"Με απαλλάσσει από την αγωνία να δημιουργήσω κάτι που να είναι συνεχώς επίκαιρο και να μην ξεπεραστεί και εκπέσει αισθητικά"
Ο γνωστός Λαρισαίος δημιουργός έργων τέχνης Γιάννης Πέτρου, μιλάει στην “Πολιτεία Θεσσαλώ” και μας παρουσιάζει την πορεία και τη φιλοσοφία του γύρω από το σχέδιο, τη ζωγραφική και τη δημόσια τέχνη. Αναφέρει πως από πολύ μικρή ηλικία ένιωσε έντονη την ανάγκη να εκφράζεται μέσα από το σχέδιο, το οποίο αποτέλεσε βασικό στοιχείο της ζωής του και της επαγγελματικής του πορείας. Θεωρεί ότι το δυνατό του σημείο είναι η φόρμα, το σχέδιο και η ένταξη των έργων στον χώρο, στοιχεία που χαρακτηρίζουν την εικαστική του ταυτότητα.
Μιλώντας για τη σχέση της γραφιστικής με την ελεύθερη καλλιτεχνική δημιουργία, εξηγεί πως οι δύο αυτοί κόσμοι λειτουργούν συμπληρωματικά, ιδιαίτερα σήμερα, στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης, όπου η προσωπική χειρονομία αποκτά μεγαλύτερη αξία. Ιδιαίτερη θέση στο έργο του έχουν οι τοιχογραφίες και η δημόσια τέχνη, καθώς πιστεύει ότι τα murals πρέπει να συνδέονται ουσιαστικά με τον χώρο και το μήνυμα που μεταφέρουν.
Μεγάλη σημασία δίνει στις συνεργασίες και στις συνέργειες με άλλους δημιουργούς και φορείς, καθώς θεωρεί ότι μέσα από αυτές ανοίγονται νέοι δημιουργικοί δρόμοι. Τέλος, εκφράζει την ανησυχία του για τη σύγχρονη κοινωνική και πολεμική πραγματικότητα, δηλώνοντας πως θα ήθελε μέσα από την τέχνη του να περάσει ένα μήνυμα ενάντια στον παγκόσμιο παραλογισμό και τη βία.
Συνέντευξη στη Λόλα Γάτσιου από την «Πολιτεία θεσσαλών» Κυριακή 31 Μαϊου 2026
Κύριε Πέτρου, πώς ξεκίνησε η ανάγκη σας να εκφραστείτε μέσα από το σχέδιο και το χρώμα και πώς αυτή εξελίχθηκε στην πορεία των χρόνων;
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από πάρα πολύ μικρή ηλικία το σχέδιο προηγείται ολοφάνερα του χρώματος. Αλλωστε, τότε οι περισσότερες εικόνες ήταν ασπρόμαυρες. Ήταν κάτι που με βοηθούσε σε όλη τη διάρκεια του βίου μου και της καθημερινότητας. Είμαι, θα έλεγα, από τους τυχερούς, που και εγώ αλλά και οι γύρω μου, ξέραμε τι θα προσπαθήσω να «σπουδάσω» και με τι θα ασχοληθώ ενεργά σε όλη μου τη ζωή. Όλα τα υπόλοιπα ήρθανε και εξελιχθήκανε φυσικά και αβίαστα.
Πώς θα περιγράφατε την εικαστική σας ταυτότητα σε κάποιον που βλέπει ένα έργο σας για πρώτη φορά;
Νομίζω αυτό που με χαρακτηρίζει και έδειχνε εξαρχής ότι θα ήταν το δυνατό μου σημείο, είναι το σχέδιο και η φόρμα και αυτοτελώς αλλά και ενταγμένα στον χώρο, στις 3 διαστάσεις. Η αίσθηση και η αποτύπωση του χώρου που εντάσσεται η σύνθεση με ενδιέφερε και συνεχίζει να με αφορά καθημερινά. Όλα αυτά σε συνάρτηση με μια ρεπορταζιακή αναζήτηση και αφορμές στη θεματολογία οριοθετούν το σύνολο των έργων μου ταυτοτικά.
