Από ένα ατύχημα που άλλαξε τα πάντα, στα μετάλλια του στίβου και στα όνειρα για διεθνείς διακρίσεις - Η συγκλονιστική ιστορία μιας αθλήτριας που αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη ζωή
Υπάρχουν ιστορίες που ξεπερνούν τα όρια μιας αθλητικής επιτυχίας. Ιστορίες που δεν αφορούν μόνο μετάλλια, διακρίσεις και βάθρα, αλλά μιλούν για την ανθρώπινη ψυχή, για τη δύναμη της θέλησης και για την ικανότητα του ανθρώπου να ξανασηκώνεται όταν η ζωή τον φέρνει αντιμέτωπο με τις πιο σκληρές δοκιμασίες.
Μία τέτοια ιστορία είναι εκείνη της Σταματίας Σταμπουλή. Σήμερα, η Σταματία είναι μια επιτυχημένη αθλήτρια του στίβου, με διακρίσεις στη σφαιροβολία και τον ακοντισμό, μια γυναίκα που εργάζεται, ζει αυτόνομα και θέτει συνεχώς νέους στόχους. Ωστόσο, πριν από λίγα χρόνια η ζωή της βρέθηκε μπροστά σε μια ανατροπή που θα μπορούσε να είχε λυγίσει ακόμη και τους πιο δυνατούς χαρακτήρες.
Γράφει η Εννη Λεβέντη από την «Πολιτεία Θεσσαλών» Κυριακή 14 Ιουνίου 2026
Η Σταματία κατάγεται από τον Βώλακα Δράμας και τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Έχοντας ολοκληρώσει τις σπουδές της στη Διοίκηση Τουρισμού και Φιλοξενίας, βρισκόταν στην αρχή της επαγγελματικής και προσωπικής της πορείας όταν συνέβη το ατύχημα του 2016 που άλλαξε τα πάντα. Η ξαφνική μετάβαση από την ανεξαρτησία στην ανάγκη καθημερινής υποστήριξης αποτέλεσε ένα τεράστιο σοκ τόσο για την ίδια όσο και για την οικογένειά της.
Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παρά Στίβου Ανδρών – Γυναικών 2026, που πραγματοποιήθηκε στις 6 και 7 Ιουνίου στο Καυτανζόγλειο Στάδιο Θεσσαλονίκης, αγωνίστηκε στα αγωνίσματα του ακοντισμού και της σφαιροβολίας, κατακτώντας δύο ασημένια μετάλλια
Η νέα πραγματικότητα έφερε μαζί της φόβο, αβεβαιότητα και αμέτρητα ερωτήματα για το μέλλον. Όμως, μέσα σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, η Σταματία δεν έμεινε μόνη. Η οικογένειά της στάθηκε από την πρώτη στιγμή δίπλα της, προσφέροντας στήριξη και αγάπη. Όπως η ίδια αναφέρει, η σχέση με τους γονείς και τον αδελφό της έγινε ακόμη πιο ισχυρή, μετατρέποντας τη δύσκολη δοκιμασία σε έναν δεσμό βαθύτερης ενότητας. «Ενωθήκαμε περισσότερο από ποτέ», λέει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τη δύναμη που άντλησε από τους δικούς της ανθρώπους.
Μετά το ατύχημα ακολούθησε ένας μακρύς δρόμος αποκατάστασης. Η Σταματία βρέθηκε στο Κέντρο Αποκατάστασης και Αποθεραπείας Animus στη Λάρισα, όπου πέρασε περίπου δέκα μήνες. Εκεί, όπως περιγράφει, δεν βρήκε μόνο επαγγελματίες υγείας αλλά ανθρώπους που πίστεψαν στις δυνατότητές της πριν ακόμη πιστέψει η ίδια στον εαυτό της. Φυσικοθεραπευτές, ψυχολόγοι, λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές και γιατροί συνεργάστηκαν μαζί της καθημερινά, βοηθώντας την όχι μόνο να ανακτήσει σημαντικό μέρος της αυτονομίας της, αλλά και να ανακτήσει την εμπιστοσύνη στη ζωή. Η Σταματία θυμάται ότι υπήρξε μια περίοδος κατά την οποία δεν μπορούσε ούτε να φορέσει μόνη της τα παπούτσια της. Σήμερα, χρόνια αργότερα, είναι πλήρως ανεξάρτητη, διαχειρίζεται μόνη τις μετακινήσεις της, φροντίζει τον εαυτό της και ανταποκρίνεται στις καθημερινές υποχρεώσεις χωρίς βοήθεια. Η πορεία αυτή δεν ήταν εύκολη.
