Ο «εγκέφαλος» της φετινής προσπάθειας των νησιωτών μιλάει για την άκρως επιτυχημένη πρώτη τους σεζόν στην Α1 και αναπολεί τα χρόνια του ΓΣΛ
Από τα πλαστικό δάπεδο του κλειστού και τον ΓΣΛ, όπου έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα ως αθλητής, μέχρι τον πάγκο ομάδων υψηλού επιπέδου και τη φετινή παρουσία της Μυκόνου στα playoffs της Basket League, η διαδρομή του Γιάννη Τζήμα αποτυπώνει μια πορεία μακράς εμπειρίας, προσαρμογής και διαρκούς εξέλιξης στο ελληνικό μπάσκετ. Ο Λαρισαίος κόουτς μιλά στην «ΠΘ» για τα πρώτα του χρόνια, τη μετάβαση στην προπονητική και τη φετινή σεζόν της ομάδας του, που κατάφερε να σταθεί ανταγωνιστικά στο υψηλότερο επίπεδο και να διεκδικήσει τη θέση της στα playoffs.
Συνέντευξη στη Λόλα Γάτσιου από την «Πολιτεία Θεσσαλών» Κυριακή 17 Μαϊου 2026
Περιγράφει πως η σχέση του με το μπάσκετ ξεκίνησε τυχαία στη Λάρισα, μέσα από το σχολικό πρωτάθλημα και τη στήριξη ανθρώπων του ΓΣΛ, γεγονός που καθόρισε ολόκληρη τη ζωή του. Θυμάται με έντονη συγκίνηση τις ανόδους του ΓΣΛ από τη Γ’ Εθνική μέχρι την Α1, τις γεμάτες εξέδρες στο Αλκαζάρ και τη Νεάπολη, αλλά και τη συνύπαρξή του με μεγάλες μορφές του ελληνικού και διεθνούς μπάσκετ.
Για τη συνεργασία του με τη Μύκονο, αναφέρει πως τον κέρδισαν το όραμα και η σοβαρότητα του συλλόγου, με αποτέλεσμα να συμβάλει τόσο ως προπονητής όσο και ως τεχνικός διευθυντής στη διαδοχική άνοδο της ομάδας μέχρι την Α1.
Κύριε Τζήμα, πώς ξεκίνησε η σχέση σας με το μπάσκετ στην πόλη που γεννηθήκατε, τη Λάρισα και πώς βρεθήκατε στον ΓΣΛ;
Νομίζω ότι η ενασχόλησή μου με το μπάσκετ ξεκίνησε εντελώς τυχαία. Σε μια εποχή που όλοι ασχολούμασταν με την αγαπημένη μας ποδοσφαιρική ομάδα, την ΑΕΛ και παίζαμε συνεχώς ποδόσφαιρο, έτυχε ο γυμναστής του σχολείου μου, ο κ. Γκόγκος, να με πάρει στην ομάδα μπάσκετ του σχολείου. Στη συνέχεια, αφού κερδίσαμε το σχολικό πρωτάθλημα, στο οποίο είχα παίξει πολύ καλά, ένας συγγενής μου, ο Τάκης Τζήμας, φανατικός με τον Γυμναστικό Σύλλογο Λάρισας, μαζί με τους ανθρωπους της ομάδας, μού έβγαλαν δελτίο αθλητή πριν καν το καταλάβω. Έτσι ξεκίνησε η επόμενη μέρα, που τελικά σημάδεψε ολόκληρη τη ζωή μου.
