Για την επόμενη μέρα της Κεντροαριστεράς, την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα, τη συμμετοχή των πολιτών στην πολιτική και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι νέοι άνθρωποι στην Ελλάδα μιλά ο Απόστολος Πέκας στην «Π.Θ» με σαφές πολιτικό στίγμα και μήνυμα αλλαγής
Ο Λαρισαίος πολιτικός μηχανικός Απόστολος Πέκκας συμπορεύεται με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη και τον Αλέξη Τσίπρα. Σε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη αναλύει γιατί εμπιστεύεται την πρόταση του πρώην πρωθυπουργού και θα συμμετέχει με όποιο τρόπο μπορεί στο νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα.
Συνέντευξη στην Εννη Λεβέντη από την «Πολιτεία Θεσσαλών» Κυριακή 7 Ιουνίου 2026
Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα, του πρώην πρωθυπουργού, έχει ενεργοποιήσει πολλές και διαφορετικές συζητήσεις αλλά και εντυπώσεις. Εσείς δηλώνετε ότι είστε στο πλευρό του. Τι κινητοποίησε αυτή σας την απόφαση;
Είναι δεδομένο ότι η επάνοδός του στο πολιτικό σκηνικό και η προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα, σχετικά να δώσει, μέσα από τη δημιουργία του νέου κόμματος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, απάντηση στο κύριο αίτημα το οποίο υπάρχει αυτή τη στιγμή στην ελληνική κοινωνία, ότι πρέπει να υπάρξει μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Να ξεφύγουμε από, πιθανώς, κάποια κόμματα τα οποία μπαίνουν στη λογική ή εφησυχάζονται με μια λογική διαμαρτυρίας και να μπορέσουμε να δούμε πώς μπορεί να υπάρξει ξανά ένα εναλλακτικό, προοδευτικό, αριστερό πλαίσιο διακυβέρνησης του τόπου, το οποίο στο τέλος της μέρας να κάνει και ένα πολύ σημαντικό πράγμα: όχι απλά να διώξει, να τελειώσουμε και να ξεμπερδέψουμε με μια κακή κυβέρνηση, την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά να μπορέσει να δώσει μια κυβέρνηση που θα λύνει στο τέλος της μέρας τα προβλήματα των ανθρώπων, θα μπορεί να βελτιώσει έμπρακτα τις ζωές των ανθρώπων του μόχθου και της δημιουργίας.
Αυτός είναι και ο λόγος που συμπορεύομαι σε αυτό το νέο εγχείρημα. Τον ενστερνίζομαι απόλυτα. Και παράλληλα αυτό που είναι πολύ σημαντικό και κάνει όλη αυτή την προσπάθεια να έχει ακόμα μεγαλύτερη ορμή, ακόμα μεγαλύτερη απήχηση στην ελληνική κοινωνία, νομίζω ότι είναι αυτό το νέο που φέρνει στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Και εδώ θα με επιτρέψετε να πω ποιο είναι αυτό το νέο, γιατί ακούγεται «τι είναι το νέο; Ο Αλέξης Τσίπρας είναι κάτι νέο; Κάποιους ανθρώπους στην Ελλάδα τους έχουμε ξαναδεί». Εκτός από τα νέα πρόσωπα, τα οποία είτε επαναδραστηριοποιούνται μετά από πολύ καιρό είτε δραστηριοποιούνται για πρώτη φορά με αφορμή και το εγχείρημα, το πραγματικά νέο είναι ότι η προσπάθεια αυτή γίνεται από τα κάτω. Γίνεται μια προσπάθεια αυτό να οργανωθεί από τη βάση της κοινωνίας, μέσα από την κοινωνία, με την κοινωνία και για την κοινωνία.
Αυτό είναι κάτι το οποίο, η αλήθεια είναι, και πρέπει σε αυτό να είμαστε όλοι απόλυτα ειλικρινείς, άσχετα αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με το πώς ξεκινούν να είναι τα πράγματα, ότι είχαμε πολλά χρόνια, και πιθανώς δεν το έχουμε δει και ποτέ στο ελληνικό σκηνικό. Δηλαδή η λογική ήταν πιθανώς να φτιάξουμε μια κοινοβουλευτική ομάδα από τα πάνω, η οποία μπορεί να έχει προέλθει και από μια διαφωνία σε ένα άλλο κόμμα, και μετά θα ακολουθήσει και η κοινωνία. Αυτό φαίνεται ότι απέτυχε, και απέτυχε επανειλημμένα.
Ήταν, αν θέλετε, κι ένας από τους κύριους λόγους, εκτιμώ, που ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να παραιτηθεί από βουλευτής, να μπορέσει να ξεκινήσει τις περιοδείες και, με αφορμή το βιβλίο, να γυρίσει όλη την Ελλάδα, να μπορέσει να συνομιλήσει με τους ανθρώπους του μόχθου και της δημιουργίας, όπως είμαστε όλοι μας, δηλαδή με τον κόσμο, τον παραγωγικό ιστό της χώρας, και να μπορέσουμε να αρχίσουμε να δημιουργούμε αυτό το κομμάτι από την κοινωνία, με την κοινωνία και για την κοινωνία. Αυτό νομίζω είναι και ο λόγος που, εξ αρχής, αυτό το εγχείρημα φαίνεται ότι πάει καλά, φαίνεται ότι έχει απήχηση.