Χρειάστηκε αμέτρητες ώρες θεραπείας, επιμονή και υπομονή. Ωστόσο, όπως τονίζει η ίδια, αυτό που τη βοήθησε περισσότερο ήταν η ανθρώπινη σχέση που ανέπτυξε με τους θεραπευτές της. Δεν ένιωσε ποτέ ότι αντιμετωπιζόταν ως ένας ακόμη ασθενής. Αντίθετα, αισθάνθηκε ότι οι άνθρωποι γύρω της ενδιαφέρθηκαν πραγματικά για την ίδια ως προσωπικότητα και για το μέλλον της. «Η αγάπη ήταν το μεγαλύτερο φάρμακο», λέει σήμερα, αναγνωρίζοντας πως η ανθρώπινη υποστήριξη υπήρξε εξίσου σημαντική με κάθε θεραπευτική παρέμβαση.
Μέχρι το ατύχημα, η σχέση της Σταματίας με τον αθλητισμό ήταν περιορισμένη. Δεν είχε ασχοληθεί συστηματικά με κάποιο άθλημα, πέρα από δραστηριότητες στο σχολείο και την αγάπη της για τον χορό. Η αναπηρία, ωστόσο, έφερε στη ζωή της κάτι που δεν περίμενε ποτέ: τον αθλητισμό. Η πρώτη της επαφή έγινε μέσω της κολύμβησης. Αρχικά, η ενασχόληση είχε καθαρά θεραπευτικό χαρακτήρα, καθώς το νερό βοηθούσε σημαντικά στην αποκατάσταση και την ενδυνάμωση του σώματος. Σύντομα όμως ανακάλυψε ότι η άσκηση μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα από σωματικά οφέλη. Της έδινε ελευθερία, αυτοπεποίθηση και μια νέα αίσθηση δημιουργικότητας. Αργότερα δοκίμασε το μπάσκετ με αμαξίδιο, αγωνιζόμενη με τον σύλλογο «Μέγας Αλέξανδρος ’94» της Θεσσαλονίκης. Η εμπειρία αυτή της άνοιξε νέους ορίζοντες, αλλά τελικά ήταν ο στίβος που έμελλε να αλλάξει οριστικά τη ζωή της.
Η ενασχόληση της Σταματίας με τις ρίψεις ξεκίνησε σχεδόν τυχαία. Οι προπονητές της διέκριναν από την πρώτη στιγμή ότι διέθετε ιδιαίτερα φυσικά προσόντα. Το ύψος της, η σωματική της διάπλαση και η πειθαρχία που τη χαρακτήριζε αποτέλεσαν ισχυρές βάσεις για την ανάπτυξή της στον ακοντισμό και τη σφαιροβολία. Υπό την καθοδήγηση των προπονητών Μιλτιάδη Κυριακίδη και Παναγιώτη Αργυράκη, η πρόοδος ήταν εντυπωσιακή.
Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, η Σταματία κατάφερε να διακριθεί σε πανελλήνια πρωταθλήματα ατόμων με αναπηρία, αποδεικνύοντας ότι η επιτυχία δεν εξαρτάται μόνο από τις σωματικές δυνατότητες αλλά κυρίως από τη θέληση. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα του 2022 κατέκτησε την πρώτη θέση τόσο στον ακοντισμό όσο και στη σφαιροβολία, ενώ την επόμενη χρονιά κατέκτησε δύο ασημένια μετάλλια στα ίδια αγωνίσματα. Οι επιτυχίες αυτές δεν ήρθαν τυχαία. Όπως αναφέρουν οι προπονητές της, η Σταματία δεν έχει χάσει ούτε μία προπόνηση. Ακολουθεί με απόλυτη συνέπεια το πρόγραμμα προετοιμασίας της και αντιμετωπίζει κάθε στόχο με σοβαρότητα και επαγγελματισμό.
