμα» στην… τρίτη.
Το παράδοξο
Αυτό είναι τελικά και το πολιτικό παράδοξο της φετινής ΔΕΘ. Μια κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία από το 2019 παρουσιάζει ως σχέδιο ανανέωσης για το 2031 την επίλυση προβλημάτων που επί χρόνια δηλώνει ότι ήδη αντιμετωπίζει.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι στόχοι όπως ανεργία κάτω από 6%, επενδύσεις άνω των 65 δισ. ευρώ, μεγαλύτερη μεταποίηση, υψηλότεροι μισθοί και χαμηλότερο δημόσιο χρέος είναι θετικοί. Το ερώτημα είναι διαφορετικό. Πόση πολιτική αξία έχει μια νέα λίστα μακροπρόθεσμων στόχων χωρίς αυστηρά ενδιάμεσα ορόσημα και, κυρίως, χωρίς μια αντίστοιχα ισχυρή απάντηση στο πρόβλημα που καίει σήμερα τα νοικοκυριά.
Γιατί για έναν πολίτη που βλέπει το εισόδημά του να πιέζεται από το κόστος ζωής, η Ελλάδα του 2031 είναι μακριά. Η ακρίβεια, αντίθετα, είναι στο ταμείο του σούπερ μάρκετ σήμερα.
Και εκεί ακριβώς θα κριθεί εάν τα 7 «θα» και τα 10 «άλματα» αποτελούν πραγματικό σχέδιο για την επόμενη τετραετία ή απλώς τη μεταφορά στο μέλλον όσων δεν κατάφεραν να λυθούν στις δύο προηγούμενες.
Πηγή: ot.gr