Ωστόσο να αναφέρουμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει περάσει από πρωθυπουργός. Έχει δείξει δείγματα σχετικά με τις δυνατότητές του. Μετά την αποχώρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξε ένα διάστημα σιωπής και απόστασης, ενώ έχουν συμβεί διάφορα γεγονότα στη χώρα, στα οποία έμεινε αμέτοχος. Βέβαια, η «Ιθάκη» ήρθε να ανοίξει τον δρόμο για να ξαναδούμε και να ξανακούσουμε τον Αλέξη Τσίπρα και το νέο του κόμμα. Το νέο του εγχείρημα είναι κάτι που θα φέρει από τα παλιά ή φέρνει κάτι καινούριο; Να τα βάλουμε σε μια σειρά.
Ναι, είναι πολλά τα ερωτήματα. Είναι δεδομένο αυτό που είπατε, ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει δείξει τι μπορεί. Έχει κριθεί μια φορά και έχει κριθεί, αν θέλετε για μένα, ως ένας πρωθυπουργός ο οποίος έχει πετύχει μια σειρά από θετικά ορόσημα για τη χώρα.
Ξεκινώντας από το πολύ βασικό και τη μεγάλη εικόνα, ότι παρέλαβε μια χώρα χρεοκοπημένη και μέσα σε τέσσερα χρόνια αυτή η χώρα βγήκε από τα μνημόνια. Παρέλαβε μια χώρα την οποία παρέδωσε με συντριπτικά μειωμένο το ποσοστό ανεργίας, με την πρώτη αύξηση κατώτατου μισθού μετά από σχεδόν μια δεκαετία, αν δεν κάνω λάθος, μέχρι τότε μνημονίων. Μια χώρα στην οποία είχε τελειώσει η επισιτιστική κρίση την οποία ζούσαμε επί των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας μέσα στα μνημόνια.
Μια χώρα στην οποία, με τις πολλές αστοχίες που προφανώς είναι δεδομένο ότι μπορεί να υπάρχουν σε ένα πλαίσιο διακυβέρνησης, και τις οποίες έχει, αν θέλετε, περιγράψει και εξηγήσει στο βιβλίο του, στην «Ιθάκη», με αυτό το σκηνικό, εγώ θεωρώ ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει κριθεί. Και θεωρώ ότι έχει κριθεί σε έναν βαθμό στη συλλογική μνήμη με ένα θετικό πρόσημο.
Προφανώς υπήρξε η απώλεια της διακυβέρνησης της χώρας. Δεν θεωρώ ότι ο Αλέξης Τσίπρας, ακόμα και όταν παραιτήθηκε από πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, παρέμεινε σιωπηλός. Δεν θεωρώ ότι υπήρξε κάποιος —και τον έχω παρακολουθήσει και αρκετά στενά— νομίζω ότι είναι ο μοναδικός πρώην πρωθυπουργός, τουλάχιστον στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, της Μεταπολίτευσης και μετά, που είχε τόσο πυκνές παρεμβάσεις με πολιτική χροιά, αν θέλετε, και μέσα από το βιβλίο, το οποίο είναι μια πολιτική τοποθέτηση συνολική, αλλά και μέσα από τις παρεμβάσεις του Ινστιτούτου.
Δεν είναι όμως πρόγραμμα κόμματος το βιβλίο ΙΘΑΚΗ. Οφείλουμε όμως να αναγνωρίσουμε τη ρητορική δεινότητα του Αλέξη Τσίπρα.
Φυσικά το βιβλίο του δεν αποτελεί πρόγραμμα αλλά κάνει σημαντικές αναφορές της πολιτικής του διαδρομής και το ρόλο που διαδραμάτισε στα γεγονότα. Ο Αλέξης Τσίπρας, αυτό όλοι όσοι τον γνωρίζουν, θα συμφωνήσουν, δεν κρύφτηκε ποτέ. Πάντα αναλαμβάνει την ευθύνη.
Αυτή τη στιγμή όμως έχει δημιουργήσει αρκετές ρωγμές στον χώρο της Αριστεράς, με πάρα πολλές παραιτήσεις, απανωτές παραιτήσεις, με μια Νέα Αριστερά που είναι υπό διάλυση, με έναν ΣΥΡΙΖΑ που επίσης έχει τις φθορές του.
Νομίζω ότι αυτό, κοιτάξτε, το πολιτικό κεφάλαιο του Αλέξη Τσίπρα αποδεικνύεται ότι υπάρχει ακριβώς και από αυτόν τον λόγο. Προφανώς η επάνοδος στο πολιτικό σκηνικό δημιουργεί ευρύτερες πολιτικές κινήσεις και πιθανώς και κάποιες πολιτικές μετατοπίσεις.
Από εκεί και πέρα, νομίζω ότι είναι άδικο να χρεώνεται, όπως κάποιοι προσπαθούν να χρεώσουν, ότι αυτές οι ρωγμές προήλθαν αποκλειστικά και μόνο επειδή υπάρχει επάνοδος του Αλέξη Τσίπρα. Αυτές οι ρωγμές και αυτά τα προβλήματα προϋπήρχαν.Οι χώροι δεν είναι μόνο αυτοί που αναφέρετε. Προβληματισμός επικρατεί και για τα μέλη στο ΠΑΣΟΚ.