Οι εγχώριες επιτυχίες άνοιξαν τον δρόμο για τη διεθνή παρουσία. Το 2023 η Σταματία συμμετείχε στο Παγκόσμιο Grand Prix της Ελβετίας, αποκτώντας πολύτιμες εμπειρίες σε ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό περιβάλλον. Η συμμετοχή αυτή αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα στην πορεία της προς ακόμη μεγαλύτερους στόχους. Οι άνθρωποι που τη στηρίζουν πιστεύουν ότι διαθέτει όλα τα στοιχεία για να πρωταγωνιστήσει σε διεθνές επίπεδο. Η ίδια εργάζεται καθημερινά με στόχο να βελτιώνεται και να διεκδικεί τη συμμετοχή στις κορυφαίες διοργανώσεις του κόσμου. Για εκείνη, όμως, ο αθλητισμός δεν είναι μόνο οι διακρίσεις. Είναι η καθημερινή μάχη με τον εαυτό της. Είναι η διαδικασία του να θέτεις στόχους και να προσπαθείς να τους κατακτήσεις. Είναι η απόδειξη ότι η ζωή συνεχίζεται, ακόμη και όταν όλα δείχνουν πως έχουν τελειώσει.
Αν υπάρχει μία φράση που συνοψίζει τη διαδρομή της Σταματίας, αυτή είναι ότι «ξεκίνησε από το μηδέν». Η ίδια παραδέχεται ότι μετά το ατύχημα χρειάστηκε να μάθει ξανά τα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητας: πώς θα κινηθεί με το αμαξίδιο, πώς θα οργανώσει τις καθημερινές της δραστηριότητες, πώς θα ξαναχτίσει την αυτονομία της. Αυτή η εμπειρία, όπως λέει, την έκανε να εκτιμά τα μικρά πράγματα περισσότερο από ποτέ. Ένα πιάτο που πλένει μόνη της, μια διαδρομή που ολοκληρώνει χωρίς βοήθεια, μια προπόνηση που βγαίνει καλύτερα από την προηγούμενη, αποκτούν πλέον ξεχωριστή αξία. Κάθε μικρή νίκη μετατρέπεται σε λόγο χαράς. Κάθε βήμα αποτελεί υπενθύμιση της διαδρομής που έχει διανύσει.
Η ιστορία της Σταματίας δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους με αναπηρία. Αφορά κάθε άνθρωπο που βρέθηκε κάποια στιγμή μπροστά σε ένα εμπόδιο που έμοιαζε ανυπέρβλητο. Η ίδια πιστεύει ότι όλοι διαθέτουν μέσα τους μια δύναμη που ίσως δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει. Μια δύναμη που αποκαλύπτεται στις δύσκολες στιγμές. Γι’ αυτό και το μήνυμά της είναι απλό αλλά βαθιά ουσιαστικό: να μην εγκαταλείπουμε ποτέ, να συνεχίζουμε ακόμη και όταν η διαδρομή φαίνεται ατελείωτη, να κάνουμε μικρά καθημερινά βήματα, να πιστεύουμε στον εαυτό μας ακόμη και όταν όλα μοιάζουν χαμένα. Όπως συνηθίζει να λέει, πάντα υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ. Μπορεί το βουνό να φαίνεται τεράστιο, μπορεί η κορυφή να μοιάζει απρόσιτη, όμως με επιμονή, υπομονή και πίστη μπορεί κανείς να φτάσει εκεί.
Η Σταματία Σταμπουλή δεν ζητά να τη βλέπουν ως ηρωίδα. Ζητά να τη βλέπουν ως έναν άνθρωπο που βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη δυσκολία και αποφάσισε να μην παραδοθεί. Η ζωή της αποτελεί σήμερα παράδειγμα για εκατοντάδες ανθρώπους που αντιμετωπίζουν αντίστοιχες προκλήσεις. Αποδεικνύει ότι η αναπηρία δεν καθορίζει το μέλλον ενός ανθρώπου και ότι η δύναμη της ψυχής μπορεί να ξεπεράσει εμπόδια που φαντάζουν αξεπέραστα. Από το σοκ ενός ατυχήματος στα είκοσί της χρόνια μέχρι τα πανελλήνια μετάλλια και τις διεθνείς συμμετοχές, η διαδρομή της είναι μια πορεία γεμάτη αγώνα, επιμονή και αξιοπρέπεια.
