Ένας άνθρωπος που γεννήθηκε με μια σπάνια ασθένεια, ξεπέρασε τα όρια που του έθεσε η ζωή, δημιούργησε οικογένεια και συνεχίζει να αγωνίζεται με δύναμη, χαμόγελο και αξιοπρέπεια
Η ζωή του Γιάννη Γκουργκουλιά είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι η δύναμη της ψυχής μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τις πιο δύσκολες προβλέψεις. Γεννημένος με το σπάνιο σύνδρομο McCune-Albright, μια πάθηση που επηρεάζει σοβαρά τα οστά και συνοδεύεται από χρόνιο πόνο και πολλαπλές προκλήσεις, έμαθε από πολύ νωρίς να δίνει καθημερινές μάχες που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν καν να φανταστούν.
Συνέντευξη στην Έννη Λεβέντη από την «Πολιτεία Θεσσαλών» Κυριακή 26 Ιουλίου 2026
Μεγαλώνοντας ανάμεσα στην Αχλαδέα Καλαμπάκας και τη Λάρισα, βίωσε τόσο την αποδοχή όσο και την προκατάληψη, τη στήριξη αλλά και το bullying, χωρίς όμως να επιτρέψει στις δυσκολίες να καθορίσουν τη ζωή του.
«Το χιούμορ είναι απαραίτητο για να συνεχίζεις. Η αναπηρία δεν πρέπει να καθορίζει τα όνειρα ενός ανθρώπου»
Σήμερα, στα 54 του χρόνια, έχοντας ξεπεράσει κάθε ιατρική πρόβλεψη για το προσδόκιμο ζωής της πάθησής του, είναι σύζυγος, πατέρας τριών παιδιών, εργαζόμενος και ένας άνθρωπος που συνεχίζει να αντιμετωπίζει την καθημερινότητα με αξιοπρέπεια, χιούμορ και βαθιά συνειδητοποίηση της αξίας της ζωής. Μέσα από τη συμμετοχή του στο ΚΔΗΦ Animus βρήκε νέους τρόπους ενδυνάμωσης, υποστήριξης και κοινωνικής συμμετοχής, ενώ η προσωπική του διαδρομή αποτελεί ένα ισχυρό μήνυμα αισιοδοξίας για όλους όσοι καλούνται να διαχειριστούν δυσκολίες και εμπόδια.
Παρά τον καθημερινό πόνο και τη σπάνια πάθηση με την οποία γεννήθηκε, ο Γιάννης Γκουργκουλιάς τονίζει ότι η ζωή πρέπει να αντιμετωπίζεται με ευγνωμοσύνη. Για εκείνον, κάθε νέα ημέρα αποτελεί ένα πολύτιμο δώρο και μια ακόμη ευκαιρία να συνεχίσει να ζει δίπλα στην οικογένειά του
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Γιάννης Γκουργκουλιάς μιλά με ειλικρίνεια για την παιδική ηλικία, την αναπηρία, τον καθημερινό πόνο, την οικογένεια, την κατάθλιψη που βίωσε, τη σημασία της ψυχολογικής υποστήριξης, αλλά και για τη φιλοσοφία ζωής που τον βοηθά να συνεχίζει να προχωρά. Μια κατάθεση ψυχής που υπενθυμίζει ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στην απουσία δυσκολιών, αλλά στην απόφαση να συνεχίζεις παρά αυτές.
Κύριε Γκουργκουλιά, ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Πού γεννηθήκατε και ποιες είναι οι πρώτες εικόνες που κρατάτε από τα παιδικά σας χρόνια;
Γεννήθηκα στην Αχλαδέα, ένα μικρό χωριό έξω από την Καλαμπάκα. Μεγάλωσα μέσα στη φύση και, παρά τις δυσκολίες που υπήρχαν λόγω της αναπηρίας μου, μπορώ να πω ότι είχα όμορφα παιδικά χρόνια. Το χωριό είχε κάτι που σήμερα δύσκολα συναντά κανείς. Οι άνθρωποι γνωρίζονταν μεταξύ τους, τα παιδιά μεγάλωναν μαζί και υπήρχε μεγαλύτερη αποδοχή. Δεν ένιωσα ότι με αντιμετώπιζαν διαφορετικά. Ήμουν ένα παιδί που ήθελε να παίξει, να γελάσει και να συμμετέχει σε όλα, όπως κάθε άλλο παιδί.