Ήταν από τους λόγους, αν θέλετε, που αυτοί οι χώροι είχαν σταματήσει ή είχε μειωθεί το επίπεδο της κοινωνικής χρησιμότητας που είχαν στην καθημερινότητα. Και γι’ αυτό έχουν και μια συνεχόμενη υποχώρηση, την οποία τη βλέπουμε είτε σε επίπεδο μελών και στελεχών είτε και σε δημοσκοπικό επίπεδο. Και είναι και αυτό που δημιούργησε, η απουσία αν θέλετε, από αρχηγούς της αξιωματικής αντιπολίτευσης έδειξε ότι όλοι οι πόλοι, συνολικά οι πόλοι, δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στον ρόλο τους.
Οπότε αυτό δημιούργησε το κενό και, με την παρουσία, όπως είπα, ως εγγυητή της προσπάθειας, αλλά κυρίως με τη λογική και τη βαθιά βούληση ότι θέλουμε την κοινωνία συμμέτοχο για μια όχι απλά πολιτική αλλαγή, αλλά για μια αλλαγή πολιτικής και κατεύθυνσης για τη χώρα, είμαστε αισιόδοξοι. Το εγχείρημα θα πάει πολύ καλά και είμαστε έτοιμοι, αν θέλετε, και το επόμενο διάστημα, τώρα που διαμορφώνεται και η οργανωτική δομή του κόμματος σιγά σιγά, αλλά και η εξειδίκευση των θέσεων, να τρέξουμε πόρτα πόρτα, γειτονιά γειτονιά, για να μπορέσει η Ελλάδα να γίνει, αν θέλετε, και το μήνυμα και το πολιτικό μήνυμα και το πρόγραμμα της Ελλάδας να γίνει ηγεμονικό, με στόχο τη νικηφόρα κατάληξη στις εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν.
Άρα, κύριε Πέκκα, βλέπετε επίσης, ανάμεσα στα στελέχη που θα επιλέξει εν τέλει ο Αλέξης Τσίπρας, να δούμε περισσότερους επιστήμονες, λιγότερους πολιτικούς; Τα χαρακτηριστικά των οποίων θα είναι αυτά, το διαβατήριο για να σταθούν δίπλα του, και αν καταφέρει έτσι να σταθεί είτε ως αντιπολίτευση είτε ως κυβέρνηση; Ποια θα είναι η επιλογή, το νέο team του Αλέξη Τσίπρα;
Νομίζω ότι η βασική επιλογή και το βασικό χαρακτηριστικό δεν θα είναι τόσο επιφανειακό. Δηλαδή, έχουν ασχοληθεί ή δεν έχουν ασχοληθεί μέχρι τώρα με τα κοινά; Θα είναι επιστήμονες ή δεν θα είναι επιστήμονες;
Το βασικό —γιατί θα δώσει επιστημονική τεκμηρίωση και σε όλες τις θέσεις και θα τελειώσει μια για πάντα και αυτό το αφήγημα που υπήρχε και έρχεται πάντα από τη Δεξιά και σιγοντάρεται και με όλο αυτό το σύστημα διαπλοκής και διαφθοράς που υπάρχει, ότι οι θέσεις είναι μη επιστημονικά τεκμηριωμένες, άρα μη εφαρμόσιμες, άρα δεν είναι κυβερνητικό το πρόγραμμα— είναι ότι αυτό, με το γεγονός ότι προέρχεται από μια δουλειά επιστημονικής ομάδας σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό, με πρόσημο πάντα και κατεύθυνση στην αριστερή και προοδευτική πολιτική, νομίζω θα τελειώσει αυτή την κουβέντα εξ αρχής.
Γιατί ουσιαστικά το είδαμε και στις παρουσιάσεις του βιβλίου της «Ιθάκης». Από εκεί και πέρα, για να πω για τους ανθρώπους, γιατί είναι σημαντικό: για να μην ποινικοποιήσουμε και ανθρώπους που ήδη έχουν ενασχοληθεί ή που έχουν μια είτε πρότερη κομματική είτε πρότερη πολιτική ενασχόληση, το βασικό χαρακτηριστικό αυτή τη στιγμή των ανθρώπων και των μελών που μπαίνουν και εντάσσονται στο εγχείρημα, υπογράφοντας καταρχήν την ιδρυτική διακήρυξη —καλούμε και όλους τους πολίτες να μπουν στο site MyEllas και να τη διαβάσουν και, αν συμφωνούν, να την υπογράψουν, είτε σε δεύτερο χρόνο να γίνουν και μέλη— είναι ότι δεν θα μπουν σε λογικές πολιτικής βαρονίας. Δεν θα μπουν σε λογικές πρώτων θέσεων. Δεν θα μπουν σε λογικές ότι «εγώ είμαι κάποιος και για να στηρίξω θέλω αντάλλαγμα».