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μήνυμα που αφήνει πίσω της: ότι η ζωή δεν τελειώνει όταν αλλάζουν οι συνθήκες. Αντίθετα, πολλές φορές τότε ακριβώς ξεκινά ένα νέο κεφάλαιο, πιο δύσκολο ίσως, αλλά και πιο ουσιαστικό. Η Σταματία Σταμπουλή συνεχίζει να προπονείται, να ονειρεύεται και να διεκδικεί. Και μαζί με κάθε ρίψη στον στίβο, στέλνει ένα μήνυμα αισιοδοξίας σε όλους: η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο σώμα, αλλά στην απόφαση να συνεχίσεις όταν όλα σε καλούν να σταματήσεις.
ΣΤΑΜΑΤΙΑ ΣΤΑΜΠΟΥΛΗ : Πήγα να χάσω τη ζωή μου, κι έτσι έμαθα να την εκτιμώ αλλιώς
«Η αναπηρία δεν έγινε εμπόδιο, έγινε κίνητρο»
«Νομίζω ότι ξαναγεννήθηκα και ξεκίνησα από το μηδέν»
Η Σταματία Σταμπουλή μεταμόρφωσε μια από τις πιο δύσκολες δοκιμασίες της ζωής της σε αφετηρία δύναμης, αυτονομίας και αθλητικών διακρίσεων, αποδεικνύοντας πως ακόμη και μετά από μια μεγάλη ανατροπή, τα όνειρα μπορούν να αποκτήσουν νέο νόημα
Συνέντευξη στην Έννη Λεβέντη από την «Πολιτεία Θεσσαλών» Κυριακή 14 Ιουνίου 2026
Σταματία, η ιστορία σου είναι μια ιστορία που αγγίζει βαθιά τον καθένα. Ποια είναι η γυναίκα που συναντάμε σήμερα απέναντί μας;
Σήμερα είμαι μια γυναίκα που έχει μάθει να εκτιμά τη ζωή διαφορετικά. Είμαι 30 ετών, ζω και εργάζομαι στη Θεσσαλονίκη, έχω ολοκληρώσει τις σπουδές μου στη Διοίκηση Τουρισμού και Φιλοξενίας και παράλληλα ασχολούμαι με τον αθλητισμό υψηλού επιπέδου. Αν με ρωτούσε κάποιος πριν από μερικά χρόνια αν θα βρισκόμουν σε αυτή τη θέση, αν θα αγωνιζόμουν στον στίβο, αν θα μιλούσα για μετάλλια και διεθνείς συμμετοχές, θα του έλεγα πως είναι αδύνατο. Η ζωή όμως έχει έναν μοναδικό τρόπο να σε εκπλήσσει. Μέσα από μια πολύ δύσκολη εμπειρία αναγκάστηκα να ξαναχτίσω τον εαυτό μου από την αρχή. Και τελικά, αυτή η διαδρομή με έκανε πιο δυνατή, πιο συνειδητοποιημένη και πιο ευγνώμων για όλα όσα έχω.
Το 2016 ήρθε ένα ατύχημα που άλλαξε τα πάντα. Πώς βίωσες εκείνη τη στιγμή;
Ήταν ένα τεράστιο σοκ. Όχι μόνο για εμένα αλλά και για ολόκληρη την οικογένειά μου. Μέσα σε μια στιγμή όλα όσα θεωρούσα δεδομένα ανατράπηκαν. Τα σχέδια που είχα κάνει, οι στόχοι που είχα θέσει, η εικόνα που είχα για το μέλλον μου, όλα έμοιαζαν να γκρεμίζονται. Όταν είσαι νέος άνθρωπος θεωρείς ότι η ζωή σου ανήκει, ότι μπορείς να σχεδιάζεις τα πάντα με ασφάλεια. Ξαφνικά βρέθηκα αντιμέτωπη με μια πραγματικότητα που δεν είχα φανταστεί ποτέ. Ήταν μια περίοδος γεμάτη ερωτήματα, φόβο και αβεβαιότητα. Παρ’ όλα αυτά, δεν έμεινα ποτέ μόνη μου. Η οικογένειά μου στάθηκε δίπλα μου από την πρώτη στιγμή και αυτό έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να βρω τη δύναμη να συνεχίσω.
