Η Συμπαράταξη Λαρισαίων ζητά την άμεση σύγκληση του Δημοτικού Συμβουλίου Λαρισαίων για ένα ζήτημα που αφορά άμεσα χιλιάδες οικογένειες και απειλεί το μέλλον των παιδικών και βρεφονηπιακών σταθμών, των ΚΔΑΠ αλλά και των ΚΔΑΠ ΑμεΑ, καθώς και των ανθρώπων που κρατούν αυτές τις δομές όρθιες εδώ και χρόνια. Οι αλλαγές που δρομολογεί η κυβέρνηση, σύμφωνα με τη Συμπαράταξη Λαρισαίων, οδηγούν ουσιαστικά στη διάλυση του κοινωνικού πυλώνα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο επικεφαλής της παράταξης της μείζονος αντιπολίτευσης στο Δημοτικό Συμβούλιο, Δημήτρης Δεληγιάννης κάνετε λόγο για διάλυση του κοινωνικού πυλώνα.
Ζητάτε άμεση σύγκληση του Δημοτικού Συμβουλίου και κάνετε λόγο για διάλυση του κοινωνικού πυλώνα. Βαρύς χαρακτηρισμός, κύριε Δεληγιάννη.
Καταρχάς να πούμε ότι είναι μια νομοθετική ρύθμιση της κυβέρνησης, η οποία έρχεται μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος που γνωρίζαμε όλοι ως πρόγραμμα εναρμόνισης και αφορούσε τους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, τους βρεφονηπιακούς σταθμούς και βέβαια και τα ΚΔΑΠ ΜΕΑ. Τι γνωρίζαμε μέχρι τώρα; Ότι όλες αυτές οι δομές λειτουργούσαν μέχρι τώρα, σε έναν μεγάλο βαθμό, με βάση το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Έτσι έπαιρναν voucher οι εργαζόμενοι, με αυτόν τον τρόπο προσλάμβανε και ο Δήμος Λαρισαίων – αλλά και οι υπόλοιποι δήμοι – το προσωπικό τους. Να σκεφτούμε επίσης ότι, επειδή ακριβώς έχουμε πάρα πολλά χρόνια να προσλάβουμε μόνιμο προσωπικό, εξαιτίας και όλης της πολιτικής των μνημονίων, το μεγαλύτερο κομμάτι αυτή τη στιγμή του προσωπικού είναι προσωπικό το οποίο προσλήφθηκε με τέτοιο τρόπο, μέσα από διαδικασίες ΑΣΕΠ, και βέβαια είναι ένα προσωπικό το οποίο βρίσκεται στην πρώτη γραμμή κυριολεκτικά εδώ και 10-15 χρόνια.
Εμείς, δηλαδή, στη διάρκεια της δικής μας θητείας, βρήκαμε εργαζομένους που να δουλεύουν έτσι – νομίζω εκτός από μία δομή – μπήκαμε σε μια διαδικασία, ακολουθήσαμε τους κανόνες και αυτή τη στιγμή οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί του Δήμου Λαρισαίων είναι το καμάρι της πόλης. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν και τα ΚΔΑΠ.
Πού βρισκόμαστε τώρα;
Η νομοθετική ρύθμιση της κυβέρνησης, που επηρεάζει όλες τις πόλεις, όλους τους δήμους και όλες αυτές τις δομές, καταργεί την εργασιακή σχέση που υπήρχε ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους δήμους, σύμφωνα με ένα προσχέδιο το οποίο έχει διαρρεύσει και πρόκειται να συζητήσει και η ΚΕΔΕ. Μπαίνουν όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι μέσα σε μία κατάσταση ανασφάλειας γιατί πλέον θα μπορούν οι δήμοι να παίρνουν εργαζόμενους ανάλογα με τα voucher και τις ανάγκες τους. Πολύ απλά, χάνεται επομένως αυτή η σχέση που είχαν οι εργαζόμενοι με τους δήμους.
Οι συμβάσεις τους πλέον θα είναι ετήσιες, οκτάμηνες, εντεκάμηνες, ανάλογα με τις «ανάγκες». Μετά από δέκα-δεκαπέντε χρόνια πώς αυτός ο εργαζόμενος μπορεί να νιώθει όταν η εργασία του δεν του παρέχει προοπτική. Ουσιαστικά διαλύεται η εργασία και η σχέση.