Αυτά τα πράγματα, τα οποία ήταν και ένας από τους λόγους που το πολιτικό σύστημα περνάει την κρίση την οποία βιώνει, η οποία σε δεύτερο χρόνο δημιούργησε και το κενό εκπροσώπησης, είναι και το βασικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων που θα έρθουν ή δεν θα έρθουν.
Όποιος θέλει αυτή τη στιγμή να ενταχθεί στον χώρο πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι θα έρθει ως ισότιμο μέλος, ως ένας άνθρωπος ο οποίος θα έρθει να βάλει πλάτη σε ένα πολιτικό εγχείρημα και όχι κάποιος ο οποίος θα εμφανιστεί ως στρατηγός και θα δίνει εντολές από τα πάνω, περιμένοντας ότι θα συνεχιστούν κάποια αυτά.
Λέτε ότι θα δούμε ή δεν θα δούμε ένα σκηνικό «εξώστη», εντός εισαγωγικών, με ό,τι σημαίνει αυτό. Αλλά κρατάμε και τις αποστάσεις.
Το κρίσιμο σε μια εκδήλωση είναι το πολιτικό της περιεχόμενο και όχι το πού θα καθίσουν οι παρευρισκόμενοι.
Τα επόμενα βήματα προκειμένου η Ελλάς να διεκδικήσει ψηφοφόρους ποια είναι;
Όπως λέει και ο Αλέξης, πριν ήταν νωρίς, μετά ήταν αργά, τώρα είναι η ώρα. Είμαστε στη φάση πολύ σύντομα να υπάρχει ξεκάθαρη αναφορά στην οργανωτική δομή. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν χρεωθεί αυτό το κομμάτι.
Αυτό που μπορώ να πω στην πρώτη φάση είναι ότι θα υπάρχει μια υβριδική δομή ενός και ενός ακόμα νέου τύπου. Δεν θα είναι μια κλειστή, παραδοσιακή —να το πω έτσι, με την κακή έννοια— κομματική δομή. Και είναι πιθανώς και μια ευκαιρία για νέους ανθρώπους, για τους οποίους η προηγούμενη δομή μπορεί να ήταν και αποτρεπτική ή ξένη ή όχι τόσο οικεία, έτσι όπως φαίνεται στην πραγματικότητα, σαν μια δομή που δεν βγάζει αποτέλεσμα αυτή την περίοδο, να έρθουν και να ενταχθούν στο εγχείρημα.
Τώρα, στο ποιοι μπορεί να είναι οι εν δυνάμει ψηφοφόροι, εγώ θέλω πρώτα να σας απαντήσω το ποιοι μπορεί να είναι οι εν δυνάμει υποστηρικτές. Το πιο σημαντικό στο κόμμα είναι να υπάρχουν.
Σε ό,τι αφορά και τα πρόσωπα που θα μπορέσουν να υποστηρίξουν το συγκεκριμένο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλία, έχει γίνει κάποια συγκρότηση;
Όποιος άνθρωπος θεωρεί ότι ανήκει στην προοδευτική παράταξη, ο προοδευτικός άνθρωπος, με κεντροαριστερές και αριστερές πολιτικές καταβολές, και ενστερνίζεται το εγχείρημα, είναι ευπρόσδεκτος να έρθει στο εγχείρημα, να συμφωνεί πολιτικά και να μπει σε μια λογική του μέλους που θα τρέξει πόρτα πόρτα, γειτονιά τη γειτονιά, να βάλει πλάτη και η πολιτική πρόταση να γίνει ηγεμονική στην κοινωνία.
Δεν έχει νόημα, νομίζω, αυτή τη στιγμή, και δεν είναι ούτε χρονικά ορθό ούτε και θεσμικά ορθό, να μπορέσω να πω «αυτός είναι, αυτός δεν είναι», γιατί προς όλους δεν έχουμε λογικές face control ή δεν έχουμε μαζέψει ταυτότητα του ανθρώπου που θα είναι.
Αυτό που είναι σημαντικό όμως και πρέπει να απαντηθεί σε αυτό που με ρωτήσατε πριν, είναι το ποιοι είναι οι εν δυνάμει υποστηρικτές και ψηφοφόροι του χώρου. Όλη η κοινωνία, τα τέσσερα πέμπτα της ελληνικής κοινωνίας αυτή τη στιγμή, που βλέπει το εισόδημα να τελειώνει στις 17-20 του μήνα, που βλέπει η αγοραστική της δύναμη, εξαιτίας της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, να έχει μπει στην τελευταία θέση στην Ευρώπη μαζί με τη Βουλγαρία.
Οι άνθρωποι οι οποίοι βλέπουν και ενοχλούνται από αυτό το πρότυπο και αυτή τη μορφή και το μοντέλο άσκησης εξουσίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτό το επιτελικό κράτος της διαπλοκής, της διαφθοράς. Οι άνθρωποι που είναι ειλικρινείς, που είναι μεροκαματιάρηδες, που παλεύουν και βάζουν τουλάχιστον στο τέλος του μήνα να τα μετράνε ένα ένα και βλέπουν τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και διαφωνούν με αυτό το κομμάτι.