Σε λευκό τοίχο στην καρδιά της Λάρισας, θα αποτύπωνα μια θεματική ενάντια στον παγκόσμιο παραλογισμό, πολεμικό και χρηματιστηριακό, που εξελίσσεται γύρω μας
Στις δημιουργίες σας συνυπάρχουν η εφαρμοσμένη γραφιστική (design) και η ελεύθερη εικαστική δημιουργία. Πώς αλληλοσυμπληρώνονται αυτοί οι δύο κόσμοι;
Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάστηκε ποτέ να προβληματιστώ για το αν αλληλοσυμπληρώνονται ή αναιρούνται εκατέρωθεν. Ως επαγγελματίας του graphic design πάντα μα πάντα προσπαθώ να προσεγγίσω τις εκάστοτε απαιτήσεις των ζητούμενων, αλλά η χειρονομία και η φυσική σχεδιαστική ελευθερία είναι τις περισσότερες φορές ζητούμενο. Και μάλιστα στην ψηφιακή εποχή, AI, που διανύουμε αυτός ο συνδυασμός θα είναι όλο και πιο σπάνιος και δυσεύρετος στην ανάγκη για μια επικοινωνία μοναδική και χαρακτηριστική.
Εχετε δημιουργήσει πολλές χαρακτηριστικές τοιχογραφίες στη Λάρισα (π.χ. η συνεργασία με τον Σύλλογο Ennio Morricone). Τι σημαίνει για εσάς να παρεμβαίνετε εικαστικά στον ιστό της πόλης σας;
Με τον Σύλλογο Ennio Morricone συνεργάστηκα στην τοιχογραφία Cinema Paradiso, στα Ανω Λαδάδικα στη Θεσσαλονίκη και ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία και ευθυγράμμιση με τη θεματική που μου δόθηκε από τον Σύλλογο και το σημείο που επιλέχτηκε. Αυτό ακριβώς είναι και το μαγικό μυστικό της ενασχόλησής μου με τις τοιχογραφίες και τη δημόσια τέχνη. Το θέμα που συνήθως σου δίνεται και η ευστοχία των μηνυμάτων σε απόλυτη συνάρτηση με την επιλογή του τοίχου. Είναι πολύ σοβαρή αυτή η διαδικασία και πρέπει αναλόγως να αντιμετωπίζεται, η τελική εικόνα είναι διαχρονική και καθημερινά λειτουργεί και εκπαιδεύει.
Στο καθαρά δημιουργικό και παραγωγικό κομμάτι, η Λάρισα και γενικά η αποκεντρωμένη διαβίωση, βοηθάει -ίσως και εμπνέει- με πολλαπλούς τρόπους και εκφάνσεις
Όταν σχεδιάζετε ένα mural σε έναν δημόσιο τοίχο, η έμπνευση έρχεται από την ίδια την ιστορία του σημείου ή από μια εσωτερική καλλιτεχνική ανάγκη;
Η ιστορία της θεματικής και του σημείου είναι μια συλλογική διαδικασία, όπως π.χ. η «Πολιτεία» με αφορμή το αντίστοιχο mural της Ανθίμου Γαζή, εμπνευσμένη από το περίφημο έργο του Αγήνωρ Αστεριάδη, που μας ζητήθηκε από την τότε Αντιδημαρχία Πολιτισμού να αποδώσουμε. Η απόφαση για την καλλιτεχνική γλώσσα και φόρμα που θα χρησιμοποιούσαμε και θα έπρεπε να παρουσιάσουμε, εγώ και ο συνεργάτης μου Κωστής Τσιάχας, ήταν δική μας και εκεί φυσικά εμπεριέχεται το προσωπικό εμπειρικό στοιχείο και η ανάγκη μας.
Η street art είναι εκτεθειμένη στο βλέμμα όλων αλλά και στη φθορά του χρόνου. Πώς νιώθετε με τον εφήμερο χαρακτήρα των έργων στον δρόμο, αφού κάποια στιγμή θα ξεθωριάσουν;
Νομίζω αυτό ακριβώς είναι και το στοιχείο που μας ιντριγκάρει και μας απαλλάσσει από την αγωνία να δημιουργήσουμε κάτι που να είναι συνεχώς επίκαιρο και να μην ξεπεραστεί και εκπέσει αισθητικά. Αν και οι εταιρίες χρωμάτων τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει απίστευτη δουλειά στην έρευνα και στην τεχνολογία των υλικών, ώστε να εγγυούνται μακροχρόνια διάρκεια και φωτεινότητα.
