Η Μπερναντέτ Σιράκ, η πρώην πρώτη κυρία της Γαλλίας και σύζυγος του προέδρου Ζακ Σιράκ, απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών. Υπήρξε επί 12 χρόνια στο Μέγαρο των Ηλυσίων, από το 1995 έως το 2007, στο πλευρό του συζύγου της, αντιμετωπίζοντας με φλεγματικό χιούμορ τις διαβόητες απιστίες του, ενώ ταυτόχρονα οικοδομούσε τη δική της πολιτική βάση στην επαρχιακή Γαλλία.
Ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν επιβεβαίωσε τον θάνατό της το Σάββατο, εκφράζοντας μαζί με τη σύζυγό του Μπριζίτ «μεγάλη θλίψη» για την απώλεια μιας γυναίκας που, όπως τόνισε, «σφράγισε τη γαλλική ιστορία και άλλαξε τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων μέσω του φιλανθρωπικού της έργου». «Μια μεγάλη κυρία της καρδιάς έφυγε», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Μακρόν.
Για περισσότερο από μισό αιώνα, η Σιράκ υπήρξε σταθερό σημείο αναφοράς στην αδιάκοπη πορεία του συζύγου της: από το Κοινοβούλιο, τις δύο θητείες ως πρωθυπουργός, τα 18 χρόνια στη δημαρχία του Παρισιού και, τελικά, την προεδρία το 1995. Πέρα από τον τυπικό ρόλο της πρώτης κυρίας, εξελίχθηκε σε πολιτική προσωπικότητα με δική της επιρροή, γνωστή για την ψυχραιμία και τη σιδηρά πειθαρχία με την οποία διαχειριζόταν τη δημόσια εικόνα της οικογένειας. Ο Ζακ Σιράκ πέθανε το 2019.
Η ζωή και η σχέση με τον Ζακ Σιράκ
Η Μπερναντέτ Τερέζ Μαρί Σοντρόν ντε Κουρσέλ γεννήθηκε στις 18 Μαΐου 1933 στο Παρίσι, μέσα σε οικογένεια αριστοκρατικής καταγωγής και καθολικής παράδοσης. Ο πατέρας της προερχόταν από οικογένεια στρατιωτικών, βιομηχάνων και διπλωματών· ένας θείος της είχε υπηρετήσει δίπλα στον Σαρλ ντε Γκωλ στο εμπόλεμο Λονδίνο.
Καθοριστική υπήρξε η φοίτησή της στο Sciences Po, όπου γνώρισε τον Ζακ Σιράκ, έναν φιλόδοξο και χαρισματικό νέο. Παντρεύτηκαν το 1956 και έμειναν μαζί για 63 χρόνια, μια ένωση που, όπως η ίδια είχε παραδεχθεί, υπήρξε «μάθημα αντοχής».
Ο Ζακ Σιράκ ξεχώριζε για τη ζεστασιά και την ενέργειά του, ενώ η Μπερναντέτ ήταν πιο συγκρατημένη, κοινωνικά επιβλητική και ευσεβής. Ο φιλόσοφος Ζαν Γκιτόν την είχε αποκαλέσει «τελευταία βασίλισσα της Γαλλίας», χαρακτηρισμός που εκείνη ουδέποτε απέρριψε.
Η φήμη του συζύγου της ως γυναικά αποτελούσε κοινό μυστικό. Όπως είχε πει η ίδια σε τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ: «Στην αρχή ήταν δύσκολα. Ήμουν πολύ πληγωμένη, και μετά το συνήθισα. Είπα στον εαυτό μου ότι έτσι είχαν τα πράγματα και ότι έπρεπε να το αποδεχτώ με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αξιοπρέπεια».
Πολιτική διαδρομή και φιλανθρωπικό έργο
Από το 1971, όταν εξελέγη δημοτική σύμβουλος στο Σαράν, έως το 2015, οπότε αποχώρησε από τη θέση της γενικής συμβούλου στην Κορέζ, η Σιράκ είχε ενεργό παρουσία στην τοπική πολιτική. Μετά την εκλογή του Ζακ Σιράκ στην προεδρία, το 1995, η επιρροή της στα Ηλύσια αυξήθηκε σημαντικά.
Ήταν γνωστή για την αφοσίωση και την αποφασιστικότητά της, αλλά και για την κατανόησή της σχετικά με το πώς λειτουργεί η πολιτική εξουσία. Παράλληλα, διεκδίκησε χώρο για τη γυναικεία παρουσία σε ένα ανδροκρατούμενο πολιτικό περιβάλλον, αρνούμενη να περιοριστεί στον ρόλο της «συζύγου του προέδρου».
Το 1994 ανέλαβε την ηγεσία μιας φιλανθρωπικής οργάνωσης που συγκέντρωνε χρήματα για παιδιά σε νοσοκομεία, μετατρέποντας την εικόνα της από ψυχρή αριστοκράτισσα σε πρόσωπο συμπόνιας. Το 2019 παρέδωσε τη σκυτάλη στη Μπριζίτ Μακρόν, διατηρώντας τον τίτλο της επίτιμης προέδρου.
Η προσωπική δοκιμασία και η υστεροφημία
Η μεγαλύτερη κόρη της, Λοράνς, υπέφερε από σοβαρή νευρική ανορεξία μετά την εφηβεία της και πέθανε το 2016, γεγονός που σημάδεψε βαθιά τη μητέρα της και ενίσχυσε τη στροφή της προς τη φιλανθρωπία.
Μετά την αποχώρηση του Ζακ Σιράκ από την προεδρία, η Μπερναντέτ συνέχισε να δραστηριοποιείται πολιτικά, δηλώνοντας: «Ο σύζυγός μου δεν κάνει πλέον πολιτική, αλλά εγώ κάνω». Τα απομνημονεύματά της, «Conversation», που κυκλοφόρησαν το 2001, αποκάλυψαν μια πιο ειλικρινή και ανεξάρτητη προσωπικότητα.
Η δημόσια παρουσία της περιορίστηκε σταδιακά λόγω ηλικίας και πένθους. Όταν πέθανε ο Ζακ Σιράκ το 2019, ήταν ήδη πολύ αδύναμη για να παραστεί στον δημόσιο αποχαιρετισμό.
Το Μέγαρο των Ηλυσίων ανακοίνωσε ότι ο πρόεδρος Μακρόν καλεί το κοινό να αποτίσει φόρο τιμής στην Μπερναντέτ Σιράκ απέναντι από το προεδρικό μέγαρο, τιμώντας μια γυναίκα που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη γαλλική πολιτική και κοινωνία.
Πηγή: tanea.gr
