Η δύναμη της αποδοχής, της θεραπείας και της ανθρώπινης επαφής απέναντι στη σκλήρυνση κατά πλάκας
Η Μαρία Μητσοπούλου είναι μια γυναίκα που αποπνέει ηρεμία, αξιοπρέπεια και εσωτερική δύναμη. Μητέρα δύο παιδιών και γιαγιά δύο εγγονιών, ήρθε αντιμέτωπη με τη σκλήρυνση κατά πλάκας σε νεαρή ηλικία, όταν τα παιδιά της ήταν ακόμη μικρά. Η διάγνωση το 1998 άλλαξε τη ζωή της, χωρίς όμως να καταφέρει να λυγίσει την αισιοδοξία και την πίστη της στη ζωή.
Συνέντευξη στην Έννη Λεβέντη από την «Πολιτεία Θεσσαλών» και το ένθετο υγείας «Ιπποκράτειος Πολιτεία» Κυριακή 21 Ιουνίου 2026
Μέσα από δύσκολες περιόδους, απώλειες λειτουργικότητας και καθημερινές προκλήσεις, η κ. Μητσοπούλου έμαθε να προσαρμόζεται, να διεκδικεί την ποιότητα ζωής της και να αναζητά ανθρώπους και δομές που μπορούν να προσφέρουν ουσιαστική στήριξη.
«Αποδέχθηκα την πάθηση σαν κάτι που έτυχε σε μένα και προσπάθησα να συνεχίσω τη ζωή μου όσο καλύτερα μπορούσα»
Σήμερα, ως ωφελούμενη του ΚΔΗΦ ANIMUS, βρίσκει καθημερινά έναν χώρο κοινωνικοποίησης, θεραπείας, δημιουργικής απασχόλησης και ανθρώπινης σύνδεσης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά με ειλικρίνεια για τη διαδρομή της με τη σκλήρυνση κατά πλάκας, τη σημασία της οικογένειας και των φίλων, αλλά και για το μήνυμα ελπίδας που θέλει να στείλει σε όσους βρίσκονται στην αρχή μιας αντίστοιχης πορείας.
«Το ΚΔΗΦ είναι μια πηγή χαράς και αισιοδοξίας. Εδώ βρίσκουμε ανθρώπους να μιλήσουμε,
περνάμε όμορφα τον χρόνο μας και νιώθουμε
ότι ανήκουμε κάπου»
Κυρία Μητσοπούλου, πότε μπήκε η σκλήρυνση κατά πλάκας στη ζωή σας;
Η διάγνωση έγινε το 1998. Ήμουν πριν τα 35 μου χρόνια, αρκετά νέα τότε.
Εκείνη την περίοδο τα παιδιά σας ήταν μικρά;
Ναι. Έχω δύο παιδιά. Ο γιος μου ήταν δέκα ετών και η κόρη μου δώδεκα. Ήταν μια δύσκολη στιγμή για όλη την οικογένεια.
Πώς διαχειριστήκατε την ανακοίνωση της διάγνωσης;
Στην αρχή ήταν δύσκολο, αλλά αποδέχθηκα σχετικά γρήγορα την πάθηση. Το είδα σαν κάτι που έτυχε σε μένα. Υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν ακόμη μεγαλύτερες δυσκολίες και προσπάθησα να συνεχίσω τη ζωή μου όσο καλύτερα μπορούσα.
Εργαζόσασταν τότε;
Ναι, συνέχισα να εργάζομαι για περίπου πέντε χρόνια μετά τη διάγνωση.
Ήταν δύσκολη η πορεία μέχρι σήμερα;
Βεβαίως. Η σκλήρυνση κατά πλάκας έχει διακυμάνσεις. Υπήρξαν περίοδοι πολύ δύσκολες και άλλες πιο διαχειρίσιμες. Είναι μια διαδρομή με σκαμπανεβάσματα.
Η ασθένεια άλλαξε τον τρόπο που βλέπετε τη ζωή;
Σίγουρα. Όταν συμβαίνει κάτι τόσο σημαντικό, αναθεωρείς πολλά πράγματα. Εκτιμάς περισσότερο την αξία της ζωής και τις μικρές καθημερινές στιγμές.
Τι σημαίνει για εσάς το ΚΔΗΦ ANIMUS;
Είναι μια μεγάλη διέξοδος. Με βοήθησε να βγω από το σπίτι και να ξαναβρεθώ ανάμεσα σε ανθρώπους. Όταν μετακόμισα πιο κοντά, η καθημερινότητά μου άλλαξε προς το καλύτερο.