«Μην κρίνεις έναν άνθρωπο, αν δεν έχεις περπατήσει με τα δικά του παπούτσια»
Γεννηθήκατε με μία ιδιαίτερα σπάνια πάθηση. Τι ακριβώς αντιμετωπίζετε;
Πάσχω από το σύνδρομο McCune-Albright, μια μορφή πολυοστικής ινώδους δυσπλασίας. Είναι μια πάθηση που εμφανίζεται περίπου σε ενάμιση άνθρωπο ανά εκατομμύριο πληθυσμού. Είναι τόσο σπάνια, ώστε όλα αυτά τα χρόνια δεν έχω γνωρίσει κάποιον άλλον άνθρωπο με την ίδια κατάσταση. Ακόμη και πολλοί γιατροί που με έχουν εξετάσει δεν είχαν συναντήσει παρόμοιο περιστατικό.
Η ασθένεια κάνει τα οστά εξαιρετικά εύθραυστα. Παραμορφώνονται εύκολα, σπάνε εύκολα και όσο μεγαλώνει κανείς τα προβλήματα γίνονται πιο έντονα.
Ο πόνος αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς σας;
Δυστυχώς ναι. Οι περισσότερες ημέρες συνοδεύονται από πόνο. Υπάρχουν περίοδοι που γίνεται αφόρητος. Επηρεάζει τα πόδια, τα χέρια, τη μέση. Σχεδόν όλοι οι σπόνδυλοί μου είναι παραμορφωμένοι. Υπάρχουν ημέρες που δυσκολεύομαι ακόμη και να σηκωθώ από το κρεβάτι ή να βγω από το σπίτι. Μαθαίνεις όμως να ζεις με αυτό. Δεν σημαίνει ότι το συνηθίζεις, αλλά αναγκάζεσαι να προσαρμόσεις τη ζωή σου.
Πότε αντιληφθήκατε ότι η κοινωνία δεν αντιμετωπίζει πάντα εύκολα τη διαφορετικότητα;
Αυτό συνέβη όταν μετακόμισα στη Λάρισα για να ξεκινήσω το σχολείο. Στο χωριό δεν είχα βιώσει ιδιαίτερες δυσκολίες. Στην πόλη όμως ήρθαν τα βλέμματα, οι απορίες, οι κοροϊδίες και το bullying. Ήταν μια δύσκολη περίοδος. Ωστόσο, με τα χρόνια άλλαξα περισσότερο εγώ απέναντι σε όλα αυτά. Δεν μπορώ να πω ότι η κοινωνία άλλαξε όσο θα ήθελα. Εγώ έμαθα να μην αφήνω αυτά τα σχόλια να καθορίζουν τη ζωή μου.
Αν και οι ιατρικές προβλέψεις δεν ήταν αισιόδοξες, κατάφερε να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια και να γίνει πατέρας τριών παιδιών. Όπως ο ίδιος αναφέρει, η σύζυγος και τα παιδιά του αποτελούν τον σημαντικότερο λόγο να συνεχίζει να αγωνίζεται καθημερινά
Παρ› όλες τις δυσκολίες συνεχίσατε τις σπουδές σας.
Ναι. Τελείωσα το σχολείο στη Λάρισα, έδωσα πανελλήνιες εξετάσεις και πέρασα στη Μυτιλήνη, στο Τμήμα Περιβάλλοντος. Ήταν μια δύσκολη απόφαση, γιατί έπρεπε να φύγω μακριά από το σπίτι, έχοντας παράλληλα όλα τα προβλήματα υγείας. Δεν ήταν εύκολο, αλλά ήθελα να αποδείξω πρώτα στον εαυτό μου ότι μπορώ.
Το αντικείμενο με ενδιέφερε πραγματικά. Μου άρεσαν πάντα το περιβάλλον, η δασοπονία και η γεωπονία. Ωστόσο, η κατάσταση της υγείας μου δεν μου επέτρεψε να εργαστώ στον συγκεκριμένο χώρο. Στην πορεία ασχολήθηκα με τον ασφαλιστικό κλάδο, κάτι που ήταν πιο συμβατό με τις δυνατότητές μου.
