Είκοσι χρόνια μετά την ταινία που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο ο κινηματογράφος αντιμετώπισε τον κόσμο της μόδας και της εργασίας, ο σκηνοθέτης David Frankel και η σεναριογράφος Aline Brosh McKenna επιστρέφουν στον κόσμο της Miranda Priestly. Στη διεθνή συνέντευξη Τύπου για το “Ο Διάβολος Φοράει Prada 2”, στην οποία συμμετείχε και το ERTnews, οι δύο δημιουργοί μίλησαν για την επιστροφή των εμβληματικών χαρακτήρων, την κρίση των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης, τη συνεργασία με τη Meryl Streep, τη Lady Gaga και το ερώτημα αν η τεχνητή νοημοσύνη θα αλλάξει οριστικά τον κόσμο της μόδας και της δημοσιογραφίας.
[Η ταινία εκτός από τις δεύτερες προβολές στους κινηματογράφους υπάρχει πλέον διαθέσιμη στο Disney+]
Όταν το «Ο Διάβολος φοράει Prada» κυκλοφόρησε το 2006, κανείς από τους δημιουργούς του δεν περίμενε ότι θα εξελισσόταν σε κάτι πολύ περισσότερο από μια επιτυχημένη κωμωδία με φόντο τη βιομηχανία της μόδας. Με τα χρόνια μετατράπηκε σε σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά εργαζομένων, ένα φιλμ που σχολίασε τις φιλοδοξίες, τις θυσίες και τις ισορροπίες της επαγγελματικής ζωής.
Ο David Frankel παραδέχεται ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο αρχικός στόχος.
«Θέλαμε να κάνουμε κάτι πολύ περισσότερο από μια ταινία μόδας, αλλά ποτέ δεν φανταστήκαμε ότι θα εξελισσόταν στην ταινία που θα όριζε μια γενιά σε σχέση με τον χώρο εργασίας», εξηγεί, τονίζοντας ότι από την πρώτη στιγμή το ενδιαφέρον τους ήταν οι χαρακτήρες και τα διλήμματά τους, όχι τα ρούχα ή οι πασαρέλες.
Η Aline Brosh McKenna συμφωνεί, εξηγώντας ότι η ιδέα της συνέχειας γεννήθηκε πολύ πιο φυσικά απ’ όσο θα περίμενε κανείς.
«Για είκοσι χρόνια μιλούσαμε μεταξύ μας για το τι μπορεί να απέγιναν αυτοί οι άνθρωποι. Αναρωτιόμασταν αν συναντήθηκαν ξανά, πώς άλλαξαν οι ζωές τους και πώς θα αντιδρούσαν στον σημερινό κόσμο.»
Γιατί τώρα;
Η ερώτηση που κυριάρχησε στη συνέντευξη ήταν προφανής: γιατί χρειάστηκαν δύο δεκαετίες για να υπάρξει συνέχεια; Η απάντηση ήταν απλή.
Για χρόνια τόσο ο Frankel όσο και η McKenna απέρριπταν κάθε πρόταση για sequel, επειδή θεωρούσαν ότι δεν είχε αλλάξει τίποτα ουσιαστικό.
Η αλλαγή ήρθε όταν άρχισε να καταρρέει το παραδοσιακό οικοσύστημα των media.
Οι εφημερίδες, τα περιοδικά και ολόκληρος ο χώρος της δημοσιογραφίας βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια υπαρξιακή κρίση, κάτι που έδωσε στους δημιουργούς ένα πραγματικό δραματικό υπόβαθρο για να ξαναφέρουν κοντά τη Miranda Priestly και την Andy Sachs.
Η McKenna αποκαλύπτει μάλιστα ότι καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η ίδια η Meryl Streep.
«Ακούσαμε ότι η Meryl ενδιαφερόταν να ακούσει την ιδέα μας. Της παρουσιάσαμε το concept και της άρεσε. Το προσωπικό μου μότο είναι ότι αν η Meryl Streep πιστεύει πως κάτι είναι καλή ιδέα, τότε μάλλον είναι πράγματι καλή ιδέα.»
Η Miranda δεν είναι πια άτρωτη
Η μεγαλύτερη αλλαγή της νέας ταινίας αφορά ίσως την ίδια τη Miranda Priestly.
Η πανίσχυρη αρχισυντάκτρια δεν παρουσιάζεται πλέον ως μια σχεδόν μυθική φιγούρα που κινεί τα νήματα της μόδας χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν.
