Αυτό το οικοδόμημα ξέρει από ρωγμές, είτε να τις κλείνει είτε να τις καλύπτει, μαθαίνοντας να στέκεται με αυτές. Οι αναταράξεις δεν είναι πρωτόγνωρες, το σημαντικό είναι η διαχείρισή τους κεντρικά. Κι αυτή θα δείξει τώρα, σε φάση καταπόνησης, ενόσω βαθαίνουν τόσο τα νέα ρήγματα όσο και άλλα από το παρελθόν, εάν μπορεί η κατάσταση να αντιστραφεί. Υπάρχουν υποθέσεις που λειτουργούν σωρευτικά στην επιβαρυμένη για την κυβέρνηση ατμόσφαιρα, όπως τελευταία η περίπτωση του Δημήτρη Αβραμόπουλου.
Ενδεικτικό ότι όσο ο ίδιος – ένα στέλεχος που έχει βγει μπροστά με «μηνύματα» για τα εθνικά – κινείται προς υπεράσπιση του εαυτού του, σκοπεύοντας να εξαντλήσει κάθε δικονομικό μέσο για ακύρωση του εντάλματος (για το Qatargate) προτού ανοίξει στη Βουλή το θέμα άρσης ασυλίας του, στα μέσα Ιουλίου, ζωηρεύουν εσωκομματικές συζητήσεις: από το αν του έχει γίνει οποιαδήποτε κρούση από τον Αντώνη Σαμαρά, κάτι που ο ίδιος διαψεύδει, έως το αν η ενόχληση του Μαξίμου για επικοινωνιακούς χειρισμούς του μπορεί να σηματοδοτήσει και «άδειασμα» ως προς τα ψηφοδέλτια, κάτι που δεν προκύπτει προσώρας.
Πέραν αυτού, καταγράφονται συχνά αλληλοκαρφώματα, που δεν κρατιούνται πια πίσω από τους τέσσερις τοίχους και, ακόμα χειρότερα, γίνονται εμφανή κάποια μέτωπα ρήξης, που μαρτυρούν ότι τα χάσματα είχαν αγνοηθεί ή υποτιμηθεί για καιρό. Αυτά αφορούν πρωτίστως τις σχέσεις του νυν Πρωθυπουργού με τους δύο γαλάζιους πρώην. Μπροστά σε αυτά τα ρήγματα, για πολλούς αγεφύρωτα πια, μεταξύ Κυριάκου Μητσοτάκη – Κώστα Καραμανλή και Μητσοτάκη – Σαμαρά, υπάρχει κάτι που λειτουργεί ταυτόχρονα ως όπλο και ως άμυνα: ο κομματικός πατριωτισμός.
Το εύρος της ζημιάς
Αλλωστε ο Σαμαράς εμφανίζεται να ετοιμάζει προσεκτικά το νέο κόμμα, προχωρώντας σε προσωπικές επαφές, ενόσω εμφανίζονται εδώ και καιρό πλήρως ενεργοποιημένα στελέχη που βρίσκονται πλέον στο πλευρό του, όπως ο Θανάσης Σκορδάς (υφυπουργός στην κυβέρνηση Σαμαρά, γ.γ. στην κυβέρνηση Καραμανλή). Ο Μεσσήνιος δεν βιάζεται, συνομιλητές του διαμηνύουν ότι δεν πτοείται από πρεσαρίσματα του Μαξίμου («να δούμε τι θα κάνει στο τέλος, θα είναι κακό για την υστεροφημία του») και ότι δεν αγχώνεται για τον εκλογικό ορίζοντα – όλοι θέλουν να είναι έτοιμοι το φθινόπωρο παρά τις μητσοτακικές διακηρύξεις για το 2027. Στο σαμαρικό στρατόπεδο δεν αφήνουν τον χρόνο αναξιοποίητο και πιστεύουν ότι τελικά θα τον έχουν με το μέρος τους, εκτιμώντας πως η κυβέρνηση θα έχει μόνο τροχιά φθοράς. Διότι διαπιστώνουν απογοήτευση για τη σημερινή ηγεσία και συναισθηματική απόσταση παραδοσιακών στελεχών, όπως παραδέχονται και στη ΝΔ, εξού και η κινητικότητα εντείνεται δημοσίως.