«Το ΚΔΗΦ Animus δεν προσφέρει μόνο θεραπείες, αλλά ποιότητα ζωής»
Νιώθετε ότι η αναπηρία σάς στέρησε πράγματα;
Αναμφίβολα. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπόρεσα ποτέ να κάνω. Υπάρχουν ημέρες που δεν μπορώ καν να μετακινηθώ. Παρ› όλα αυτά, θεωρώ ότι μου έδωσε και κάτι πολύ σημαντικό. Με έκανε να εκτιμώ διαφορετικά τη ζωή. Να χαίρομαι όσα οι περισσότεροι θεωρούν αυτονόητα.
Δημιουργήσατε οικογένεια, κάτι που ίσως κάποτε δεν πιστεύατε ότι θα συμβεί.
Είναι αλήθεια. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έκανα οικογένεια. Υπήρχαν μελέτες που ανέφεραν ότι άνθρωποι με τη δική μου πάθηση έχουν προσδόκιμο ζωής περίπου 30 με 35 χρόνια. Σήμερα είμαι 54 ετών. Από μόνο του αυτό αποτελεί μια προσωπική νίκη.
Γνώρισα τη σύζυγό μου μέσω διαδικτύου στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και από τότε είμαστε μαζί. Αποκτήσαμε τρία παιδιά και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μου χάρισε η ζωή.
Σας φόβισε η πιθανότητα να κληρονομήσουν τα παιδιά σας την ασθένεια;
Φυσικά. Ήταν ίσως ο μεγαλύτερος φόβος που είχα όταν αποφασίσαμε να αποκτήσουμε οικογένεια. Ευτυχώς κανένα από τα παιδιά μου δεν αντιμετωπίζει το παραμικρό πρόβλημα. Ήταν μια τεράστια ανακούφιση.
Τι λένε τα παιδιά την αναπηρία σας;
Για εκείνα είναι απλώς ο μπαμπάς τους. Μεγάλωσαν έτσι και δεν το βλέπουν σαν κάτι διαφορετικό. Φυσικά με έχουν ρωτήσει όταν ήταν μικρότερα και τους εξήγησα με απλά λόγια τι συμβαίνει. Όταν όμως μεγαλώνεις δίπλα σε έναν άνθρωπο με αναπηρία, δεν τον βλέπεις μέσα από αυτή.
Πριν από περίπου ενάμιση χρόνο γνωρίσατε το ΚΔΗΦ Animus. Τι άλλαξε στη ζωή σας;
Το γνώρισα εντελώς τυχαία. Έψαχνα κάτι τελείως διαφορετικό και κατέληξα εδώ. Μου πρότειναν να εγγραφώ και δεν υπήρχε λόγος να αρνηθώ.
Από τότε έρχομαι όσο μπορώ. Δεν τα καταφέρνω καθημερινά λόγω της υγείας και της εργασίας μου, όμως κάθε φορά που βρίσκομαι εδώ νιώθω ότι κερδίζω κάτι.
Οι φυσικοθεραπείες και οι υπόλοιπες θεραπευτικές παρεμβάσεις έχουν βοηθήσει ουσιαστικά την καθημερινότητά μου. Δεν εξαφανίζουν τα προβλήματα, αλλά κάνουν τη ζωή πιο λειτουργική.
Το σημαντικότερο όμως είναι οι άνθρωποι. Δημιουργούνται σχέσεις, φιλίες, υπάρχει αλληλοϋποστήριξη και πραγματικό ενδιαφέρον.
Πόσο σημαντική είναι η σχέση με τους θεραπευτές;
Είναι καθοριστική. Δεν αισθάνεσαι ότι πηγαίνεις απλώς σε μια υπηρεσία. Υπάρχει προσωπική σχέση. Οι θεραπευτές γνωρίζουν τον καθένα ξεχωριστά, αφιερώνουν χρόνο και πραγματικά ενδιαφέρονται.
Προσωπικά, μόνο και μόνο που συναναστρέφομαι νέους ανθρώπους με θετική διάθεση, παίρνω δύναμη. Αυτό έχει μεγάλη αξία.
Βλέπει η οικογένειά σας αυτή την αλλαγή;
Ναι. Η σύζυγός μου το έχει παρατηρήσει. Ακόμη κι όταν ο πόνος παραμένει ίδιος, η ψυχολογία είναι διαφορετική. Και όταν αισθάνεσαι καλύτερα ψυχικά, όλα γίνονται λίγο πιο εύκολα.
