Η διαρκής απαξίωση προσώπων και προσπαθειών δεν αποτελεί έλεγχο της εξουσίας, αλλά ένδειξη αδυναμίας παραγωγής ουσιαστικού λόγου
Υπάρχει μια λεπτή αλλά ξεκάθαρη γραμμή ανάμεσα στη δημοσιογραφική κριτική και στη συστηματική απαξίωση. Η πρώτη υπηρετεί την ενημέρωση. Η δεύτερη υπηρετεί προσωπικές εμμονές, μικροπολιτικές σκοπιμότητες και, πολλές φορές, την ανάγκη ορισμένων να παραμένουν στο προσκήνιο μέσα από τον θόρυβο που οι ίδιοι προκαλούν.
Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε μια επαναλαμβανόμενη πρακτική, κάθε πρωτοβουλία, κάθε προσπάθεια, κάθε πρόσωπο που δεν εξυπηρετεί συγκεκριμένες αντιλήψεις, γίνεται στόχος μιας αδιάκοπης εκστρατείας απαξίωσης. Όχι με επιχειρήματα. Όχι με τεκμηρίωση. Αλλά με υπαινιγμούς, ειρωνείες και μια διαρκή προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων.
Η ΑΕΛ, η πόλη και ο κόσμος της ομάδας έχουν κουραστεί από τους αυτόκλητους τιμητές που εμφανίζονται ως προστάτες του συλλόγου, αλλά στην πράξη επενδύουν περισσότερο στην καλλιέργεια διχασμού παρά στην παραγωγή λύσεων. Είναι εύκολο να καταγγέλλεις τα πάντα. Είναι πολύ πιο δύσκολο να προτείνεις κάτι ουσιαστικό, να αναλαμβάνεις ευθύνες και να συμβάλλεις πραγματικά.
Όσοι σήμερα εμφανίζονται ως υπερασπιστές της «καθαρότητας» του δημόσιου λόγου, καλό θα ήταν να αναρωτηθούν πόσο έχουν συμβάλει οι ίδιοι στην τοξικότητα που καταγγέλλουν. Διότι η καθημερινή ανακύκλωση αρνητισμού δεν αποτελεί δημοσιογραφία. Αποτελεί έναν φαύλο κύκλο προσωπικών στοχεύσεων που κουράζει, αποπροσανατολίζει και τελικά απαξιώνει τον ίδιο τον δημόσιο διάλογο.
Η κοινωνία, οι φίλαθλοι και οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη από επαγγελματίες της καταγγελίας. Έχουν ανάγκη από ανθρώπους που μπορούν να διαχωρίσουν την ενημέρωση από την προσωπική αντιπαράθεση και την άποψη από την εμμονή.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία του προβλήματος: όταν η πραγματικότητα δεν επιβεβαιώνει τις προβλέψεις κάποιων, όταν οι εξελίξεις δεν ακολουθούν τα σενάρια που είχαν οικοδομήσει, τότε η κριτική μετατρέπεται σε μόνιμη γκρίνια και η δημοσιογραφία σε εργαλείο προσωπικής εκτόνωσης.
Η ΑΕΛ δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από την καλόπιστη κριτική. Αντιθέτως, τη χρειάζεται. Αυτό που δεν χρειάζεται είναι η συνειδητή καλλιέργεια κλίματος απαξίωσης από όσους θεωρούν ότι η φωνή τους είναι σημαντικότερη από την ίδια την προσπάθεια του συλλόγου να προχωρήσει μπροστά.
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι όσοι επενδύουν αποκλειστικά στην ισοπέδωση, αργά ή γρήγορα μένουν μόνο με αυτή. Και τότε το μόνο που απομένει είναι ο θόρυβος. Ένας θόρυβος που μπορεί να είναι δυνατός, αλλά ποτέ δεν παράγει έργο.