Μιλάμε πια δηλαδή κύριε Δεληγιάννη για μια «λίστα επιλαχόντων» εργαζομένων;
Υπάρχουν πάρα πολλά ερωτηματικά κατά πόσο κάποιοι άνθρωποι από αυτούς που εργάζονται θα συνεχίσουν να είναι σε αυτόν τον πίνακα. Αναφέρομαι στην κατηγορία των νηπιαγωγών, που μετά τη διετή προσχολική αγωγή στο νηπιαγωγείο πιθανόν να εξοβελιστούν από αυτούς τους πίνακες. Δεν συζητώ για τα ΚΔΑΠ, όπου ο Δήμος Λαρισαίων σωστά έχει πάρει εδώ και χρόνια – από τη δική μας Δημοτική Αρχή αλλά και τώρα από τη σημερινή – την πρωτοβουλία να εντάξει και ανθρώπους που δεν έχουν voucher. Νομίζω ότι θα δυσκολευτούν πάρα πολύ να μπορέσουν να προσλάβουν οποιοδήποτε μέλος προσωπικού, ενώ αυτή τη στιγμή διαθέτουν ό,τι καλύτερο έχουν προκειμένου να στηρίζουν τα παιδιά μας.
Κύριε Δεληγιάννη, ζητάτε τη σύγκληση του Δημοτικού Συμβουλίου προκειμένου να πετύχετε τι μέσα από αυτή τη διαδικασία;
Νομίζω ότι όταν γίνεται κάτι τέτοιο, που επηρεάζει τόσες οικογένειες , γιατί καταλαβαίνετε ότι είναι πολύ σημαντική η λειτουργία αυτών των δομών και είναι πολύ σημαντικό να είναι στις θέσεις τους οι εργαζόμενοι. Όταν λοιπόν γίνεται κάτι τέτοιο που επηρεάζει τόσους ανθρώπους, χρειάζεται η τοπική κοινωνία, οι πολίτες, να εκφραστούν. Χρειάζεται να κινητοποιηθούν οι δήμοι, να συντονιστεί η λειτουργία τους, να συμπαρασταθούμε ενεργά στους εργαζόμενους και βέβαια να ζητήσουμε από την κυβέρνηση να σταματήσει τέτοιου είδους διαδικασίες.
Λέτε λοιπόν να ξεκινήσει ένα Δημοτικό Συμβούλιο που θα γίνει δίαυλος, με επικοινωνία και με άλλους δήμους, προκειμένου να μην προχωρήσει αυτό το σχέδιο.
Θα θυμίσω ότι πριν από λίγες μέρες υπήρχε μια αντίστοιχη πρωτοβουλία από τον δήμαρχο Τυρνάβου, τον κύριο Τσικριτσή, όπου, παρουσία και άλλων δημάρχων, όπως ο κύριος Κουντάρας και ο κύριος Μανώλης, υπήρχαν αιρετοί, υπήρχαν εργαζόμενοι στην πόλη του Τυρνάβου, που ακριβώς συζήτησαν το ίδιο θέμα. Υπάρχουν πρωτοβουλίες σε πολλούς δήμους. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι χρειάζεται να ασκηθεί πίεση.
Δεν μπορούμε να περιμένουμε άβουλα μια ενέργεια η οποία πραγματικά θα διαλύσει αυτού του είδους τις δομές. Υπάρχει ήδη το προηγούμενο – αυτό χρειάζεται να το τονίσουμε – του «Βοήθεια στο Σπίτι», όπου εργαζόμενοι που δούλευαν τότε 17, 18, 20 χρόνια μπήκαν σε μια διαδικασία προκηρύξεων του ΑΣΕΠ, που οργάνωσε το Υπουργείο Εσωτερικών, και αυτοί οι εργαζόμενοι προσλήφθηκαν πλέον ως άνθρωποι οι οποίοι παρέχουν τις υπηρεσίες τους με σταθερή και μόνιμη εργασία.