Το μπάσκετ έχει εξελιχθεί τρομερά σε επίπεδο φυσικής κατάστασης, τακτικής και τεχνολογίας. Οι παίκτες είναι πιο αθλητικοί, το παιχνίδι πιο γρήγορο και οι απαιτήσεις πολύ μεγαλύτερες. Όμως πολλές φορές λείπει εκείνο το αυθόρμητο συναίσθημα και η ρομαντική πλευρά που χαρακτήριζε το μπάσκετ προηγούμενων δεκαετιών
Τι θυμάστε περισσότερο από τα χρόνια που αγωνιζόσασταν ως παίκτης;
Αλησμόνητες στιγμές στο κλειστό του Αλκαζάρ. Μια παρέα Λαρισαίων παικτών, μέσα σε ένα κατάμεστο γήπεδο, ξεκινήσαμε από τη Γ’ Εθνική, πετύχαμε τρεις συνεχόμενες ανόδους και φτάσαμε μέχρι τη μεγάλη Α1. Φοβερές στιγμές, με απίστευτο κόσμο, γεμάτες συναισθήματα χαράς και περηφάνειας. Και έπειτα, στο κλειστό της Νεάπολης, στην Α1, απέναντι σε μεγαθήρια του ελληνικού μπάσκετ, όπως ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φασούλας και τόσοι άλλοι. Παράλληλα, είχα την τύχη να αγωνιστώ δίπλα σε σπουδαίους συμπαίκτες, όπως ο μεγάλος Χοσέ Πικουλίν Ορτίθ, τον οποίο δυστυχώς χάσαμε πρόσφατα. Παίκτες, προπονητές, διοίκηση και κόσμος ήμασταν τότε μια μεγάλη αγκαλιά, όλοι μαζί για την ομάδα και για την πόλη της Λάρισας.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ του μπάσκετ του τότε και του σήμερα;
Η μεγάλη διαφορά του τότε με το σήμερα είναι πως τότε το παιχνίδι είχε περισσότερο συναίσθημα και αυθεντικότητα, ενώ σήμερα έχει γίνει πολύ πιο επαγγελματικό, γρήγορο και απαιτητικό. Τότε οι ομάδες είχαν έντονο το στοιχείο της παρέας και της τοπικής ταυτότητας. Οι παίκτες έπαιζαν κυρίως για τη φανέλα, την πόλη και τον κόσμο. Υπήρχε μεγαλύτερη προσωπική σχέση ανάμεσα σε παίκτες, διοίκηση και φιλάθλους, κάτι που δημιουργούσε ένα μοναδικό δέσιμο και μια οικογενειακή ατμόσφαιρα.
Σήμερα το μπάσκετ έχει εξελιχθεί τρομερά σε επίπεδο φυσικής κατάστασης, τακτικής και τεχνολογίας. Οι παίκτες είναι πιο αθλητικοί, το παιχνίδι πιο γρήγορο και οι απαιτήσεις πολύ μεγαλύτερες. Όμως πολλές φορές λείπει εκείνο το αυθόρμητο συναίσθημα και η ρομαντική πλευρά που χαρακτήριζε το μπάσκετ των προηγούμενων δεκαετιών.
Ίσως τελικά τότε να υπήρχε περισσότερο ψυχή, ενώ σήμερα υπάρχει περισσότερη ταχύτητα και επαγγελματισμός.
Υπήρξε κάποιος προπονητής που σας επηρέασε ώστε να συνεχίστε την καριέρα σας ως κόουτς;
Στην πορεία μου συνεργάστηκα με πολλούς σημαντικούς προπονητές, όμως ο Βαγγέλης Αλεξανδρής ήταν εκείνος που επηρέασε περισσότερο τη μετέπειτα επαγγελματική μου πορεία. Μαζί ζήσαμε τη μεγάλη διαδρομή της ομάδας και τα πρώτα χρόνια στην Α1. Την εποχή εκείνη, μαζί με τον στενό του συνεργάτη, τον Μιχάλη Σπηλιώτη, υπήρχε καθημερινή επαφή και ουσιαστικές συζητήσεις γύρω από το παιχνίδι και την ομάδα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία είχε πει πως, όταν σταματήσω το μπάσκετ, θα γίνω ο μελλοντικός κόουτς της Λάρισας. Είναι μια κουβέντα που δεν ξέχασα ποτέ και για την οποία τον ευχαριστώ πραγματικά.