Πόσο σημαντική είναι η ψυχολογική υποστήριξη;
Είναι απαραίτητη. Οι συνεδρίες με την ψυχολόγο αλλά και η βοήθεια της κοινωνικής λειτουργού μάς στηρίζουν όχι μόνο συναισθηματικά αλλά και πρακτικά, σε ζητήματα δικαιωμάτων, παροχών και γενικότερα της καθημερινότητας που συνοδεύει μια αναπηρία.
Έχετε μιλήσει δημόσια και για την κατάθλιψη που περάσατε;
Ναι, γιατί δεν υπάρχει λόγος να το κρύβω. Πέρασα πολύ βαριά κατάθλιψη. Ήταν ίσως η δυσκολότερη περίοδος της ζωής μου. Κάποια στιγμή όμως κατάλαβα ότι υπάρχουν ακόμη πολλοί λόγοι για να συνεχίσω. Εκεί άρχισε να αλλάζει ο τρόπος που βλέπω τη ζωή.
Τι σημαίνει για εσάς μια καλή ημέρα;
Μια καλή ημέρα είναι κάθε ημέρα που ανοίγουμε τα μάτια μας. Δεν έχει σημασία αν κάνει ζέστη ή κρύο, αν υπάρχουν δυσκολίες ή προβλήματα. Από τη στιγμή που ξυπνάμε, έχουμε άλλη μία ευκαιρία να ζήσουμε. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό.
Θεωρείτε ότι η κοινωνία έχει κάνει βήματα ως προς την προσβασιμότητα;
Έχουν γίνει αρκετά βήματα τα τελευταία χρόνια. Αν συγκρίνω τη σημερινή κατάσταση με τη δεκαετία του ‹80, η διαφορά είναι τεράστια. Παρ› όλα αυτά, έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο οι υποδομές. Είναι η νοοτροπία. Όταν κάποιος κλείνει μια ράμπα, ίσως δεν αντιλαμβάνεται ότι στερεί από κάποιον άλλον το δικαίωμα να κινηθεί.
Πώς αντιδράτε όταν σας ρωτούν τι έχετε;
Πλέον πολύ φυσιολογικά. Μάλιστα αρκετές φορές απαντώ με χιούμορ. Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός είναι απαραίτητα στη ζωή. Αν δεν μπορείς να γελάσεις κάποιες φορές, όλα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα.
Αν μπορούσατε να στείλετε ένα μήνυμα σε όσους αντιμετωπίζουν δυσκολίες, ποιο θα ήταν;
Να μη θεωρούν τίποτα δεδομένο. Να αγαπούν τους ανθρώπους τους, να εκτιμούν κάθε ημέρα και να θυμούνται ότι όλοι κουβαλάμε έναν δικό μας αγώνα που ίσως δεν φαίνεται. Λίγη περισσότερη κατανόηση, λίγος περισσότερος σεβασμός και λίγη περισσότερη αγάπη μπορούν να αλλάξουν πραγματικά τη ζωή ενός ανθρώπου.
Για μένα, κάθε νέα ημέρα είναι ήδη ένας λόγος να χαμογελάσω.
Η ζωή σας αποτελεί ένα παράδειγμα ανθρώπου που ξεπέρασε όλα όσα προέβλεπαν οι γιατροί. Το συνειδητοποιείτε αυτό;
Το σκέφτομαι αρκετές φορές. Όταν γεννήθηκα και όταν άρχισαν να γίνονται οι πρώτες ιατρικές εκτιμήσεις, τα δεδομένα δεν ήταν ιδιαίτερα αισιόδοξα. Η πάθησή μου είναι τόσο σπάνια, ώστε υπάρχουν ελάχιστες επιστημονικές μελέτες παγκοσμίως.
Οι περισσότερες ανέφεραν ότι το προσδόκιμο ζωής για ανθρώπους με τη δική μου κατάσταση κυμαινόταν περίπου στα 30 με 35 χρόνια.
Σήμερα είμαι 54 ετών. Δεν το αντιμετωπίζω σαν προσωπικό κατόρθωμα. Το βλέπω περισσότερο ως μια ευλογία. Από ένα σημείο και μετά σταμάτησα να σκέφτομαι πόσα χρόνια μπορεί να μου απομένουν. Προτιμώ να σκέφτομαι πώς θα ζήσω όσο καλύτερα γίνεται το σήμερα.
