Υπήρξαν φορές που οι απειλές και οι μεγαλοστομίες του Ντόναλντ Τραμπ απέδωσαν, όπως στην περίπτωση της Κολομβίας -αλλαγή στάσης της χώρας ως προς τον κινεζικό έλεγχο λιμένων- και τη Βενεζουέλα με την απαγωγή Μαδούρο. Ωστόσο, η «τρελή» εξωτερική πολιτική του αποδείχτηκε όχι μόνο αναποτελεσματική, αλλά και μπούμερανγκ για τα αμερικανικά συμφέροντα.
Εξετάζοντας την εξέλιξη της αμερικανικής εξωτερικής τους τελευταίους 16 μήνες, o πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο Ταφτ Ντάνιελ Ντρέζνιερ, εξηγεί πως η δεύτερη θητεία υπήρξε πράγματι κάπως παράλογη, με την αποδόμηση της USAID, την επιβολή υψηλών δασμών, την επιθυμία του για προσάρτηση της Γροιλανδίας και του Καναδά, καθώς και την χρήση βίας σε Μ. Ανατολή, Λατινική Αμερική και αμερικανικές πόλεις.
Υπενθυμίζεται ότι η θεωρία του τρελού είχε εφαρμοστεί και από τον Ρίτσαρντ Νίξον τη δεκαετία του 1970, δίχως επιτυχία.
Σύμφωνα με ειδικούς η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ αποτελεί προέκταση των προσωπικών προτιμήσεων του Τραμπ, σε αντίθεση με την πρώτη του θητεία, όταν συχνά έμοιαζε να βρίσκεται σε σύγκρουση με το ίδιο του το υπουργικό συμβούλιο.
«Παρ’ όλα αυτά, τα αποτελέσματα των πολυάριθμων ελιγμών «τρελού» που εκτελεί ο Τραμπ υπήρξαν πενιχρά» σημειώνει στην ανάλυσή του στο Foreign Policy.
Η τακτική επιτυχία της Επιχείρησης Southern Spear, της υψηλού ρίσκου επιχείρησης κατά του Μαδούρο, ενίσχυσε την αξιοπιστία των απειλών του Τραμπ κάτι που τόνισε και ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στη συνέντευξη Τύπου αμέσως μετά την επιχείρηση:«Όταν ο Τραμπ σας λέει ότι θα κάνει κάτι, όταν σας λέει ότι θα αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα, το εννοεί».
Δεν είναι τυχαίο ότι το ενδιαφέρον του Τραμπ για τη Γροιλανδία αναζωπυρώθηκε αμέσως μετά την επιχείρηση στη Βενεζουέλα, όπως και η κλιμάκωση των απειλών του κατά του Ιράν.
Και άλλοι παράγοντες άρχισαν να λαμβάνουν πιο σοβαρά υπόψη τις απειλές του μετά την επιχείρηση κατά του Μαδούρο. Η Δανία εφάρμοσε ενεργά αμυντικά μέτρα στη Γροιλανδία. Πολλοί παρατηρητές υπέθεσαν ότι ο Τραμπ ίσως κατέφευγε ακόμη και στη χρήση πυρηνικών όπλων κατά του Ιράν.
Τα όρια
Ωστόσο, όπως σημειώνει ο Ντρέζνιερ, ούτε η Δανία ούτε το Ιράν υπέκυψαν στις απειλές του Τραμπ. Πράγματι, η αντίδραση του Ιράν στην Επιχείρηση Epic Fury αποκαλύπτει ένα σημαντικό ελάττωμα της «θεωρίας του τρελού»: δεν λειτουργεί απέναντι σε ένα άλλο κράτος που είναι πρόθυμο να συμπεριφερθεί επίσης σαν «τρελό».
Το Ιράν απάντησε στην κοινή αμερικανοϊσραηλινή επίθεση με κλιμάκωση. Ιρανικοί πύραυλοι και μη επανδρωμένα αεροσκάφη έπληξαν στόχους στα κράτη του Περσικού Κόλπου. Πολλές από αυτές τις επιθέσεις στόχευσαν πολιτικές υποδομές.
Και ήταν το Ιράν που αποφάσισε να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ για την εμπορική ναυσιπλοΐα, προκαλώντας έτσι παγκόσμιο οικονομικό κόστος και μειώνοντας τη διεθνή συμπάθεια προς τη θέση του στον λεγόμενο παγκόσμιο Νότο.
Ο Τραμπ, ο οποίος συνήθως θεωρεί ότι διατηρεί την πρωτοβουλία στην κλιμάκωση, βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν αντίπαλο πρόθυμο να κλιμακώσει ακόμη περισσότερο.
«Οι σχετικά ακραίες πολιτικές προτιμήσεις του θεοκρατικού καθεστώτος και η προθυμία του να ανεχθεί οικονομικό πόνο καθιστούν το Ιράν ιδιαίτερα δύσκολο στόχο για τη στρατηγική του «τρελού»».
Οι αντιδράσεις του Ιράν ανέδειξαν και άλλα προβλήματα στην εφαρμογή της θεωρίας του «τρελού» από τον Τραμπ. Ο σημαντικότερος που οι διαπραγματεύσεις με την Τεχεράνη υπήρξαν δύσκολες, σύμφωνα με την ειδικό, ήταν ότι οι Ιρανοί δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση Τραμπ, αφού βομβαρδίστηκαν δύο φορές ενώ βρίσκονταν εν μέσω διαπραγματεύσεων. Η συμπεριφορά ενός «τρελού» μπορεί να κάνει την εξαναγκαστική διπλωματία πιο πειστική, αλλά αυξάνει επίσης το κόστος της επίλυσης των συγκρούσεων.
Στην αρχή της δεύτερης θητείας του Τραμπ, είχα προειδοποιήσει ότι «αν ο Τραμπ δεν καταφέρει να πείσει κανέναν ότι είναι πραγματικά τρελός, τότε ο μόνος τρόπος να το αποδείξει είναι να υλοποιήσει τις πιο εξωφρενικές απειλές του. Ίσως αυτό να λειτουργούσε, αλλά θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε μια σύγκρουση που θα ξέφευγε από κάθε έλεγχο».
Καθώς η σύγκρουση με το Ιράν διαρκεί περισσότερο απ’ όσο αρχικά είχε εκτιμηθεί, το αναπόφευκτο συμπέρασμα είναι ότι ο Τραμπ μαθαίνει πως η θεωρία του «τρελού» ακούγεται καλύτερη στη θεωρία παρά στην πράξη.
Πηγή: in.gr