Οι νέοι άνθρωποι που βλέπουν όλο και σε μεγαλύτερο βαθμό να οξύνονται, αντί να μειώνονται, τα προβλήματα που έχουν. Ξέρετε, είμαστε οι νέοι, δυστυχώς —και δεν έχει να κάνει με εμένα προσωπικά ή με πέντε-δέκα ανθρώπους. Στο σύνολό της η νέα γενιά, δυστυχώς, έγινε αυτό που φοβόμασταν όταν ξεκίνησαν τα μνημόνια. Όταν ήμασταν φοιτητές στα πανεπιστήμια λέγαμε «να μη γίνουμε η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη». Γίναμε.
Παλιά συζητούσες, και ήσουν νέος, να ανοίξεις το σπίτι σου, να κάνεις την οικογένειά σου, και έλεγες «να έχω τη δυνατότητα κάποια στιγμή στη ζωή μου να εξασφαλίσω ένα σπίτι». Και τώρα λες «να έχω τη δυνατότητα στη ζωή μου να εξασφαλίσω να ζω στο ενοίκιο». Αυτό που μου λέτε είναι ότι είναι δραματικό.
Και όλα αυτά είναι προβλήματα που οξύνθηκαν και αφέθηκαν σε πολύ μεγάλο βαθμό στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Δεν μπορεί όλη η Ευρώπη να έχει πληθωρισμό στο 3,6%, στο 3,2%, και εμείς μόνιμα να είμαστε στο 4,6%, στο 5%, μόνιμα, να το πω έτσι, πάνω από τον μέσο όρο. Έχει να κάνει και με τα καρτέλ, έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν γίνονται έλεγχοι, έχει να κάνει και με το γεγονός ότι δεν ενδιαφέρεται η συγκεκριμένη κυβέρνηση για τα τέσσερα πέμπτα, όπως είπα, της ελληνικής κοινωνίας, παρά για ένα κομμάτι, το ένα πέμπτο της ελληνικής κοινωνίας, που είναι οι ημέτεροι, οι φίλοι και οι γνωστοί, όλο αυτό το κάδρο της διαπλοκής και της διαφθοράς, που ουσιαστικά εκεί μοιράζεται και το χρήμα και μέσα από αυτό επιζητούν να έχουν ακόμα μια θητεία.
Αυτό το πράγμα, αυτούς τους ανθρώπους, προφανώς και θέλουμε να τους συναντήσουμε, προφανώς και θέλουμε να τους πείσουμε. Αυτό δεν έχει να κάνει με το τι λέω εγώ. Επιβεβαιώνεται σχεδόν σε κάθε δημοσκόπηση, ανεξαρτήτως τι λέει ο καθένας ότι θα ψηφίσει: επτά με οκτώ ανθρώπους αυτή τη στιγμή που λένε ότι θέλουν μια διαφορετική κυβέρνηση στην επόμενη κάλπη. Αυτοί οι άνθρωποι είναι τα τέσσερα πέμπτα που έλεγα πριν, απογοητευμένοι και δεν τους καλύπτει η συγκεκριμένη κυβέρνηση.
Το δημοσκοπικό αποτέλεσμα που φαίνεται τις τελευταίες ημέρες να δίνει συγκεκριμένα ποσοστά στον Αλέξη Τσίπρα, λειτουργεί ενισχυτικά στο νέο κόμμα σας; Σας οδηγεί έτσι να παρακολουθείτε τα βήματά σας με προσοχή, να διευρύνετε ίσως κάποια πράγματα;
Μας δημιουργεί χαρούμενη προδιάθεση, γιατί φαίνεται ότι η πολιτική ανάλυση την οποία κάνουμε δεν είναι στο κενό. Φαίνεται ότι πριν την ανακοίνωση την επίσημη του κόμματος υπήρχε δημοσκόπηση που το έδειχνε στη δεύτερη θέση. Επιβεβαιώνεται λοιπόν κιόλας ότι δεν είναι στον αέρα. Υπάρχει ήδη μια ανταπόκριση.
Φαίνεται ότι σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και με όλη τη στρατηγική και το πλαίσιο, το πώς υπήρξε αυτή η εξέλιξη από τις παρουσιάσεις του βιβλίου, τις πολιτικές, μέχρι τη δημιουργία του κομματικού φορέα, το πώς κλιμακώνεται προς θετικό βαθμό η απήχηση που έχει το εγχείρημα. Δηλαδή κάποια στιγμή μετρούσαν 7% και 8%. Αυτό το 7% και 8%, σε τέσσερις μήνες, έγινε 13%, 14%, 15%, 12,5%, ανάλογα το πόσο είναι, υπερδιπλάσιο αν όχι υπερδιπλάσιο αυτού το οποίο φαινόταν πριν από τέσσερις μήνες.
Αυτό προφανώς μας δημιουργεί θετικά συναισθήματα, αλλά κυρίως, ακριβώς και επειδή η πολιτική ανάλυση που κάνουμε φαίνεται ότι είναι σωστή, μας δημιουργεί και μεγαλύτερο αίσθημα ευθύνης και μεγαλύτερη όρεξη για να τρέξουμε το επόμενο διάστημα, για να μιλήσουμε στον κόσμο και να προσπαθήσουμε να τους πείσουμε ότι πρέπει να συμπορευτούν και αυτοί με αυτό το εγχείρημα για μια πραγματική αλλαγή πολιτικής στη χώρα, για να μπορέσουν οι άνθρωποι, όπως είπα, οι πραγματικοί άνθρωποι του μόχθου και της δημιουργίας, να μπορέσουν να ζήσουν καλύτερα.