Πρόσφατα συμμετείχατε στην έκθεση «Memento Sedere» στη Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας. Τι κρατάτε από αυτή τη συνάντηση με το κοινό μέσα σε έναν μουσειακό χώρο;
Νομίζω ότι ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία ταιριαστή με τα θέλω μου και τις επιδιώξεις μου σε ό,τι αφορά τις εκθέσεις και τις συνέργειες. Η θεματική, πάνω στην οποία δουλέψαμε εγώ και οι άλλες δύο συνάδελφοι, μας δόθηκε πολύ έξυπνα και εμπεριστατωμένα από την επιμελήτρια Νικολέτα Τζάνη και το αποτέλεσμα νομίζω πραγματικά ικανοποίησε πρώτα εμάς, την Πινακοθήκη και οπωσδήποτε όλους αυτούς που την επισκέφθηκαν και συμμετείχαν στα εργαστήρια. Η έκθεση αυτή δομήθηκε από έργα και «συνομιλίες» που φτιάχτηκαν για τον σκοπό αυτό και αυτό νομίζω ήταν το ζουμί αυτής της νέας διαδρομής στον συγκεκριμένο χώρο.
Πόσο σημαντική είναι για εσάς η συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες ή τοπικούς συλλόγους και πώς οι “συνέργειες” αλλάζουν το τελικό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα;
Οι συνέργειες είναι μια ιστορία που με ενδιαφέρει και κυνηγάω πολύ, ειδικά τα τελευταία χρόνια και στο καθαρά γραφιστικό – εμπορικό πεδίο, αλλά και στην αυτούσια τέχνη, ειδικά στον δημόσιο χώρο. Είναι πραγματικά απολαυστική η διαδικασία της σύμπραξης και τα στοιχεία που συμπληρώνονται και οι ορίζοντες που ανοίγονται μέσα από αυτή τη διαδρομή, είναι κάτι μοναδικό και απελευθερωτικό. Είναι πολλές αυτές οι μαγικές στιγμές που σου αποκαλύπτονται δρόμοι και εξελίξεις που δεν θα μπορούσα μόνος μου, ενόσω «γυρνάω» μέσα στο θέμα, να ακούσω και να μεγεθύνω το όλον.
Πόσο «εύκολη» ή «δύσκολη» πόλη είναι η Λάρισα για έναν σύγχρονο εικαστικό; Υπάρχει πρόσφορο έδαφος για νέες ιδέες;
Νομίζω ότι η μόνη δυσκολία είναι η απόσταση από τα μεγάλα εικαστικά και πολιτιστικά γεγονότα που κατά βάση συμβαίνουν και επιδρούν στην Αθήνα και στο εξωτερικό. Χρειάζονται συνεχώς ταξίδια και επιρροές που πρέπει να παρακολουθείς και όσο μπορείς να τρέχεις. Τώρα στο κομμάτι το καθαρά δημιουργικό και παραγωγικό, πιστεύω ότι η Λάρισα και γενικά ή αποκεντρωμένη διαβίωση, βοηθάει, ίσως και εμπνέει με πολλαπλούς τρόπους και εκφάνσεις.
Αν είχατε έναν τεράστιο, λευκό τοίχο στην καρδιά της Λάρισας, ποιο είναι το έργο ή το μήνυμα που θα θέλατε αυτόν τον καιρό οπωσδήποτε να αποτυπώσετε επάνω του;
Σίγουρα μια θεματική ενάντια στον παγκόσμιο παραλογισμό, πολεμικό και χρηματιστηριακό, που εξελίσσεται γύρω μας, σαν να μην έχουμε απ’ την ιστορία παραδείγματα προς αποφυγή και πραγματικά μας ανησυχεί και μας αγχώνει για τον κόσμο που σιγά-σιγά παραδίδουμε στις επόμενες γενιές, αδιόρθωτα και προβληματικά.
