Πιθανότατα να γνωρίζετε τον Νίκο Καλογερόπουλο από τη σατιρική, βαθιά κοινωνικοπολιτική ταινία «Λούφα και Παραλλαγή», όπου τον είδαμε στον ρόλο του Παπαδόπουλου ή από την θρυλική σειρά της ΕΡΤ «Στο κάμπινγκ» που ενσάρκωσε έναν διπλό ρόλο: εκείνον του βοσκού που αναλαμβάνει από το πουθενά χρέη εκπαιδευτή ιππασίας και του «τρελού του χωριού» (ξέρω, ξεπερασμένος και βάναυσος ο όρος).
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή
Η πορεία του Νίκου Καλογερόπουλου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί δίχως δεύτερες σκέψεις, σπουδαία.
Έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο με τη σειρά «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του 1975, η οποία ακολουθεί τους κάτοικους ενός χωριού της Μικράς Ασίας που ετοιμάζονται για την αναπαράσταση των Παθών του Χριστού λόγω ενός παλιού εθίμου, αλλά η άφιξη προσφύγων ανατρέπει τις ζωές τους.
Τα επόμενα χρόνια, σινεφίλ και τηλεοπτικό κοινό, τον απόλαυσαν σε ταινίες όπως το «Εν Πλω» του Σταύρου Κωνστανταράκου, το «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι» σε παραγωγή της Καραγιάννης – Καρατζόπουλος, το «Ρεμπέτικο» που βασίστηκε στη ζωή της Μαρίκας Νίνου και στις κωμωδίες «Ένας κι ένας» και «Θηλυκή εταιρεία».
Από την ταινία «Εν Πλω»
Η πολυσχιδής προσωπικότητα του Νίκου Καλογερόπουλου δεν χώρεσε ούτε στο θεατρικό σανίδι, ούτε στην οθόνη, καθώς έψαχνε απεγνωσμένα για ένα νέο πεδίο δράσης: ανάμεσα σε μικρά και μεγάλα διαλείμματα από την τηλεόραση, κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή «3ωδία» (εκδόσεις Κάκτος), τα «Επιστρόφια 1970-1990» (εκδόσεις Λιβάνη), το έργο «Οι κυνικοί ξανάρχονται» (εκδόσεις Γραφές), ενώ το 1994 χάρισε στον κόσμο το πρώτο του CD με τίτλο «Τα δέοντα».
Το μεγαλείο
Θα μπορούσαμε να συζητάμε για ώρες για το έργο που αφήνει πίσω του, αλλά το μεγαλείο του Καλογερόπουλου δεν έγκειται μονάχα στο ταλέντο του και τις ξεκαρδιστικές ερμηνείες που έδωσε, ας πούμε ενώ βρισκόταν σε ένα κάμπινγκ της Πελοποννήσου.
Και για να σας εξηγήσω τι εννοώ, όταν φεύγει κάποιος καλλιτέχνης από τη ζωή, πάντοτε έρχεται στο μυαλό μας το εξής έρωτημα: διαχωρίζουμε τελικά το έργο από τον άνθρωπο; Η γνώμη μου είναι πως τα πάντα στη ζωή είναι ζυγαριά.
Πόσο κακό έκανε; Πόσο πικρόχολες ήταν οι απόψεις του; Πόσο μεγάλη είναι η ηθική άβυσσος που μας χωρίζει;
Αν γέρνει προς τη δυστυχία που προκάλεσε, δεν διαχωρίζεται.
Τα μικρά, ανθρώπινα ατοπήματα, είναι άλλη κουβέντα (ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω).
Φωτογραφία: Ο Νίκος Καλογερόπουλος τιμάται στα Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου 2000, για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην ταινία «Ένας κι Ένας».
Ωστόσο, στην περίπτωση του Νίκου Καλογερόπουλου, τα πράγματα είναι πιο απλά, καθώς υπήρξε ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, με μια εξίσου εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσέγγιση για τη ζωή, η οποία χωράει σε μια ιστορία αφορισμού.
Όπως αποκάλυψε σε μια παλαιότερη συνέντευξη στην εκπομπή «ΤΑ ΚΑΡΝΤΑΣΙΑΝΣ», μπορεί η εκκλησία να θορυβήθηκε από το πρώιμο έργο του, όμως ο ίδιος, δεν εγκατέλειψε το Θεό, γεγονός που αποτελεί διδαχή.
«Πιτσιρικάς έψελνα. Ήταν ένα σχολείο για μένα η εκκλησία μέχρι που άρχισα να καταλαβαίνω τι διαβάζω. Ερχόταν ο παπάς στο σπίτι και πρωί πρωί με σήκωνε στις πέντε να βαρέσω την καμπάνα και διάβαζα. Καλό μου έκανε. Εκεί την πήρα τη μυρωδιά[…] και μεγαλώνοντας την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια. Μετά, με αφόρισαν. [Η ιστορία αυτή ξεκίνησε] όταν ήμουν πιτσιρικάκι και μόλις είχα τελείωσει τη σχολή και ανέβασα το θεατρικό έργο ‘Μπαμπούλας’».
»Ο Μπαμπούλας ήταν η Αγροτική Τράπεζα από τη μία και η εκκλησία από την άλλη που ήθελε να πάρει ένα αμπελάκι που είχε ένας αγρότης. Με τσακίσαν, με αφορίσαν [γι’αυτό το έργο]. Αυτός ήταν ο προσωπικός μου αφορισμός, κάτι σαν αυτό που λένε οι ζωγράφοι, ότι έχουν κάνει και προσωπική [ατομική] έκθεση και μια ομαδική. Λοιπόν, ο ομαδικός αφορισμός συνέβη στο ‘Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται’. Τότε μας αφορίσαν όλους: τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες μέχρι και το γαϊδούρι. [Στην εκκλησία] δεν έχω πάει από τότε. Με τον Θεό όμως, μιλάω κάθε ημέρα».
Το έργο «Μπαμπούλας» ανέβηκε το 1976-1977 στο θέατρο Κάβα επί της οδού Σταδίου, από τον θίασο Λαϊκή Θεατρική Πορεία Αθήνα.
Πηγή: in.gr
