Το 2005 ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα την οδήγησε σε αναπηρικό αμαξίδιο, ανατρέποντας πλήρως τη ζωή της. Παρά τις δυσκολίες, την έλλειψη ουσιαστικής βοήθειας και τις απαιτήσεις της καθημερινότητας, βρήκε τη δύναμη να συνεχίσει, έχοντας ως βασικό κίνητρο την ανατροφή των δύο παιδιών της
Μιλά για το ατύχημα που άλλαξε τη ζωή της, τη δύναμη να μεγαλώσει μόνη τα παιδιά της και τη στήριξη που βρήκε στο ΚΔΗΦ ANIMUS
Συνέντευξη στην Έννη Λεβέντη από την «Πολιτεία Θεσσαλών» και το ένθετο υγείας «Ιπποκράτειος Πολιτεία» Κυριακή 21 Ιουνίου 2026
Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν η ζωή τους δοκιμάζει, επιλέγουν να σταθούν όρθιοι, ακόμη κι όταν το σώμα τους δεν μπορεί. Η κυρία Τζένη είναι μία από αυτούς. Πριν από είκοσι χρόνια, ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα άλλαξε για πάντα την καθημερινότητά της, οδηγώντας τη σε αναπηρικό αμαξίδιο. Όμως η ίδια δεν επέτρεψε ποτέ στις δυσκολίες να καθορίσουν το μέλλον της. Με πείσμα, αξιοπρέπεια και βαθιά αγάπη για τα παιδιά της, κατάφερε να ξαναχτίσει τη ζωή της από την αρχή, μεγαλώνοντας την οικογένειά της σχεδόν μόνη και ξεπερνώντας κοινωνικά στερεότυπα και προσωπικές δοκιμασίες.
Σήμερα, μέσα από τη συμμετοχή της στο ΚΔΗΦ ANIMUS, έχει βρει έναν χώρο άσκησης, υποστήριξης, κοινωνικοποίησης και ψυχικής ενδυνάμωσης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά με ειλικρίνεια για τη διαδρομή της, τις απώλειες, τις νίκες και το μήνυμα που θέλει να στείλει σε κάθε άνθρωπο που έρχεται αντιμέτωπος με μια μεγάλη ανατροπή στη ζωή του.
«Δεν είχα βοήθεια από κανέναν. Αλλά είπα πρέπει να ζήσεις και να μεγαλώσεις τα παιδιά σου» «Στην αρχή ντρεπόμουν να βγω έξω. Αλλά σιγά σιγά το ξεπέρασα και τα κατάφερα»
Κυρία Τζένη, πώς ξεκίνησε αυτή η μεγάλη αλλαγή στη ζωή σας;
Ήταν στις 18 Μαΐου του 2005. Τα παιδιά μου είχαν χάσει το λεωφορείο για το σχολείο και αποφάσισα να τα πάω εγώ. Το ατύχημα έγινε στην επιστροφή. Εκείνη η μέρα άλλαξε τα πάντα. Από μια νέα γυναίκα βρέθηκα να πρέπει να μάθω να ζω και να κινούμαι με αναπηρικό αμαξίδιο.
Ποια ήταν η πρώτη σκέψη σας μετά το ατύχημα;
Ότι έπρεπε να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Ήταν μικρά τότε. Ο ένας ήταν στην πέμπτη δημοτικού και ο άλλος στη δευτέρα γυμνασίου. Δεν είχα την πολυτέλεια να τα παρατήσω.
Πόσο δύσκολο ήταν να προσαρμοστείτε στη νέα πραγματικότητα;
Ήταν πολύ δύσκολο, ιδιαίτερα γιατί ζούσα σε χωριό. Στην αρχή ντρεπόμουν ακόμη και να βγω έξω. Έπρεπε να ξαναμάθω τα πάντα. Όμως είμαι πεισματάρα. Έλεγα συνεχώς στον εαυτό μου: «Θα τα καταφέρεις».
Είχατε στήριξη εκείνη την περίοδο;
Όχι ιδιαίτερα. Πάλεψα σχεδόν μόνη μου. Ακόμη και πράγματα που θα έπρεπε να είχα διδαχθεί μετά το ατύχημα, όπως το πώς να εξυπηρετώ τον εαυτό μου στην καθημερινότητα, τα έμαθα μόνη. Όμως δεν το έβαλα κάτω.
«Εδώ ξεφεύγω λίγο. Γυμνάζω το σώμα μου, περνάω καλά με τους φίλους μου και έχω ανθρώπους να με στηρίξουν όταν το χρειάζομαι»
Ποια ήταν η μεγαλύτερη δύναμή σας όλα αυτά τα χρόνια;
Τα παιδιά μου. Ήθελα να τα δω να μεγαλώνουν, να προχωρούν στη ζωή τους. Αυτό μου έδινε κουράγιο κάθε μέρα.