Αντίθετα, βρίσκεται αντιμέτωπη με διαφημιστές, οικονομικές πιέσεις, μειωμένες κυκλοφορίες περιοδικών και έναν κόσμο που αλλάζει γρηγορότερα από όσο μπορεί να ελέγξει.
Η McKenna εξηγεί ότι η Miranda δεν έγινε ξαφνικά πιο ανθρώπινη· απλώς ο κόσμος την ανάγκασε να αποκαλύψει πλευρές που μέχρι τώρα παρέμεναν κρυφές.
Παράλληλα, η ίδια η Andy, είκοσι χρόνια μεγαλύτερη πλέον, βλέπει το άλλοτε τρομακτικό αφεντικό της με πολύ πιο ώριμη ματιά. Αυτό επιτρέπει και στο κοινό να γνωρίσει μια διαφορετική Miranda.
Ο Frankel συμπληρώνει ότι δεν ήθελαν απλώς να επαναλάβουν τους ίδιους χαρακτήρες.
«Είκοσι χρόνια αλλάζουν τους ανθρώπους. Θέλαμε να δείξουμε καινούριες αποχρώσεις τους.»
Το EΡΤnews ρωτά για το μέλλον των media
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, το ERTnews έθεσε το ερώτημα που ουσιαστικά βρίσκεται στον πυρήνα της ταινίας.
Ερώτηση [Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος] (EΡΤnews, Ελλάδα)
Στην πρώτη ταινία Ο Διάβολος φοράει Prada, το περιοδικό μόδας αποτελεί το απόλυτο σύμβολο επιρροής και εξουσίας. Στη συνέχεια, αυτή η δύναμη έχει πλέον μεταφερθεί σε μεγάλο βαθμό στο διαδίκτυο και στα ψηφιακά μέσα. Αν γυρίζατε μια τρίτη ταινία σε δέκα χρόνια από σήμερα, πού φαντάζεστε ότι θα βρίσκεται αυτή η ισορροπία δυνάμεων; Πιστεύετε ότι τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης μπορούν να αποκτήσουν έναν νέο ρόλο ή η επιρροή θα ανήκει πλέον σε κάτι εντελώς διαφορετικό;
Απάντηση [Aline Brosh McKenna]
«Θεέ μου, δεν θα θέλαμε όλοι να ξέρουμε την απάντηση;»
Τα πράγματα αλλάζουν τόσο γρήγορα. Οι σημαντικές φωνές στον χώρο της μόδας έχουν αλλάξει πολύ, αλλά ταυτόχρονα και όχι τόσο. Υπάρχουν ακόμη ορισμένα σημεία όπου εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η δύναμη της επιμέλειας και της επιλογής, απλώς πολλές φορές έχει μεταφερθεί στο διαδίκτυο.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία των τελευταίων χρόνων είναι η ανάδειξη των ίδιων των δημιουργών της μόδας ως προσωπικοτήτων. Σήμερα μπορούμε να κατονομάσουμε πολλούς σχεδιαστές, όχι μόνο τους οίκους για τους οποίους εργάζονται. Πριν από είκοσι χρόνια δεν θα μπορούσα να αναφέρω τόσα ονόματα σχεδιαστών όσα μπορώ σήμερα.
Γνωρίζουμε, για παράδειγμα, ότι ο Jonathan Anderson πήγε στον Dior ή ότι ο Matthieu Blazy μετακινήθηκε στη Chanel. Υπάρχει συνεχής κινητικότητα και πλέον μπορείς να την παρακολουθείς αμέσως μέσω του διαδικτύου, χωρίς να περιμένεις να κυκλοφορήσει η επόμενη Vogue.
Οι ειδήσεις για μια νέα τάση, ένα καινούργιο ζευγάρι παπούτσια ή μια συλλογή εξαπλώνονται σχεδόν ακαριαία. Παλαιότερα έπρεπε να περιμένεις τα περιοδικά για να ενημερωθείς και να μελετήσεις τις εξελίξεις. Σήμερα όλα μετατρέπονται σε αίσθηση μέσα σε λίγες ώρες, ακριβώς επειδή υπάρχει τόσο μεγάλη πληροφορία διαθέσιμη στο διαδίκτυο.