Κύριε Πέκα, μιλώντας κάποιος μαζί σας καταλαβαίνει ότι θαυμάζετε τον Αλέξη Τσίπρα. Τον γνωρίζετε αρκετά χρόνια και έχετε δηλώσει ότι είναι χαρισματικός σαν άνθρωπος, αλλά και σαν πολιτικός. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά τα οποία σας έχουν φέρει πιο κοντά στον Αλέξη Τσίπρα; Και μέσα σε αυτά τα χρόνια που τον γνωρίζετε, έχετε δει αλλαγές στον Αλέξη Τσίπρα και ποιες είναι αυτές;
Σίγουρα οι αλλαγές, οι οποίες είναι προς το θετικό, έχουν να κάνουν ότι είναι ακόμα πιο ώριμος, ακόμα πιο αποφασισμένος. Και, αν θέλετε, το πιο σημαντικό είναι ένα κομμάτι σταθερότητας και όχι ένα κομμάτι αλλαγής: είναι ότι παραμένει ένας άνθρωπος ο οποίος είναι σταθερά έντιμος, σταθερά ηθικός και ένας άνθρωπος ο οποίος βάζει σε πρώτο και σε πρωταγωνιστικό πλάνο πάντα τον άνθρωπο.
Αυτό, επιτρέψτε μου να πω, και σαν άνθρωπος, όχι μόνο ως μέλος της Ελλάς, ότι δεν ξέρω και πόσο εύκολο είναι —για να είμαστε δίκαιοι απέναντι και σε όλους τους πολιτικούς οι οποίοι πρέπει να λαμβάνουν αποφάσεις που αφορούν τις ζωές μας— το γεγονός ότι μετά από δεκαπέντε χρόνια πυκνής και πολύ έντονης παρουσίας στην πρώτη γραμμή, σε πολύ δύσκολα, πιθανώς τα πιο δύσκολα χρόνια, στην πιο δύσκολη περίοδο της χώρας και σίγουρα στην πιο δύσκολη περίοδο της Μεταπολίτευσης και μετά, καταφέρνει και διατηρεί αυτά τα στοιχεία. Για μένα είναι πραγματικά εντυπωσιακό.
Από εκεί και πέρα, επειδή αναφερθήκατε και σε προσωπικό επίπεδο, και κάτι το οποίο δεν το έχω πει ποτέ άλλο, νομίζω ότι αξίζει να αναφερθεί. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος έχω κλείσει τα 36. Όταν ξεκινούσε η κρίση ήμουν 18 χρονών. Ξέρετε, τότε θα θυμάστε πιθανώς, μας λέγανε οι γονείς μας «ζωή σου, μπες στο πανεπιστήμιο και μετά όλα θα είναι ζάχαρη», να το πω έτσι λίγο λαϊκά.
Εμείς ζοριστήκαμε, μπήκαμε ο καθένας στο πανεπιστήμιο, ο καθένας ακολούθησε τον δρόμο του, και τελικά δεν ήταν και τόσο ζάχαρη. Είδαμε ανθρώπους να πηδάνε από τα μπαλκόνια. Είδαμε ανθρώπους να τους πετάνε ψωμιά και ρύζια στις λαϊκές. Είδαμε συμφοιτητές μας και φοιτητές να ζορίζονται και να φεύγουν από τα πανεπιστήμια. Είδαμε ανθρώπους που ζεσταίνονταν με το μαγκάλι να παθαίνουν ασφυξία. Είδαμε μια χώρα στην οποία οι νέοι άνθρωποι έφευγαν ορδόν στο εξωτερικό και δουλεύαμε με υποκατώτατο μισθό, παγκόσμια πρωτοτυπία, και ήμασταν υποκατώτερη κατηγορία ανθρώπων οι νέοι.
Αυτά τα είδαμε. Και όλα αυτά, αν θέλετε, μπήκε ένα τέλος, γιατί το ’15 ήταν η αρχή του τέλους στο να γίνεται η Ελλάδα περίγελος της Ευρώπης και να ξύνει τον πάτο στο βαρέλι. Αυτό το τέλος μπήκε και με την προσωπική πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα, που ξεκίνησε από το ’12, ότι η Αριστερά πρέπει να κυβερνήσει. Και αυτό το πράγμα, εγώ στον άνθρωπο, εντός οίκων, νιώθω ότι το χρωστάω: το γεγονός ότι μπορέσαμε το ’15 και μετά να αρχίσουμε να ξαναπιστεύουμε ότι στην Ελλάδα μπορείς να κάνεις όνειρα, μπορείς να προκόψεις.