Η ομάδα της Μυκόνου δεν στηρίχθηκε στα μεγάλα ονόματα και στους σταρ, αλλά στη σωστή λειτουργία και στη χημεία της
Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να περάσετε από το παρκέ στον πάγκο και πόσο δύσκολη ήταν η μετάβαση;
Νομίζω πως η μετάβασή μου από το παρκέ στον πάγκο είχε ξεκινήσει μέσα μου αρκετά χρόνια πριν σταματήσω το μπάσκετ, καθώς πάντα με ενδιέφερε να καταλαβαίνω το παιχνίδι όχι μόνο ως παίκτης, αλλά και σε επίπεδο τακτικής και λειτουργίας μιας ομάδας. Παρόλα αυτά, η πραγματική μετάβαση έγινε πολύ απότομα, κοντά στα 30 μου. Μια μέρα, ο τότε πρόεδρος του Γ.Σ. Λάρισας, ο Θανάσης Μπίζιος, μου ανέθεσε ξαφνικά τη θέση του προπονητή και ουσιαστικά μπήκα κατευθείαν στα βαθιά. Παράλληλα, ήμουν ήδη καθηγητής Φυσικής Αγωγής με ειδικότητα στην καλαθοσφαίριση και είχα δουλέψει με παιδικά και εφηβικά τμήματα, αλλά και στο αθλητικό γυμνάσιο. Όλες αυτές οι εμπειρίες αποτέλεσαν σημαντικά εφόδια και μια πολύ δυνατή βάση για τη μετέπειτα προπονητική μου πορεία.
Σίγουρα δεν ήταν εύκολη αλλαγή, γιατί άλλο να αγωνίζεσαι μέσα στο γήπεδο και άλλο να έχεις την ευθύνη μιας ολόκληρης ομάδας από τον πάγκο. Όμως η αγάπη μου για το μπάσκετ και οι εμπειρίες που είχα αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια με βοήθησαν να προσαρμοστώ γρήγορα.
Πώς διαμορφώθηκε η προπονητική σας φιλοσοφία στο πέρασμα των χρόνων;
Διαμορφώθηκε μέσα από τις εμπειρίες που έζησα όλα αυτά τα χρόνια, τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής. Το μπάσκετ άλλαξε πολύ στο πέρασμα του χρόνου· έγινε πιο γρήγορο, πιο αθλητικό και πολύ πιο απαιτητικό σε επίπεδο τακτικής και προετοιμασίας. Έτσι κι εγώ έπρεπε να εξελίσσομαι συνεχώς και να προσαρμόζομαι στα νέα δεδομένα του παιχνιδιού.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν κάποιες αξίες που δεν αλλάζουν ποτέ. Πάντα πίστευα στην πειθαρχία, στη σκληρή δουλειά και κυρίως στις ανθρώπινες σχέσεις. Θέλω οι ομάδες μου να έχουν χαρακτήρα, πάθος και σωστή νοοτροπία, γιατί πέρα από τα συστήματα και την τακτική, το πιο σημαντικό στο μπάσκετ είναι να μπορείς να χτίζεις μια πραγματική ομάδα.
Η προπονητική μου φιλοσοφία διαμορφώθηκε μέσα από τις εμπειρίες που έζησα όλα αυτά τα χρόνια, τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής
Πώς προέκυψε η συνεργασία με τη Μύκονο; Ξεκινήσατε ως προπονητής της ομάδας στη δεύτερη κατηγορία και στη συνέχεια αναλάβατε ρόλο τεχνικού διευθυντή. Τι σας έπεισε να αναλάβετε αυτό τον ρόλο;
Όταν μου έγινε η πρόταση να αναλάβω την ομάδα της Μυκόνου στη Β’ Εθνική, ήταν ένα ιδιαίτερα απαιτητικό εγχείρημα. Η ομάδα μόλις είχε ανέβει από τα τοπικά πρωταθλήματα και μιλάμε για έναν σύλλογο που πριν από λίγα χρόνια δεν διέθετε καν κλειστό γυμναστήριο. Ήταν μια δύσκολη απόφαση και μια μεγάλη πρόκληση, όμως από την πρώτη στιγμή διέκρινα ότι υπήρχε όραμα, σοβαρότητα και διάθεση για δουλειά. Τελικά, η πορεία δικαίωσε όλους μας. Πετύχαμε την άνοδο στην Elite League και την επόμενη χρονιά πραγματοποιήσαμε μια πολύ αξιόλογη παρουσία και σε αυτή την κατηγορία. Μέσα από αυτή τη διαδρομή δημιουργήθηκε μια σχέση εμπιστοσύνης με τους ανθρώπους της ομάδας και έτσι, όταν μου προτάθηκε να αναλάβω τον ρόλο του τεχνικού διευθυντή, το είδα ως μια φυσική συνέχεια της συνεργασίας μας.