Πιστεύω επίσης ότι, σε έναν κόσμο όπου η τεχνητή νοημοσύνη θα αποκτά ολοένα μεγαλύτερη παρουσία, θα στραφούμε περισσότερο προς το χειροποίητο, το αυθεντικό και το ανθρώπινο. Μια επίδειξη μόδας είναι ακριβώς αυτό. Η αναγνώριση ενός δημιουργού και της προσωπικής του μεθόδου αποτελεί ένα όμορφο αντίβαρο απέναντι σε πράγματα που μοιάζουν ολοένα και πιο μηχανικά. Οπότε… ας δούμε τι θα συμβεί. Ας μείνουμε όλοι σε επαφή.
Απάντηση [David Frankel]
Νομίζω ότι είναι αδύνατο να το προβλέψει κανείς. Όπως συνηθίζει να λέει η Meryl, όταν γυρίζαμε την πρώτη ταινία, το iPhone δεν υπήρχε καν. Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς πού θα βρισκόμαστε ακόμη μία γενιά αργότερα. Δεν ξέρω καν αν θα γυρίζαμε μια τρίτη συνέχεια σε δέκα χρόνια.
Aline Brosh McKenna:
Μην ανησυχείς, David. Αν χρειαστεί, θα σε κυκλοφορώ εγώ με το αναπηρικό καροτσάκι!»
David Frankel:
«Εγώ και η Meryl σε ένα διπλό αναπηρικό καροτσάκι.»
Η κρίση της δημοσιογραφίας βρίσκεται στο επίκεντρο
Αν η πρώτη ταινία μιλούσε για τη φιλοδοξία, η δεύτερη μοιάζει να μιλά για την επιβίωση.
Η Andy βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με έναν κόσμο όπου ούτε το ταλέντο ούτε η επαγγελματική συνέπεια αρκούν πλέον για να εξασφαλίσουν μια σταθερή καριέρα.
Οι δημιουργοί εξηγούν ότι αυτό δεν αφορά μόνο τη δική της ιστορία αλλά ολόκληρη τη βιομηχανία των media.
Εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικοί οργανισμοί και εταιρείες παραγωγής αλλάζουν ή εξαφανίζονται, αφήνοντας χιλιάδες επαγγελματίες να επαναπροσδιορίσουν την πορεία τους.
«Στο μέλλον οι νέοι πιθανότατα δεν θα κάνουν μία καριέρα αλλά πέντε διαφορετικές», σημειώνει ο Frankel, θεωρώντας ότι η ικανότητα προσαρμογής αποτελεί πλέον τη σημαντικότερη δεξιότητα κάθε επαγγελματία.
Η Meryl Streep συνεχίζει να εκπλήσσει
Όταν η συζήτηση στράφηκε στη Meryl Streep, τόσο ο σκηνοθέτης όσο και η σεναριογράφος μίλησαν με εμφανή θαυμασμό.
Ο Frankel τη χαρακτήρισε έναν από τους πιο αστείους ανθρώπους που γνωρίζει, λέγοντας ότι κάθε λήψη είναι διαφορετική γιατί αντιμετωπίζει την υποκριτική σαν παιχνίδι.
Δεν επιδιώκει να επαναλαμβάνει μηχανικά μια επιτυχημένη ερμηνεία αλλά να ανακαλύπτει συνεχώς νέες εκδοχές κάθε σκηνής.
Η McKenna αποκάλυψε ότι πολλές από τις πιο απολαυστικές ατάκες της Miranda γεννήθηκαν επιτόπου, ύστερα από αυτοσχεδιασμούς και δημιουργικές συζητήσεις ανάμεσα στις δυο τους.
Παράλληλα τόνισε ότι η Streep δεν σκέφτεται ποτέ μόνο τον δικό της ρόλο αλλά ολόκληρη τη δραματουργία της ταινίας, κάτι που για έναν σεναριογράφο αποτελεί ανεκτίμητη βοήθεια.
Η Emily Blunt και τα γέλια που δεν σταματούσαν
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στην Emily Blunt, την οποία ο Frankel θεωρεί αναπόσπαστο κομμάτι της επιτυχίας του franchise.
Θυμήθηκε πως είχε εντυπωσιαστεί από την πρώτη κιόλας κασέτα οντισιόν που είδε πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια και ότι ένιωσε τεράστια ανακούφιση όταν κατάφερε τελικά να την εξασφαλίσει για την πρώτη ταινία.
«Ήταν σταρ από την πρώτη μέρα», είπε χαρακτηριστικά.
Η McKenna αποκάλυψε ακόμη ότι σχεδόν μετά από κάθε λήψη η Blunt ξεσπούσε σε γέλια, ενώ ο Frankel αποκάλυψε με χιούμορ πως σε μία σκηνή χρειάστηκε ακόμη και ψηφιακή επεξεργασία για να μη φαίνεται ότι γελούσε την ώρα των γυρισμάτων.
