Της Νίκης Ζορμπά
Με ελάχιστες ώρες διαφορά ανακοινώθηκαν επισήμως τα κόμματα του Αλέξη Τσίπρα (ΕΛΑΣ) και της Μαρίας Καρυστιανού (Ελπίδα για τη Δημοκρατία). Η γραμμή εκκίνησης ήταν η ίδια χρονολογικά μεν, αλλά, ως αποδεικνύεται, δημοσκοπικά με εντελώς διαφορετική δυναμική.
Πτώση
Η Μαρία Καρυστιανού όλο το προηγούμενο διάστημα συγκέντρωνε στις “υβριδικές” δημοσκοπήσεις, τις ίδιες που έτρεχαν και για τον Αλ. Τσίπρα πριν ανακοινωθούν τα κόμματά τους, και υψηλό βαθμό δημοφιλίας και ποσοστά που “ζάλιζαν” δημοσκόπους, πολιτικούς αναλυτές και πολιτικούς γενικώς. Είχε σκαρφαλώσει κάποια στιγμή ακόμα και στο 30% των προτιμήσεων της κοινής γνώμης.
Το λάκτισμα του αφέτη, το δικό της δηλαδή, δεν επιβεβαίωσε στις σφυγμομετρήσεις και στην αποδοχή του εκλογικού σώματος τις προσδοκίες (της).
Οι πρώτες δημοσκοπήσεις μετά τη γνωστοποίηση της ίδρυσης του νέου κόμματος την έφεραν να δίνει μάχη με το ΠΑΣΟΚ για το ποιος θα καταταγεί τρίτος στις επόμενες εκλογές, ενώ οι αμέσως επόμενες αποφάνθηκαν πως η τρίτη θέση –αυτή τη στιγμή– ανήκει καθαρά στη Χαριλάου Τρικούπη (το μοναδικό θετικό δημοσκοπικά νέο για τον Ν. Ανδρουλάκη, καθ’ όσον, αν η τρίτη θέση πίσω από τον Αλ. Τσίπρα είναι στρατηγική ήττα για το κόμμα του, τυχόν υπερφαλάγγισή του ακόμα και από τη “νεοφώτιστη” στην πολιτική Μαρία Καρυστιανού θα ήταν “πανωλεθρία”).
Το ξεφούσκωμά της το είχε προβλέψει ο πρώην πρωθυπουργός και το επιτελείο του, αντιμετωπίζοντας περιπαικτικά (επιεικώς) τα σενάρια και τις εκτιμήσεις που κυκλοφορούσαν στα ΜΜΕ, ότι ο λόγος που βιάζεται, μεταξύ άλλων, για να συστήσει το κόμμα του στους ψηφοφόρους είναι για να “προλάβει” το κόμμα Καρυστιανού και να μη χάσει από εκείνη κρίσιμο ποσοστό.
Εξαρχής Αμαλίας και Τσίπρας διαμήνυαν σε κατ’ ιδίαν ζυμώσεις, αποφεύγοντας την ευθεία αντιπαράθεση μαζί της, πως είναι σύμπτωμα των καιρών, συγκυριακό εντελώς, η δημοσκοπική της εκτόξευση και σύντομα θα αποκαλυφθούν και οι άκρως συντηρητικές της θέσεις, που θα απομακρύνουν τους προοδευτικούς ψηφοφόρους.
Ως κόμμα διαμαρτυρίας, χωρίς μέλλον, μιας χρήσης, το αντιμετώπισαν –κοινώς– οι παροικούντες την Αμαλίας, που μάλλον απολάμβαναν τις επιθέσεις της κυρίας Καρυστιανού στο πρόσωπο (τα έργα και τις ημέρες) του Αλέξη Τσίπρα. Και τούτο γιατί οι επιθέσεις της την απομάκρυναν από κεντροαριστερής κοπής ψηφοφόρους.
Αντίπαλοί της από τα δεξιά ναι μεν μελετούσαν προσεκτικά και την “τροφοδοσία” από τους δημοσκόπους ότι εντοπίζεται ψηλά και δεν έχει διακριβωθεί ακόμη η δεξαμενή των ψηφοφόρων της, αλλά χωρίς κανένα ιδιαίτερο άγχος: Η εκτίμηση ήταν και παραμένει πως η έλλειψη πολιτικής εμπειρίας, υπολογίσιμου, επεξεργασμένου προγράμματος –σε συνδυασμό με την απουσία στελεχών που αυτά έστω να μπορούν να δώσουν πειστικότητα στο εγχείρημά της περί “αλλαγής” όλων των προβληματικών πεδίων της χώρας με αιχμή τους θεσμούς και τη Δικαιοσύνη– θα οδηγήσουν ταχύτατα την “Ελπίδα” να γίνει αποκλειστικά επιλογή για όσους θέλουν να διαμαρτυρηθούν και μόνον.