Υπήρξε στιγμή που σκέφτηκες ότι η ζωή σου είχε τελειώσει;
Όχι. Και αυτό ίσως ακούγεται παράξενο. Φυσικά υπήρξαν δύσκολες ημέρες, στιγμές που ένιωθα φόβο ή απογοήτευση. Όμως είχα την τύχη να βρεθώ δίπλα σε ανθρώπους που με βοήθησαν να καταλάβω από πολύ νωρίς ότι η ζωή δεν τελειώνει επειδή αλλάζει. Οι θεραπευτές, οι γιατροί και οι ειδικοί που με υποστήριξαν μου έδειξαν ότι υπάρχει μέλλον, απλώς διαφορετικό από αυτό που είχα φανταστεί. Δεν μπήκα ποτέ στη διαδικασία να θεωρήσω ότι όλα σταμάτησαν. Αντίθετα, προσπάθησα να δω τι μπορώ να χτίσω από εδώ και πέρα. Ήταν σαν να άνοιγε ένας νέος δρόμος μπροστά μου, άγνωστος μεν, αλλά υπαρκτός.
Πόσο σημαντική ήταν η περίοδος της αποκατάστασης για τη μετέπειτα πορεία σου;
Ήταν καθοριστική. Θα έλεγα ότι εκεί ουσιαστικά ξαναγεννήθηκα. Όταν μπήκα στο κέντρο αποκατάστασης δεν μπορούσα να φανταστώ πού θα βρισκόμουν λίγα χρόνια αργότερα. Σιγά-σιγά έμαθα ξανά πράγματα που οι περισσότεροι θεωρούμε αυτονόητα. Από το να φορέσω μόνη μου τα παπούτσια μου μέχρι να καταφέρω να κινούμαι αυτόνομα και να διαχειρίζομαι την καθημερινότητά μου. Κάθε μικρή κατάκτηση ήταν μια τεράστια νίκη. Οι άνθρωποι που με συνόδευσαν σε αυτή τη διαδρομή δεν ήταν απλώς επαγγελματίες. Ήταν άνθρωποι που με είδαν ως προσωπικότητα, όχι ως ασθενή. Μου έδωσαν αγάπη, στήριξη και πίστη στις δυνατότητές μου. Αυτό ήταν ίσως το σημαντικότερο φάρμακο.
Σήμερα μιλάς συχνά για την αυτονομία σου. Τι σημαίνει αυτή η λέξη για εσένα;
Σημαίνει ελευθερία. Σημαίνει αξιοπρέπεια. Σημαίνει να μπορείς να διαχειρίζεσαι τη ζωή σου και να μην αισθάνεσαι ότι εξαρτάσαι συνεχώς από τους άλλους. Σήμερα είμαι πλήρως ανεξάρτητη στις μετακινήσεις μου, στις καθημερινές μου ανάγκες, στο σπίτι μου. Όλα όσα κάποτε έμοιαζαν ακατόρθωτα έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητάς μου. Και το πιο σημαντικό είναι ότι τα εκτιμώ. Χαίρομαι ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα. Για ένα πιάτο που θα πλύνω, για μια δουλειά που θα ολοκληρώσω μόνη μου. Όταν ξεκινάς από το μηδέν, μαθαίνεις να γιορτάζεις κάθε μικρή νίκη.