Και με τις δυσκολίες που υπάρχουν, αυτό άρχισε να ξεδιπλώνεται ξανά προς τα πάνω από το ’15 και μετά. Εκεί μπήκε ο πάτος στο βαρέλι. Εκεί ξεκίνησε η χώρα να μειώνει τα ποσοστά ανεργίας, να αυξάνει την απασχόληση, να μπουν οι ανασφάλιστοι στα νοσοκομεία και να μην πεθαίνει ο κόσμος στον δρόμο επειδή δεν έχει πρόσβαση στην υγεία, να μην τρώει κόσμος από τα συσσίτια, και με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα το οποίο είχε βγει τότε. Αυτά είναι πράγματα τα οποία σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό τα πιστώνεται και τα χρεώνεται ο επικεφαλής της Ελλάς αυτή τη στιγμή. Και για μένα είναι πράγματα τα οποία δεν μπορώ να τα ξεχάσω, παρά πιθανές αστοχίες, οι οποίες σίγουρα συμβαίνουν σε μια ιδιαίτερη κυβέρνηση.
Είστε και ο μόνος ο οποίος βρέθηκε να συμμετέχει στο UNMUTE NOW σε μια ημερίδα του Ινστιτούτου που οργανώθηκαν δράσεις για τους νέους. Και σίγουρα είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ήσασταν ο μόνος από τη Θεσσαλία και ο μοναδικός εκπρόσωπος εκτός Αθηνών.
Είχε γίνει μια πρωτοβουλία λίγες μέρες πριν την παρουσίαση του νέου φορέα, η οποία νομίζω ήταν πραγματικά όμορφη, και θα σας πω γιατί το λέω αυτό. Είναι μια πρωτοβουλία από νέους ανθρώπους. Το Unmute Now, φιλοδοξούμε κάποια στιγμή να μπορέσουμε να το φιλοξενήσουμε και στη Λάρισα.
Ουσιαστικά προσπαθήσαμε ως νέοι, και με την πρωτοβουλία κάποιων παιδιών από την Αθήνα, να μπορέσουμε να δώσουμε φωνή στους νέους ανθρώπους, ανθρώπους που αυτή τη στιγμή ζουν δυσκολίες, αν θέλετε, σε μια χώρα η οποία λέμε ότι συνεχώς πετυχαίνει, ενώ δεν θα έπρεπε να το ζουν έτσι. Πιστεύετε ότι το Unmute Now ήταν μια σοβαρή πρωτοβουλία, όπου νέοι άνθρωποι από όλη την Αθήνα κυρίως, με αναφορά από την Αθήνα αλλά και μια ευρύτερη αναφορά —είχε γίνει και στη Θεσσαλονίκη πριν από κάποιες μέρες— κατάφεραν να μιλήσουν για το πώς βιώνουν αυτή τη στιγμή.
Βγήκαν χρήσιμα συμπεράσματα. Είχα τη χαρά, την ευκαιρία και την τιμή, σε μια εκδήλωση που πραγματικά με εντυπωσίασε και η ποσότητα, ο αριθμός των ανθρώπων που συμμετείχαν —είχε πάνω από 350 παιδιά, νέοι, τα οποία παρευρέθηκαν— να μιλήσω και να πω κάποια πράγματα για το πώς βλέπω και το πώς έζησα όλα τα χρόνια και πώς τα ζω ως νέος.
Ήταν μια πραγματικά όμορφη εκδήλωση, γιατί μέσα από αυτό πήρα κάτι και νομίζω το πήραμε όλοι. Είχα τον φόβο και την έγνοια ότι οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι αυτή τη στιγμή έχουν αποστραφεί από την ασχόληση με τα κοινά —με τα δίκια τους, θα πω εγώ, είναι μια ολόκληρη συζήτηση. Είδα όμως νέους ανθρώπους που αυτή τη στιγμή δεν θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά υπό ένα καθεστώς ανοχής, ότι «δεν γίνεται αλλιώς, πρέπει να πάμε να ψηφίσουμε». Είδα νέους ανθρώπους εκεί, όπως εγώ, που έχουν πάθος να ασχοληθούν με τα κοινά για να μπορέσουν να βελτιώσουν τη ζωή τους. Έχουν σπίθα.
Βέβαια, το πάθος και το δικό σας είναι διακριτό. Υπάρχει αυτή η σπίθα, η οποία είναι κινητήρια δύναμη αλλαγής. Αυτό το πάθος θα το διοχετεύσετε με υποψηφιότητά σας στο ψηφοδέλτιο στις επόμενες εκλογές;
Το είπα και πριν. Πριν ήταν νωρίς, τώρα δεν είναι καμία ώρα να κάνουμε τέτοια συζήτηση, ούτε για μένα ούτε για κανέναν άνθρωπο. Το κρίσιμο αυτή τη στιγμή είναι να δημιουργηθεί η δομή σε κάθε περιοχή, που θα μπορέσει να τρέξει πόρτα πόρτα, γειτονιά τη γειτονιά, χωριό το χωριό, να μεταφέρει το μήνυμα, όπως έγινε και το βιντεάκι της ανακοίνωσης του ονόματος, σε κάθε σπίτι, για να μπορέσουμε να ξεμπερδεύουμε με μια κυβέρνηση που είναι μια κακή κυβέρνηση για τη χώρα. Δεν είναι μια κυβέρνηση που κάνει λάθη. Δεν είναι μια κυβέρνηση που κάνει αστοχίες. Είναι μια κακή κυβέρνηση, γιατί έχει λάθος πρόσημο, κοιτάει το 1/5, όπως είπα πριν, και όχι τα 4/5.