Η κυρία Καρυστιανού και η ηγετική ομάδα που δεν έχει παρουσιάσει ακόμη, σε συνδυασμό με τις μάλλον υπερσυντηρητικές της τοποθετήσεις –αν όχι ακροδεξιάς κοπής, όπως λ.χ. για τις αμβλώσεις–, φαίνεται αυτή τη στιγμή πως αντανακλώνται στα δημοσκοπικά ποσοστά της, που βαίνουν μειούμενα, χωρίς (βάσει των αναλυτών και δημοσκόπων) να κρίνονται ούτε μεσοπρόθεσμα απειλητικά για Ν.Δ., ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ.
Άνοδος
Αντιθέτως, το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού μάλλον δείχνει να διαψεύδει τις –αρχικές– έρευνες μέτρησης της κοινής γνώμης, που τον τοποθετούσαν ως εκτίμηση αρκετά χαμηλότερα από το διψήφιο ποσοστό που απολαμβάνει σήμερα, το οποίο είναι διαρκώς αυξανόμενο και με προοπτική περαιτέρω ανόδου. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση μάλιστα (Alco), το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα εμφανίστηκε με μονοψήφια διαφορά από την παγίως πρώτη Ν.Δ.
Οι τεκτονικές αλλαγές που έχει επιφέρει στα αριστερά της Ν.Δ. το νέο κόμμα Τσίπρα (έχει καταπιεί τον ΣΥΡΙΖΑ, στριμώχνει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, έχει εξοβελίσει το ΠΑΣΟΚ από τη δεύτερη θέση, φαίνεται να ρυμουλκεί ψηφοφόρους ακόμα και από το ΚΚΕ) ναι μεν έχουν εκπλήξει θετικά ακόμα και την Αμαλίας, που δεν ανέμενε τέτοια ραγδαία άνοδο τόσο γρήγορα, αλλά είναι μια εξέλιξη απολύτως εξηγήσιμη.
Απερίφραστα το έχει –μερικώς– εξηγήσει και ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός: Εάν δεν υπήρχε τέτοιο κενό στην αντιπολίτευση (εάν το ΠΑΣΟΚ κυρίως, εν προκειμένω, δεν βρισκόταν εδώ και δύο χρόνια δεύτερο, πίσω από τη Ν.Δ., με χαώδη διαφορά), τότε δεν θα υπήρχε κενό για να το γεμίσει ο ίδιος και, κατά πάσα πιθανότητα, ούτε και κλίμα εύκρατο για να δοκιμάσει ξανά τις δυνάμεις του, επιστρέφοντας μετά τη διπλή ήττα και την παραίτηση του 2023.
Ο κ. Τσίπρας διαθέτει “ορκισμένους” θιασώτες και αντιπάλους (όπερ ευνοεί τη συσπείρωση και της Ν.Δ. αλλά και της Κεντροαριστεράς γύρω του, δημιουργώντας συνθήκες ενός νέου διπόλου).
Εκτός αυτού όμως, διαθέτει, πέραν των ελαττωμάτων αλλά και των αναμφίβολων χαρισμάτων του, και εδραιωμένη κυβερνησιμότητα. Έχει υπάρξει πρωθυπουργός, καταστροφικός για πολλούς αλλά και “σωτήριος” για άλλους παρά τα λάθη του, συνεπώς έχει αφετηρία πολύ πιο προωθημένη σε κυβερνητικό προφίλ από τον κύριο ανταγωνιστή του στα αριστερά της Ν.Δ., Νίκο Ανδρουλάκη.
Διαθέτει και αφήγημα “προκλητικό” (για εαυτόν και αντιπάλους): Ποντάρει σε εκλογική ανατροπή και αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών, εκεί όπου έχει αποτύχει να πείσει –έως τώρα– ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Αναταραχή διαρκείας σε ΠΑΣΟΚ
Το κόμμα Τσίπρα δεν έχει προκαλέσει αναταραχή μόνο στους πρώην συντρόφους και το πρώην κόμμα του. Εκεί το μαρτύριο της σταγόνας έχει αναπόδραστη κατάληξη – την εξαέρωσή του ακόμα και αν περάσει στα χέρια του Π. Πολάκη.
Κυρίως έχει φέρει μεγάλη αμηχανία και αντιδράσεις στη Χαριλάου Τρικούπη. Οι δημοσκοπήσεις, που παγιώνονται και δείχνουν ότι ο Αλ. Τσίπρας θα είναι το αντίπαλο δέος του Κ. Μητσοτάκη, επιφέρουν στο ΠΑΣΟΚ μεγάλο εκνευρισμό και απελευθερώνουν στο εσωτερικό δυνάμεις που έχουν μεταξύ τους αντίθετες απόψεις σε κρίσιμα θέματα – αποκαλύπτοντας, επί της ουσίας, πως το κόμμα δεν είναι ούτε μασίφ ούτε ομογενοποιημένο. Χάρης Δούκας και Άννα Διαμαντοπούλου, για παράδειγμα, με τις πρόσφατες κόντρες τους, δεν ανέδειξαν παρά την πραγματικότητα του ΠΑΣΟΚ: δύο (ή και περισσότερα) κόμματα σε συσκευασία ενός.
* Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Κεφάλαιο.
Πηγή: capital.gr