Ο αθλητισμός πότε μπήκε στη ζωή σου;
Απάντηση: Παραδόξως, μετά την αναπηρία. Πριν από το ατύχημα δεν είχα καμία ιδιαίτερη σχέση με τον αθλητισμό. Είχα ασχοληθεί μόνο με τον χορό στα νεανικά μου χρόνια, κάτι που αγαπούσα πολύ. Όταν ολοκλήρωνα την αποκατάστασή μου, ανακάλυψα αρχικά το κολύμπι. Στην αρχή το είδα θεραπευτικά. Σύντομα όμως κατάλαβα πόσο καλό έκανε στο σώμα και στην ψυχολογία μου. Αργότερα δοκίμασα το μπάσκετ με αμαξίδιο και στη συνέχεια ήρθε ο στίβος. Εκεί κατάλαβα ότι είχα βρει κάτι που πραγματικά μου ταίριαζε.
Τι ήταν αυτό που σε κέρδισε στον στίβο;
Νομίζω ότι ήταν ο προσωπικός αγώνας με τον εαυτό μου. Ο στίβος είναι ένα άθλημα που σε φέρνει αντιμέτωπο με τα όριά σου. Βάζεις έναν στόχο και προσπαθείς να τον ξεπεράσεις. Δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από τίποτα. Εξαρτάται από εσένα, από την πειθαρχία σου, από τη δουλειά που κάνεις καθημερινά. Αυτή η διαδικασία με γοήτευσε. Με έκανε να αισθάνομαι δημιουργική, παραγωγική και δυνατή. Κυρίως όμως μου έδωσε κίνητρο για να συνεχίσω να εξελίσσομαι.
Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα κατάφερες να διακριθείς σε πανελλήνιο επίπεδο. Πώς το βίωσες;
Με μεγάλη συγκίνηση. Όταν ξεκίνησα δεν είχα στο μυαλό μου τα μετάλλια. Ήθελα απλώς να δοκιμάσω κάτι καινούργιο και να δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω. Το γεγονός ότι κατέκτησα διακρίσεις στο ακόντιο και στη σφαιροβολία ήταν μια επιβεβαίωση ότι η προσπάθεια αποδίδει καρπούς. Δεν ήταν μόνο οι αθλητικές επιτυχίες. Ήταν η απόδειξη ότι μπορώ να βάζω στόχους και να τους πετυχαίνω, ακόμη κι όταν οι συνθήκες μοιάζουν δύσκολες.
Πόσο σημαντικοί υπήρξαν οι προπονητές σου σε αυτή τη διαδρομή;
Καθοριστικοί. Από την πρώτη στιγμή πίστεψαν σε εμένα περισσότερο ίσως κι από όσο πίστευα εγώ στον εαυτό μου. Είδαν δυνατότητες που δεν μπορούσα ακόμη να διακρίνω. Με στήριξαν όχι μόνο αθλητικά αλλά και ψυχολογικά. Είναι άνθρωποι που αφιερώνουν χρόνο, γνώση και ενέργεια για να εξελίσσομαι καθημερινά. Η σχέση μας ξεπερνά τα όρια μιας τυπικής συνεργασίας. Υπάρχει αμοιβαία εκτίμηση, εμπιστοσύνη και αγάπη. Αυτό είναι πολύ σημαντικό όταν κυνηγάς μεγάλα όνειρα.
Τι σου προσφέρει ο αθλητισμός πέρα από τις διακρίσεις;
Μου προσφέρει ζωή. Μου δίνει λόγο να ξυπνώ κάθε πρωί με στόχους. Μέσα από τον αθλητισμό γνώρισα ανθρώπους, ταξίδεψα, απέκτησα εμπειρίες και κυρίως έμαθα να πιστεύω στον εαυτό μου. Η αναπηρία δεν είναι πλέον κάτι που με περιορίζει. Είναι μέρος της ζωής μου, αλλά δεν καθορίζει ποια είμαι. Ο αθλητισμός με βοήθησε να δω την ομορφιά της ζωής μέσα από μια διαφορετική οπτική. Να καταλάβω ότι μπορώ να συνεχίσω να ονειρεύομαι και να δημιουργώ.