Αυτή η φιλοσοφία άλλαξε τον τρόπο που αντιμετωπίζετε τις δυσκολίες;
Νομίζω πως ναι. Όταν ζεις καθημερινά με πόνο, όταν γνωρίζεις ότι η κατάσταση της υγείας σου δεν πρόκειται να αλλάξει θεαματικά, τότε αναγκάζεσαι να αναθεωρήσεις πολλά πράγματα. Μαθαίνεις να μην αναβάλλεις τη χαρά. Να χαίρεσαι μια βόλτα, έναν καφέ με φίλους, μια συζήτηση με τα παιδιά σου, ένα οικογενειακό τραπέζι.
Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν δεδομένες αυτές τις στιγμές. Για μένα δεν είναι δεδομένες. Είναι πολύτιμες.
Υπήρξαν στιγμές που λυγίσατε;
Βέβαια υπήρξαν. Δεν θα ήταν ειλικρινές να πω το αντίθετο. Πέρασα πολύ δύσκολες περιόδους, όχι μόνο εξαιτίας του πόνου αλλά και ψυχολογικά. Έζησα μια πολύ βαριά κατάθλιψη.
Ήταν μια περίοδος που έβλεπα μόνο τα αρνητικά. Αναρωτιόμουν γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά σε μένα, γιατί να πρέπει να ζω με τόσο πόνο, γιατί να δυσκολεύομαι σε πράγματα που για άλλους είναι αυτονόητα.
Με τον χρόνο όμως κατάλαβα ότι αυτή η σκέψη δεν οδηγεί πουθενά. Δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Αυτό που μπορεί να αλλάξει είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα.
Τι σας βοήθησε περισσότερο να βγείτε από αυτή την κατάσταση;
Πρώτα απ’ όλα η οικογένειά μου. Η γυναίκα μου και τα παιδιά μου είναι η μεγαλύτερη δύναμη που έχω στη ζωή μου.
Με βοήθησε επίσης το να αποδεχτώ ότι δεν χρειάζεται να αποδεικνύω τίποτα σε κανέναν. Για πολλά χρόνια ένιωθα ότι έπρεπε συνεχώς να αποδεικνύω πως μπορώ να κάνω όσα κάνουν και οι υπόλοιποι.
Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι η αξία μου δεν εξαρτάται από αυτό. Εξαρτάται από το πώς ζω, πώς συμπεριφέρομαι στους ανθρώπους και πώς αντιμετωπίζω τις δυσκολίες.
Η κοινωνία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους με αναπηρία με στερεότυπα;
Δυστυχώς ναι. Έχουν γίνει σημαντικά βήματα, δεν μπορώ να το αρνηθώ. Οι υποδομές είναι καλύτερες από ό,τι ήταν πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια. Υπάρχει περισσότερη ενημέρωση.
Παρόλα αυτά, τα στερεότυπα εξακολουθούν να υπάρχουν. Πολλοί άνθρωποι βλέπουν πρώτα την αναπηρία και μετά τον άνθρωπο. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Δεν είμαστε η πάθησή μας. Είμαστε άνθρωποι που έχουμε όνειρα, οικογένεια, εργασία, υποχρεώσεις και επιθυμίες όπως όλοι οι υπόλοιποι.
Έχετε πει ότι αρκετοί θεωρούν έναν άνθρωπο με αναπηρία δύσκολο χαρακτήρα.
Ναι, γιατί πολλές φορές έτσι φαίνεται προς τα έξω. Όταν όμως κάποιος ζει καθημερινά με πόνο ή με συνεχείς περιορισμούς, είναι λογικό κάποιες στιγμές να κουράζεται ψυχικά.
Δεν σημαίνει ότι είναι κακός άνθρωπος. Δεν σημαίνει ότι θέλει να είναι απότομος.
Γι’ αυτό λέω συχνά ότι πριν κρίνουμε κάποιον, καλό είναι να προσπαθήσουμε να μπούμε λίγο στη θέση του.
Να περπατήσουμε, έστω νοερά, με τα δικά του παπούτσια.
Υπάρχουν στιγμές που θυμώνετε;
Φυσικά. Δεν είμαι υπεράνθρωπος.