Η Lady Gaga γράφει μουσική και… συγκρούεται με τη Miranda
Μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της νέας ταινίας είναι η συμμετοχή της Lady Gaga.
Αρχικά το σενάριο προέβλεπε απλώς την εμφάνιση μιας διάσημης ποπ σταρ.
Όταν όμως η Gaga εξέφρασε ενδιαφέρον όχι μόνο να εμφανιστεί αλλά και να γράψει μουσική για την ταινία, οι δημιουργοί αποφάσισαν να της δημιουργήσουν έναν ξεχωριστό ρόλο.
Η McKenna επινόησε μια υποτιθέμενη αντιπαλότητα ανάμεσα στην ποπ σταρ και τη Miranda Priestly, ιδέα που η ίδια η Gaga αγκάλιασε αμέσως.
«Είναι από τους πιο συνεργάσιμους ανθρώπους που έχουμε γνωρίσει», είπε ο Frankel.
Παράλληλα αποκάλυψε ότι η τραγουδίστρια έγραψε τρία πρωτότυπα τραγούδια ειδικά για την ταινία, τα Shape of a Woman, Glamorous Life και Runway, τα οποία, όπως είπε, αντικατοπτρίζουν και τη δική της εμπειρία από τη λάμψη αλλά και τις δυσκολίες της δημοσιότητας.
Ένα οικογενειακό reunion
Στο τέλος της συνέντευξης ζητήθηκε από τους δύο δημιουργούς να θυμηθούν τη στιγμή που θα κρατήσουν για πάντα από την παραγωγή.
Ο Frankel δεν διάλεξε κάποια σκηνή.
Προτίμησε την ημέρα που όλοι οι ηθοποιοί εμφανίστηκαν για πρώτη φορά ντυμένοι ξανά ως οι εμβληματικοί χαρακτήρες τους.
«Ήταν σαν οικογενειακή επανένωση μετά από είκοσι χρόνια», είπε συγκινημένος.
Η McKenna θυμήθηκε τη στιγμή που είδε τη Miranda, την Andy, την Emily και τον Nigel να στέκονται όλοι μαζί με τα κοστούμια τους.
Χαμογελώντας, τους χαρακτήρισε τους «δικούς της Avengers», εξηγώντας ότι ένιωσε ξανά σαν θαυμάστρια των ίδιων των χαρακτήρων που είχε δημιουργήσει πριν από δύο δεκαετίες.
Είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα για το τι επιδιώκει το Ο Διάβολος Φοράει Prada 2: όχι απλώς να αναβιώσει μια αγαπημένη κινηματογραφική επιτυχία, αλλά να επιστρέψει σε γνώριμα πρόσωπα που πλέον αντιμετωπίζουν έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από εκείνον που άφησαν πίσω τους. Έναν κόσμο όπου η μόδα εξακολουθεί να λάμπει, όμως η πραγματική μάχη δίνεται πλέον για την επιβίωση της ενημέρωσης, την προσαρμογή στις τεχνολογικές αλλαγές και την αναζήτηση μιας νέας ισορροπίας ανάμεσα στην ανθρώπινη δημιουργικότητα και την ψηφιακή εποχή.
Η ταινία «Ο Διάβολος Φοράει Prada 2» είναι η πολυαναμενόμενη συνέχεια του φαινομένου του 2006 που καθόρισε μια ολόκληρη γενιά.
Λίγο πριν τη συνταξιοδότηση η Miranda Priestly (Meryl Streep) ενώνει τις δυνάμεις της με την Andy Sachs (Anne Hathaway) για να αντιμετωπίσει την Emily Charlton (Emily Blunt), την πρώην βοηθό που πλέον έχει γίνει αντίπαλος.
Είκοσι χρόνια μετά τις εμβληματικές τους ερμηνείες ως Miranda, Andy, Emily και Nigel, οι Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt και Stanley Tucci επιστρέφουν στον κόσμο της μόδας στη Νέα Υόρκη και στα κομψά γραφεία του Runway Magazine.
Σκηνοθεσία: David Frankel
Πρωταγωνιστούν: Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt, Stanley Tucci, Justin Theroux, Lucy Liu, Kenneth Branagh, B.J. Novak, Simone Ashley, Tracie Thoms, Tibor Feldman, Patrick Brammall, Caleb Hearon, Helen J. Shen
www.ertnews.gr
Πηγή: ertnews.gr