Τι είναι αυτό που ξεχωρίζετε περισσότερο από τη συμμετοχή σας στο πρόγραμμα;
Πρώτα απ’ όλα οι άνθρωποι. Εδώ βρίσκουμε παρέα, μιλάμε, περνάμε όμορφα τον χρόνο μας. Οι θεραπευτές είναι εξαιρετικοί και γενικά όλο το προσωπικό μας στηρίζει καθημερινά.
Πώς είναι μια συνηθισμένη μέρα για εσάς στο ΚΔΗΦ;
Ξεκινάω από το πρωί και μένω αρκετές ώρες. Δεν έρχομαι μόνο για τις θεραπείες. Εκτός από τη φυσικοθεραπεία, την εργοθεραπεία ή τη λογοθεραπεία, υπάρχουν πολλές δραστηριότητες που μας δίνουν χαρά και δημιουργική απασχόληση.
Θα λέγατε ότι το ΚΔΗΦ αποτελεί μια «ανάσα» στην καθημερινότητά σας;
Ακριβώς έτσι είναι. Είναι μια πηγή χαράς και αισιοδοξίας. Περνάω ευχάριστα τον χρόνο μου και βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους με τους οποίους έχουμε κοινές εμπειρίες και καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο.
Έχετε βιώσει ποτέ αμηχανία ή αρνητική συμπεριφορά λόγω του αμαξιδίου;
Παλαιότερα, στο πρώτο διάστημα που βγήκα με αμαξίδιο, υπήρξαν κάποιες στιγμές που με έκαναν να νιώσω άβολα. Με τον καιρό όμως έμαθα να το διαχειρίζομαι.
Πόσο ανεξάρτητη μπορείτε να είστε σήμερα;
Υπάρχουν δυσκολίες. Χρειάζομαι βοήθεια σε ορισμένες καθημερινές κινήσεις και έχω υποστήριξη στο σπίτι. Παρ’ όλα αυτά προσπαθώ να διατηρώ όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αυτονομία.
Πόσο σημαντική είναι η οικογένεια στη ζωή σας;
Πολύ σημαντική. Είμαι ευγνώμων για τα παιδιά μου και για τα δύο εγγονάκια μου. Περνάμε αρκετό χρόνο μαζί και τώρα που μένω πιο κοντά τα βλέπω ακόμη συχνότερα.
Η φιλία τι ρόλο παίζει για εσάς;
Τεράστιο. Τους συγγενείς δεν τους επιλέγουμε, τους φίλους όμως τους επιλέγουμε. Οι πραγματικοί φίλοι είναι πολύτιμο στήριγμα στη ζωή μας.
Πιστεύετε ότι στο ΚΔΗΦ δημιουργούνται πραγματικές φιλίες;
Ναι, βέβαια. Είναι ένας χώρος όπου οι άνθρωποι έρχονται κοντά, μοιράζονται εμπειρίες και αναπτύσσουν ουσιαστικές σχέσεις.
Τι θα λέγατε σε κάποιον που μόλις διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας;
Να είναι δυνατός και να πιστεύει στον εαυτό του. Σήμερα υπάρχουν πολλές νέες θεραπείες και δυνατότητες υποστήριξης. Να μη νιώθει διαφορετικός από τους άλλους ανθρώπους και να αναζητήσει τη φροντίδα και τη θεραπεία που χρειάζεται.
Πόσο σημαντική είναι η συνέπεια στη θεραπεία;
Είναι το άλφα και το ωμέγα. Οι θεραπείες και ιδιαίτερα η φυσικοθεραπεία βοηθούν να διατηρούμε όσο το δυνατόν καλύτερη λειτουργικότητα και ποιότητα ζωής.
Ποιο είναι τελικά το δικό σας μήνυμα ζωής;
Να μη ζούμε μόνο μέσα από την ασθένειά μας. Υπάρχουν δυσκολίες, αλλά η ζωή ποτέ δεν είναι εύκολη. Είναι όμως όμορφη. Πρέπει να κρατάμε τα όμορφα, να κοιτάμε μπροστά και να συνεχίζουμε με δύναμη και αισιοδοξία.
Η ιστορία της Μαρίας Μητσοπούλου είναι μια υπενθύμιση ότι η δύναμη δεν εκφράζεται πάντα με μεγάλες πράξεις, αλλά συχνά με την καθημερινή επιμονή να συνεχίζεις. Με αξιοπρέπεια, πίστη στον εαυτό της και στήριγμα τους ανθρώπους γύρω της, αποδεικνύει ότι ακόμη και όταν μια χρόνια πάθηση αλλάζει τα δεδομένα της ζωής, η ελπίδα, η φιλία και η χαρά μπορούν να παραμένουν παρούσες κάθε μέρα.