Αντιμετωπίσατε κοινωνικές προκαταλήψεις;
Στην αρχή ναι. Ο κόσμος με κοιτούσε περίεργα. Αυτό με έκανε να κλείνομαι στον εαυτό μου. Σιγά σιγά όμως το ξεπέρασα. Κατάλαβα ότι δεν πρέπει να αφήνουμε το βλέμμα των άλλων να καθορίζει τη ζωή μας.
Κάποια στιγμή αποφασίσατε να πάρετε τη ζωή σας στα χέρια σας και να χαράξετε τη δική σας πορεία.
Ναι. Πήρα αποφάσεις που δεν ήταν εύκολες, αλλά ήταν απαραίτητες για να μπορέσω να ζήσω όπως ήθελα και να προχωρήσω μπροστά με αξιοπρέπεια.
Πώς γνωρίσατε το ΚΔΗΦ ANIMUS;
Μέσα από φίλους. Μου μίλησαν για το πρόγραμμα και αποφάσισα να το δοκιμάσω. Ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα.
Τι σημαίνει για εσάς η συμμετοχή σας στο ΚΔΗΦ ANIMUS;
Σημαίνει πολλά. Καταρχάς γυμνάζω το σώμα μου, κάτι που δεν μπορούσα να κάνω επαρκώς πριν. Παράλληλα έχω γνωρίσει ανθρώπους, έχω κάνει φίλους και νιώθω ότι ανήκω σε μια ομάδα.
Πέρα από τη σωματική άσκηση, τι άλλο σας προσφέρει;
Ψυχολογική στήριξη. Όταν έχω δυσκολίες ή όταν περνάω μια δύσκολη περίοδο, ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι εδώ να με ακούσουν και να με βοηθήσουν. Δεν αρνήθηκα ποτέ τη βοήθεια όταν τη χρειάστηκα.
Σε πρόσφατες δύσκολες στιγμές σας βοήθησε αυτή η υποστήριξη;
Βεβαίως. Πριν από λίγο καιρό έχασα την αδερφή μου. Ήταν μια πολύ δύσκολη κατάσταση για όλη την οικογένεια. Ζήτησα συμβουλές από την ψυχολόγο για το πώς να στηρίξω τη μητέρα μου και τις ανιψιές μου. Αυτή η καθοδήγηση ήταν πολύ σημαντική.
Πώς έχει επηρεάσει την καθημερινότητά σας το πρόγραμμα
Έχει βελτιώσει σημαντικά τη φυσική μου κατάσταση. Είχα έντονη σπαστικότητα λόγω της κάκωσης που υπέστην. Η φυσικοθεραπεία και οι δραστηριότητες εδώ με έχουν βοηθήσει πολύ. Νιώθω καλύτερα και σωματικά και ψυχικά.
Κάνετε ακόμη όνειρα για το μέλλον;
Φυσικά. Θέλω να βλέπω τα παιδιά μου καλά και ευτυχισμένα. Θέλω να χαίρομαι την εγγονή μου και, πάνω απ’ όλα, να έχω την υγεία μου για να βρίσκομαι κοντά στους ανθρώπους που αγαπώ.
Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε σε κάποιον που αποκτά ξαφνικά μια αναπηρία;
Να μην το βάλει κάτω. Η ζωή συνεχίζεται. Ο καθένας πρέπει να βρει μέσα του εκείνο το κίνητρο που θα τον βοηθήσει να προχωρήσει. Εγώ το βρήκα στα παιδιά μου. Όταν έχεις λόγο να παλέψεις, βρίσκεις και τη δύναμη.
Σήμερα, τι είναι αυτό που σας δίνει χαρά;
Η οικογένειά μου. Τα παιδιά μου, η εγγονή μου, οι άνθρωποι που αγαπώ. Και το γεγονός ότι, είκοσι χρόνια μετά το ατύχημα, μπορώ να κοιτάζω τη ζωή με αισιοδοξία και ευγνωμοσύνη.
Η ιστορία της κυρίας Τζένης είναι μια ιστορία αντοχής, επιμονής και ελπίδας. Μέσα από τις δυσκολίες, τις απώλειες και τις καθημερινές προκλήσεις, απέδειξε ότι η δύναμη του ανθρώπου δεν μετριέται από όσα του συμβαίνουν, αλλά από τον τρόπο που επιλέγει να τα αντιμετωπίσει. Σήμερα συνεχίζει να προχωρά με αξιοπρέπεια και χαμόγελο, αποτελώντας ένα ζωντανό παράδειγμα ότι η ζωή μπορεί να ξαναχτιστεί, ακόμη και μετά τις πιο μεγάλες ανατροπές.