Υπήρξαν άνθρωποι που λειτούργησαν ως κινητήρια δύναμη σε όλη αυτή την πορεία;
Πάρα πολλοί. Πρώτα απ’ όλα η οικογένειά μου. Η μητέρα μου, ο πατέρας μου και ο αδελφός μου ήταν εκεί σε κάθε βήμα. Το ατύχημα δεν μας απομάκρυνε. Αντίθετα, μας ένωσε ακόμη περισσότερο. Παράλληλα, οι θεραπευτές και οι επαγγελματίες που γνώρισα στην αποκατάσταση ήταν άνθρωποι που με βοήθησαν να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Με αντιμετώπισαν με σεβασμό, αγάπη και πίστη. Και φυσικά οι προπονητές μου, οι οποίοι συνεχίζουν καθημερινά να μου δίνουν κίνητρο να προχωρώ.
Κοιτάζοντας πίσω, τι θεωρείς ότι έχει αλλάξει περισσότερο μέσα σου;
Ο τρόπος που βλέπω τη ζωή. Παλαιότερα θεωρούσα πολλά πράγματα δεδομένα. Σήμερα ξέρω ότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Χαίρομαι περισσότερο τις στιγμές, εκφράζω πιο εύκολα την αγάπη μου στους ανθρώπους, δεν αναβάλλω όσα έχουν αξία. Έμαθα ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει από τη μία στιγμή στην άλλη και γι’ αυτό αξίζει να τη ζούμε με πληρότητα. Νομίζω πως έγινα πιο ουσιαστική, πιο αληθινή και πιο κοντά στον εαυτό μου.
Ποια είναι τα επόμενα όνειρα της Σταματίας Σταμπουλή;
Θέλω να συνεχίσω να εξελίσσομαι στον στίβο και να φτάσω όσο πιο ψηλά μπορώ. Θέλω να δικαιώσω τους ανθρώπους που πιστεύουν σε εμένα και με στηρίζουν καθημερινά. Θέλω να συνεχίσω να βάζω στόχους και να δουλεύω γι’ αυτούς. Ταυτόχρονα, θέλω να αποτελώ ένα θετικό παράδειγμα για όσους περνούν δύσκολες καταστάσεις. Αν η δική μου ιστορία μπορεί να δώσει έστω και λίγη δύναμη σε κάποιον άνθρωπο, τότε αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία.
Αν μπορούσες να στείλεις ένα μήνυμα σε κάποιον που αυτή τη στιγμή δίνει τη δική του δύσκολη μάχη, ποιο θα ήταν;
Θα του έλεγα να μην εγκαταλείψει ποτέ. Όσο δύσκολη κι αν φαίνεται μια κατάσταση, πάντα υπάρχει φως στο τέλος της διαδρομής. Ίσως στην αρχή το βουνό να μοιάζει αξεπέραστο. Όμως αν πιστέψει στον εαυτό του και κάνει μικρά, καθημερινά βήματα, θα φτάσει στην κορυφή. Η δύναμη υπάρχει μέσα μας, ακόμη κι όταν δεν τη βλέπουμε. Χρειάζεται υπομονή, επιμονή και πίστη. Η ζωή έχει έναν μοναδικό τρόπο να ανταμείβει όσους συνεχίζουν να παλεύουν. Εγώ είμαι η απόδειξη ότι μετά από μια μεγάλη ανατροπή μπορεί να υπάρξει μια νέα αρχή, γεμάτη όνειρα, στόχους και ελπίδα. Και αν έμαθα κάτι από όλη αυτή τη διαδρομή, είναι ότι δεν πρέπει ποτέ να σταματάμε να πιστεύουμε στις δυνατότητές μας. Γιατί πολλές φορές η πιο όμορφη ζωή είναι αυτή που ξεκινά ακριβώς τη στιγμή που νομίζουμε ότι όλα έχουν τελειώσει.
γνώριζε έως τότε κυρίως από τις όπερες και από τη λογοτεχνία. Τώρα όμως μιλούσε η ίδια η ζωή, τώρα έκαιγε η φωτιά του αληθινού πάθους. Και η Μαρία ανακάλυψε ότι τίποτα δεν είναι πιο ισχυρό από το πάθος του έρωτα. Και είναι προς τιμήν της ότι, αντίθετα από άλλες ομότεχνές της, αντίθετα από πολλές γυναίκες που ζούνε τον έρωτα εμμέσως, ή εξ αποστάσεως, η Κάλλας ρίχτηκε ανενδοίαστα σ’ αυτή την υπέροχη, θελκτική άβυσσο, στην αληθινή ζωή!