Θυμώνω όταν βλέπω κάποιον να παρκάρει πάνω σε ράμπα αναπήρων. Θυμώνω όταν βλέπω ανθρώπους να αδιαφορούν για τις ανάγκες των άλλων.
Δεν είναι μόνο θέμα νομιμότητα.. Είναι θέμα σεβασμού. Για κάποιον μπορεί να είναι απλώς ένα σημείο στάθμευσης. Για έναν άνθρωπο με αναπηρία όμως μπορεί να σημαίνει ότι δεν μπορεί να περάσει, δεν μπορεί να πάει στη δουλειά του ή στο σπίτι του.
Πιστεύετε ότι η ενσυναίσθηση μπορεί να διδαχθεί;
Πιστεύω πως ναι. Από το σπίτι, από το σχολείο, από την καθημερινότητα.Τα παιδιά, όταν μεγαλώνουν μαζί με ανθρώπους διαφορετικούς από αυτά, δεν βλέπουν τη διαφορετικότητα ως πρόβλημα.
Το πρόβλημα ξεκινά συνήθως αργότερα, όταν δημιουργούνται προκαταλήψεις.
Γι’ αυτό θεωρώ πολύ σημαντικό να υπάρχει επαφή, ενημέρωση και συμμετοχή όλων.
Στο ΚΔΗΦ Animus βρήκατε ανθρώπους που σας καταλαβαίνουν χωρίς πολλές εξηγήσεις;
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο.
Εδώ συναντάς ανθρώπους που έχουν διαφορετικές αναπηρίες, διαφορετικές ιστορίες, αλλά παρόμοιες εμπειρίες.
Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τι σημαίνει ένας δύσκολος πόνος ή μια κακή ημέρα.Οι περισσότεροι το έχουν ζήσει.
Αυτό δημιουργεί μια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ μας.
Υπάρχει αλληλεγγύη, κατανόηση και πραγματικό ενδιαφέρον.
Οι δράσεις του Κέντρου σάς βοηθούν και κοινωνικά;
Πάρα πολύ. Ακόμη και μια μικρή εκδρομή ή μια βόλτα μέσα στην πόλη αλλάζει την ψυχολογία. Δεν είναι μόνο η μετακίνηση.
Είναι ότι βγαίνεις από τη ρουτίνα, συναντάς ανθρώπους, μαθαίνεις πράγματα, συζητάς, γελάς.
Όλα αυτά είναι θεραπεία. Ίσως διαφορετική από τη φυσικοθεραπεία, αλλά εξίσου σημαντική.
Τι σημαίνει για εσάς αξιοπρέπεια;
Να μπορείς να ζεις χωρίς να αισθάνεσαι βάρος για τους άλλους.
Να έχεις δικαίωμα στην εργασία, στην προσβασιμότητα, στην κοινωνική ζωή.
Να μη χρειάζεται να απολογείσαι επειδή είσαι διαφορετικός. Αυτό είναι αξιοπρέπεια.
Και πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι την αξίζουν.
Αν γυρίζατε πίσω στον μικρό Γιάννη που μεγάλωνε στην Αχλαδέα, τι θα του λέγατε σήμερα;
Θα του έλεγα να μη φοβάται τόσο πολύ.
Θα του έλεγα ότι θα περάσει δύσκολα, αλλά θα τα καταφέρει.
Θα κάνει οικογένεια. Θα αποκτήσει τρία υπέροχα παιδιά. Θα γνωρίσει ανθρώπους που θα τον αγαπήσουν πραγματικά.
Και κυρίως θα μάθει ότι η ζωή, ακόμη και όταν είναι δύσκολη, εξακολουθεί να είναι όμορφη.
Ποιο είναι σήμερα το μεγαλύτερο όνειρό σας
Δεν έχω κάποιο μεγάλο όνειρο.
Θέλω μόνο να είναι καλά οι άνθρωποί μου.
Να είμαι κι εγώ όσο γίνεται καλά, ώστε να μπορώ να βρίσκομαι δίπλα τους.
Αυτό μου αρκεί. Δεν κυνηγώ κάτι εντυπωσιακό.
Κυνηγώ τις ήρεμες στιγμές της καθημερινότητας.
Ότι κάθε μέρα που ανοίγουμε τα μάτια μας είναι μια καλή μέρα.
Όλα τα υπόλοιπα μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε.