Ήταν μια νέα πρόκληση για μένα, γιατί μου έδωσε τη δυνατότητα να συμβάλω πιο συνολικά στην οργάνωση, στον σχεδιασμό και στη φιλοσοφία της ομάδας, πέρα από τα όρια του πάγκου. Νομίζω πως η καταπληκτική πορεία της ομάδας την πρώτη χρονιά στην Α1 οφείλεται κυρίως στη σωστή οργάνωση, στη σκληρή δουλειά και στο πολύ καλό κλίμα που υπήρχε σε όλο τον οργανισμό. Από τη διοίκηση μέχρι το τεχνικό επιτελείο και τους αθλητές, υπήρχαν ευδιάκριτοι ρόλοι, συνεργασία και αμοιβαίος σεβασμός.
Ο Γιάννης Τζήμας από τον ΓΣΛ στα playoffs της Basket League με την ομάδα της Μυκόνου
Ποιο ήταν το βασικό σας πλάνο όταν ξεκινήσατε τη φετινή σεζόν;
Την προηγούμενη χρονιά η ομάδα πέτυχε μια ιστορική άνοδο από την Elite League στην Α1, κάτι που έφερε μεγάλες απαιτήσεις μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Περάσαμε ένα ιδιαίτερα δύσκολο καλοκαίρι, καθώς έπρεπε να μετατρέψουμε ένα μικρό προπονητήριο σε γήπεδο που να πληροί τις προδιαγραφές της Α1. Η μεγαλύτερη χαρά για όλους ήρθε τον Οκτώβριο, όταν δώσαμε το πρώτο εντός έδρας παιχνίδι απέναντι στον Ολυμπιακό στη Μύκονο. Ήταν μια ξεχωριστή στιγμή για το νησί, τον κόσμο και ιδιαίτερα τα παιδιά που είδαν την ομάδα τους να αγωνίζεται στο υψηλότερο επίπεδο. Από εκεί και πέρα, βασικός μας στόχος ήταν η ομάδα να σταθεί ανταγωνιστικά και να παραμείνει στην κατηγορία, σε ένα πρωτάθλημα με πολύ υψηλές απαιτήσεις.
Πού πιστεύετε ότι οφείλεται η καταπλητική πορεία της ομάδας στην ποαρθενική της κιόλας χρονιά στα μεγάλα σαλόνια;
Οφείλεται κυρίως στη σωστή οργάνωση, στη σκληρή δουλειά και στο πολύ καλό κλίμα που υπήρχε σε όλο τον οργανισμό. Από τη διοίκηση μέχρι το τεχνικό επιτελείο και τους αθλητές, υπήρχαν ευδιάκριτοι ρόλοι, συνεργασία και αμοιβαίος σεβασμός.
Παράλληλα, η ομάδα διατήρησε χαμηλούς τόνους και δεν παρασύρθηκε ποτέ από έπαρση, παρά την επιτυχία και τον ενθουσιασμό της πρώτης χρονιάς. Με συνέπεια, καθημερινή δουλειά και πίστη στις δυνατότητές μας, καταφέραμε να παρουσιαστούμε ιδιαίτερα ανταγωνιστικοί σε ένα πρωτάθλημα πολύ υψηλών απαιτήσεων.
Θα ξεχωρίζατε κάποιον παίκτη από τη φετινή ομάδα;
Νομίζω πως ήταν μια ομάδα που δεν στηρίχθηκε στα μεγάλα ονόματα και στους σταρ, αλλά στη σωστή λειτουργία και στη χημεία της. Είχαμε μια πολύ καλή εξάδα ξένων, με παίκτες όπως ο Άπλμπι, ο Ρέι και ο Κάναντι να βγαίνουν μπροστά στα δύσκολα, ενώ παράλληλα υπήρχαν έμπειροι Έλληνες, όπως ο Μάντζαρης και ο Καβαδάς, που βοήθησαν όχι μόνο αγωνιστικά αλλά και στη διατήρηση της ισορροπίας και του καλού κλίματος στα αποδυτήρια.
Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής επηρέασε περισσότερο τη μετέπειτα επαγγελματική μου πορεία
Η ομάδα έχει κατακτήσει τις καρδιές πολλών φιλάθλων, όχι μόνο του νησιού, πού πιστεύετε ότι οφείλετε αυτό;
Πρώτα απ’ όλα, ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στη διοίκηση της ομάδας και στους προέδρους μας, τον κ. Αγγελετάκη και τον κ. Δαχτυλίδη, μαζί με όλους τους ανθρώπους του συμβουλίου, που πίστεψαν σε αυτό το όραμα και το στήριξαν καθημερινά με αγάπη και αφοσίωση για το νησί και τον αθλητισμό. Τους ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη τους! Μεγάλη ήταν και η συμβολή των εθελοντών, των χορηγών και όλων των ανθρώπων της Μυκόνου που στάθηκαν δίπλα στην ομάδα σε αυτή τη διαδρομή. Στον κόουτς Βαγγέλη Ζιάγκο, ένα εξαιρετικό προπονητή και άνθρωπο ,στο staff και σε όλους τους συνεργάτες της ομάδας για τη σπουδαία δουλειά που γίνεται.
Φυσικά, ένα μεγάλο μπράβο ανήκει και στους παίκτες, που έβαλαν το «εμείς» πάνω από το «εγώ». Για μένα όμως, ο μεγάλος πρωταγωνιστής αυτής της πορείας είναι ο κόσμος της Μυκόνου. Από την πρώτη στιγμή αγκάλιασε την ομάδα, γέμισε το γήπεδο με συνεχόμενα sold out και συμμετείχε σε κάθε δράση και εκδήλωση της ομάδας. Ειδικά τον χειμώνα, οι αγώνες έγιναν ένα σημαντικό αθλητικό και κοινωνικό γεγονός για το νησί και ο κόσμος αποτέλεσε πραγματικά τη δύναμη και την ψυχή αυτής της προσπάθειας.
Και προσωπικά, θέλω να πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ, στη σύζυγό μου, στα παιδιά μου και στην οικογένειά μου, γιατί όλα αυτά τα χρόνια στηρίζουν με υπομονή και κατανόηση αυτή τη δύσκολη διαδρομή, μακριά από το σπίτι μας . Η στήριξή τους είναι η μεγαλύτερη δύναμη για μένα.
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΖΙΑΓΚΟΣ
Καθοριστική η συμβολή του Γιάννη Τζημα
Η πορεία της ομάδας την τελευταία διετία θα μπορούσε να αποτελέσει ένα success story και case study για τις επόμενες γενιές αθλητικών συλλόγων. Ενας οργανισμός και μια ομάδα σε απόλυτη ευθυγράμμιση με τη φιλοσοφία της διοίκησης και σε διαρκή αλληλεπίδραση με την τοπική κοινωνία, της οποίας υπήρξε δημιούργημα και η οποία είναι κι ο αιμοδότης της όλης προσπαθειας.
Σε αγωνιστικό επίπεδο τρυπήσαμε το ταβάνι μας ουκ ολίγες φορές με πρόκριση στο F8 του Κυπέλλου Ελλάδας, παραμονή ένα μήνα πριν τη λήξη της regular season και είσοδο στα play off ως 7η ομάδα. Αδιαπραγμάτευτοι πρωταγωνιστές οι παίχτες σε αρμονική συνεργασία με το τεχνικό επιτελείο και την καθοριστική συμβολή του Γιάννη Τζήμα στο πόστο του GM, που αποτέλεσε συνδετικό κρίκο μεταξύ αγωνιστικού τμήματος και διοίκησης, και την εγγύηση ότι η καθημερινότητά μας θα ήταν αυτή που έπρεπε για να κάνει η ομάδα πορεία δουλειά υψηλού επιπέδου εντός κι εκτός γραμμών.