«Ήμουν τόσο καιρό», γράφει η ίδια η Κάλλας, «κλεισμένη στο κλουβί ώστε, τη μέρα που συνάντησα τον Ωνάση και τους φίλους του, γεμάτους χάρη και ζωή, ένιωσα διαφορετική γυναίκα. Ζώντας με έναν άντρα πολύ πιο ηλικιωμένο από μένα, είχα πάθει κατάθλιψη κι είχα γεράσει πριν από την ώρα μου. Ευημερούσα με τον Μπατίστα και δεν είχα άλλη σκέψη από τα χρήματα και την κοινωνική θέση μας. Σήμερα είμαι επιτέλους φυσιολογική γυναίκα, ευτυχισμένη».
Για μιαν οχταετία, ανάμεσα στα 1959 και 1967, η Κάλλας θα πάλλεται στους άγριους ρυθμούς του ανήμερου ερωτικού πάθους. Το 1965, θα εγκαταλείψει οριστικά την όπερα. Η ευαισθησία της θα κορυφωθεί επικίνδυνα, αλλά δεν την πτοεί καμία απειλή. Ζει τον έρωτά της, ζει για τον έρωτά της Η Κάλλας δεν δίστασε να δώσει στον Ωνάση τα πάντα, κυριολεκτικώς, όλα. Όλα! «Ho datto tutto a te!». Σου τα έδωσα όλα, τραγουδούσε ενσαρκώνοντας τη Νόρμα. Του έδωσε ακόμα και την σταδιοδρομία της. Μετά την οριστική διάλυση της σχέσης, η Κάλλας κατέρρευσε. Αποσύρθηκε στον εαυτό της, αναζήτησε παρηγοριά στη μοναξιά –τη χειρότερη παρηγοριά, οφείλω να πω– κλείστηκε στην κατοικία της, στο Παρίσι, άλλον έναν τόπο εξορίας για κάθε απελπισμένο από τον έρωτα. Το μόνο της παρόν ήταν το παρελθόν. Το μόνο της μέλλον ήταν οι αναμνήσεις.
Το 1975, ο μεγάλος έρωτας της Κάλλας, ο Αριστοτέλης Ωνάσης, θα οδεύσει προς την τελευταία του κατοικία. Περίπου δύο χρόνια θα κυλήσουν ώσπου να σβήσει και η μεγάλη αοιδός. Είχε πια ήδη αποκοπεί από τη ζωή. Όταν πεθαίνει ο έρωτάς σου, σβήνεις. Ο βιολογικός θάνατος είναι απλώς ζήτημα χρόνου. «Αυτή η νότα δεν θα μου βγαίνει ποτέ, γιατί έτσι τραγουδάει κανείς όταν πεθαίνει», είχε πει η Κάλλας για το φινάλε της αγαπημένης όπερας των ερωτευμένων, της «Τραβιάτα». Η Κάλλας δεν βλέπει πια σχεδόν κανέναν. Παραμελεί τον εαυτό της. Παραμελεί την εμφάνισή της. Η ίδια θα πει ότι η επιθυμία να ξεκόψει πια απ’ όλους είχε γίνει παθολογική. Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1977, κυριεύεται από ζάλη, νιώθει έναν πόνο στην αριστερή πλευρά, καθησυχάζει εντούτοις την πιστή της καμαριέρα, την Μπρούνα, πίνει μια γουλιά πικρό, όπως της άρεσε ανέκαθεν, καφέ, χαμογελάει. Και μετά, φεύγει. Για πάντα. Φεύγει, για εκεί όπου όλα τα κορίτσια τα λένε Βιολέτα και όλα τα αγόρια είναι ποιητές. Και ένας ποιητής, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, έγραψε για την Ερωτευμένη Ντίβα, την Θεϊκή Κάλλας: «Εσύ χαρίζεις, σκορπίζεις δώρα, έχεις ανάγκη να χαρίζεις, Για μένα υπάρχει ένα κενό στο σύμπαν/ ένα άνοιγμα στο σύμπαν/ κι Εσύ τραγουδάς από εκεί».