Το επιβεβαιώνει η ομιλία του Μεσσήνιου σε εκδήλωση της Ιωάννας Γκελεστάθη – πρόκειται για σαφές μήνυμα από τον νότιο τομέα Αθήνας, καθώς η παραιτηθείσα τομεάρχης, αν και ανήκε στο κλαμπ υποστηρικτών του Μητσοτάκη, αιφνιδίασε προ μηνός με σκληρές εκφράσεις για «κομματικές δολοπλοκίες και πολιτικούς εκβιασμούς». Οσο από την Πειραιώς επιχειρούν να μπλοκάρουν τις σαμαρικές προσεγγίσεις προσώπων, ο Μεσσήνιος είναι πεπεισμένος ότι μένει ακάλυπτο μεγάλο μέρος του (εκλογικού) δεξιού – πατριωτικού χώρου. Στο παρασκήνιο συζητιέται το πιθανό εύρος της ζημιάς. Ανοιχτά πια αναδιπλώνεται η αρχική κυβερνητική στάση ότι ένα κόμμα Σαμαρά θα έπληττε αποκλειστικά τα δεξιότερα. Και στο παρασκήνιο συζητιέται κάτι παραπάνω: το κατά πόσο μπορεί να καθηλωθούν τα νεοδημοκρατικά ποσοστά κάτω από έναν πήχη που θα πυροδοτούνταν εξελίξεις. Εξού και οι παραδοχές γαλάζιων ότι ο πρώην θα μπορούσε να διεκδικήσει ρόλο ρυθμιστή. Ο ίδιος άλλωστε βγαίνει απέναντι στον αρχηγό και όχι στον (απογοητευμένο) κόσμο της ΝΔ.
Σκληρό «παιχνίδι» αντιπαράθεσης
Το «παιχνίδι» προμηνύεται σκληρό. Οσο η κυβέρνηση προσπαθεί να χρεώνει στον Σαμαρά προσωπική στρατηγική και όσο και να θέλει να οριοθετήσει τη σαμαρική ατζέντα αποκλειστικά στην εξωτερική πολιτική για να αντιπαραβάλλει τα δικά της πεπραγμένα, εκείνος διευρύνει τα πεδία κριτικής. Μιλάει για την οικονομία και κατηγορώντας τον Μητσοτάκη για «πεταμένα λεφτά» προτείνει μέτρα, για τους θεσμούς κ.λπ. Όσο γίνονται αντεπιθέσεις από το Μαξίμου, οι οποίες μόλις προκύψει κόμμα θα κλιμακωθούν από τη ΝΔ, ακόμα και από στελέχη της λαϊκής Δεξιάς (ενδεικτικές οι αναφορές του Νικήτα Κακλαμάνη), εκείνος θα επιμένει ότι μιλά πολιτικά στον Μητσοτάκη, χωρίς να παίρνει πολιτικές απαντήσεις. Ηδη η σαμαρική πλευρά καταγγέλλει προσωπικές επιθέσεις και παραπέμπει, όχι γενικώς στο σχεδόν ένα εκατομμύριο «χαμένους» γαλάζιους από το 2023 στο 2024, αλλά ειδικότερα στους 800.000 που ανέδειξαν τον Σαμαρά πρόεδρο το 2009.
Η επίθεση φιλίας και η διαμεσολάβηση
Οι ανησυχίες του Μαξίμου έχουν να κάνουν με κάτι ακόμα: η εδραίωση στα μάτια του εσωκομματικού ακροατηρίου της εικόνας ενός ενιαίου μετώπου Σαμαρά – Καραμανλή ξορκίζεται γιατί κάτι τέτοιο θα ενέτεινε την ήδη υπαρκτή πλην υπόγεια κινητικότητα στελεχών και ψηφοφόρων της παραδοσιακής ΝΔ. Στην κυβέρνηση βασίζονται στο ότι ο Κώστας Καραμανλής δεν πρόκειται να βγει ποτέ ευθέως κατά της παράταξης. Ομως, μετρώντας την (εξαιρετικά χαμηλή) θερμοκρασία στις σχέσεις κορυφής, διαπιστώνουν αυτή τη στιγμή ότι δεν μπορούν να έχουν τον Μακεδόνα στο πλευρό τους όπως θα ήθελαν.
Από τη μία το Μαξίμου αντιλαμβάνεται ότι μια κόντρα με τον Καραμανλή θα έχει βαριά αντανάκλαση στη βάση της ΝΔ, εξού και, παράλληλα με την επιχείρηση διαχωρισμού των πρώην, καταγράφεται επίθεση φιλίας με το βλέμμα σε στελέχη που είχαν ρόλο επί διακυβέρνησης Καραμανλή. Από την άλλη ο Μακεδόνας επιμένει στις απόψεις του. Πρώτες διαμεσολαβήσεις επιχειρούνται, δεδομένου ότι έχει συνομιλητές, τακτικούς (Ντόρα Μπακογιάννη, Θοδωρής Ρουσόπουλος, π.χ.) και μη, ανοίγοντας συχνά το γραφείο του (πρόσφατα για συζήτηση με τον Κωστή Χατζηδάκη, με τον όποιο συναντήθηκαν στην κηδεία του Γιώργου Σουφλιά και συμφώνησαν να τα πουν στην Παναγή Κυριακού).
Ωστόσο δεν προκύπτει προσώρας μια κεντρική επιχείρηση, παρά μόνο «γέφυρες» ρητορικής. Εκτός απροόπτου ο Καραμανλής δεν σχεδιάζει νέα παρέμβαση μέχρι τη ΔΕΘ. Ούτε σχεδιάζει για αργότερα, λένε οι πληροφορίες, να πάρει δημόσια θέση για κανένα κόμμα και κανένα πρόσωπο.
Πηγή: tanea.gr