Έχω μια τελευταία ερώτηση να σας κάνω.Aν υπάρξουν ψηφοφόροι, μέλη από άλλα κόμματα, οι οποίοι μπορούν να πουν «ο Αλέξης Τσίπρας ήρθε, κυβέρνησε, πέρασε μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υφίσταται, έρχεται με ένα νέο κόμμα, με ένα όνομα το οποίο προκάλεσε και τις αντίστοιχες εντυπώσεις. Γιατί να τον εμπιστευτώ ξανά;»
Με μία πρόταση, ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει πιο αποφασισμένος, πιο έμπειρος, πιο ώριμος και το ίδιο ηθικός και αταλάντευτος ως προς τη στάση του απέναντι στον ανθρώπινο παράγοντα και στον άνθρωπο.
Επιστρέφει, όχι «στα κουτουρού», με λόγια του αέρα. Επιστρέφει μέσα από μια μακρά και εκτεταμένη περίοδο, περίοδο που έκανε την αυτοκριτική για τη διακυβέρνηση 2015-2019 και η οποία είναι αποτυπωμένη σε ένα βιβλίο και σε ένα, νομίζω, ποσοστό που καλύπτει τα περισσότερα, στην πλειοψηφία αυτών που πραγματοποιήθηκαν τότε, και λαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του.
Επιστρέφει βέβαια έχοντας να παρουσιάσει, όπως είπα πριν, και τις επιτυχίες της θητείας ’15-’19, όπως ήταν η έξοδος από τα μνημόνια, η αναδιάρθρωση του χρέους, που είναι ο βασικός λόγος που συζητάμε σήμερα για το ότι η χώρα μπορεί και ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της. Επιστρέφει με το γεγονός ότι επί των ημερών του ξεκίνησε να μειώνεται η ανεργία. Επιστρέφει με το γεγονός ότι είναι αποτυπωμένο και σε μελέτες ότι η κοινωνία πιστεύει ότι ο δεκαεννιά ζούσε καλύτερα από ό,τι ζει τώρα. Και επιστρέφει όντας πλαισιωμένος από ένα κομμάτι της κοινωνίας από τα κάτω, το οποίο νομίζω ότι, με εγγυητή αυτόν και μπροστάρη στο εγχείρημα, μπορεί να φέρει την αλλαγή πολιτικής στον τόπο, αυτή που έχουμε πραγματικά ανάγκη.
Ουσιαστικά έρχεται να ξανασυστηθεί και να ξανασυστήσει το νέο του βήμα, από μια περίοδο που κράτησε την απόσταση;
Έρχεται για να μπορέσουμε συνολικά να ζήσουμε καλύτερα ως κοινωνία. Δεν έρχεται με μια ρεβανσιστική λογική ότι «δεν με καταλάβατε καλά, πρέπει να με καταλάβετε καλύτερα». Έρχεται ως ένα πολιτικό όνομα που έχει ακόμα σοβαρό πολιτικό κεφάλαιο —αποδεικνύεται άλλωστε με την εμφάνισή του στη χώρα— να μπορέσει να δώσει μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης στον τόπο.
Αυτό νομίζω ότι είναι το πιο σημαντικό και νομίζω ότι στο τέλος της ημέρας θα είναι και το κρίσιμο που θα κρίνει το αποτέλεσμα στην κάλπη.
Θα βάλω μια τελεία στην κουβέντα μας αλλά δεν πήραμε απάντηση αν θα είστε υποψήφιος
Ούτως ή άλλως την απάντηση δεν μπορείτε να την πάρετε από εμένα. Θα την πάρετε, και για τον κάθε άνθρωπο, από το κόμμα. Να σας πω μια αλήθεια, τα κόμματα αποξενώθηκαν και φτάσαμε σε σημεία να συζητάμε ποιος ήταν υποψήφιος και ποιος ήταν μέλος. Οι δομές των κομμάτων, με οποιαδήποτε μορφή, πρέπει να είναι ανοιχτές, να εντάσσουν ανθρώπους, να τους κάνουν συμμέτοχους στον πολιτικό σχεδιασμό, να τους μετασχηματίζουν προς το καλύτερο, να ανοίγονται συζητήσεις ιστορικά των κομμάτων για τα δικαιωματικά, για το πώς διαμορφώνουμε τις θέσεις, πώς εξειδικεύονται αυτές οι θέσεις σε τοπικό επίπεδο και, στην τελική, αυτά ο κάθε υποψήφιος βουλευτής, όποιος και αν είναι, θα πρέπει να πάει να υποστηρίξει την επόμενη ημέρα και όχι την ατζέντα που θα έχει καθένας στο κεφάλι του.
Αυτό το πράγμα που έγινε, οξύνθηκε και εκτραχύνθηκε τα τελευταία χρόνια, και ο κάθε υποψήφιος βουλευτής έλεγε ό,τι ήθελε, πρέπει να σταματήσει. Και γι’ αυτό κάνουμε, αν θέλετε, και γι αυτό είμαι υπέρ του νέου εγχειρήματος: για να μπορέσουν οι άνθρωποι να επιστρέψουν, να μπουν ξανά συλλογικά στην πολιτική, με ανοιχτές διαδικασίες, με συμμετοχή και με ευθύνη απέναντι στην κοινωνία.