Μπορεί να εφαρμοστεί κάτι ανάλογο και να έχει ανταπόκριση και για τους ανθρώπους που έχουν εργαστεί τόσα χρόνια στις κοινωνικές δομές;
Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, που τόσα χρόνια, οφείλουμε να το πούμε αυτό, βιώνουν όλο αυτό το καθεστώς ανασφάλειας, γιατί πάντα υπήρχε στο πίσω μέρος του κεφαλιού όλων τι θα γίνει όταν τελειώσει το πρόγραμμα. Ήρθε αυτή η λήξη του προγράμματος. Αντί λοιπόν να νίπτουμε τας χείρας μας και να λέμε ότι «τι να κάνουμε, θα πρέπει να φύγουν», θα πρέπει να βρούμε όλες εκείνες τις διαδικασίες, να προτείνουμε τους τρόπους, για να μπορέσουν να καταλήξουν σε σταθερή εργασία.
Πιστεύετε ότι υπάρχει σημείο σύγκλισης με τον δήμαρχο, τον κύριο Μαμάκο, πάνω σε αυτό το αίτημα;
Πραγματικά πιστεύω ότι θα έχουμε κοινή γλώσσα. Και ξέρετε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται η αντιπολίτευση και η συμπολίτευση να βρίσκουν τους διαύλους της επικοινωνίας. Είναι κάτι το οποίο νομίζω ότι ενώνει όλη την πόλη. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να βρεθούμε να συγκρουόμαστε για ένα θέμα που αφορά και αγγίζει τόσους εργαζόμενους, τόσους πολίτες, τόσες οικογένειες. Πιστεύω ότι μέσα από αυτή τη συζήτηση θα προκύψει και ένα κοινό ψήφισμα και επίσης θα αναληφθούν και πρωτοβουλίες. Τις ζητάμε κιόλας.
Και ένα ακόμη στοιχείο: ο δήμαρχος Λαρισαίων, ο κύριος Μαμάκος, είναι στο διοικητικό συμβούλιο της ΚΕΔΕ
Νομίζω ότι θα πρέπει να λάβει πρωτοβουλία
Θα πρέπει να γίνει διοικητικό συμβούλιο της ΚΕΔΕ, να γίνει παρέμβαση στην κυβέρνηση και, από εκεί και πέρα, βέβαια αυτό το θέμα να συζητηθεί και στο επίπεδο του κοινοβουλίου και όχι μόνο.
Ένα άλλο θέμα που είναι κεντρικό στη Λάρισα είναι το θέμα της οικίας Αλεξάνδρου. Το θέμα των ημερών.
Είναι το θέμα των ημερών, πραγματικά. Κοιτάξτε όμως, προφανώς δεν μιλάμε μόνο για το θέμα της οικίας Αλεξάνδρου. Είναι αφορμή, ίσως. Αναφερόμαστε στην προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης.
Δυστυχώς και δεν αφορά μόνο την πόλη της Λάρισας αυτό, όλες οι ελληνικές πόλεις πάσχουν από το ίδιο θέμα. Έχουμε την επέλαση όλης εκείνης της λογικής της αντιπαροχής, ότι θα έπρεπε να γκρεμιστούν όλα τα παλιά σπίτια προκειμένου να χτιστούν πολυκατοικίες. Αυτό έγινε για πάρα πολλά χρόνια. Μιλάμε επομένως για ένα απόθεμα το οποίο σιγά-σιγά εξαντλείται.
Νομίζω ότι η Λάρισα δεν έχει πάνω από 30-32 κτίρια τα οποία θα πρέπει, με έναν τρόπο, να προστατευτούν. Οπότε καταλαβαίνετε ότι αυτού του είδους οι συζητήσεις αγγίζουν και ακουμπούν μια γενικότερη συζήτηση η οποία θα πρέπει να υπάρχει.
Έχετε πει ότι η Δημοτική Αρχή δεν έχει σταθεί στο ύψος της σε σχέση με τη διαχείριση της συγκεκριμένης οικίας.
Οφείλω να πω ότι ήταν ακατανόητη η στάση του δημάρχου και πολλών δημοτικών συμβούλων της Δημοτικής Αρχής. Όταν αυτό το θέμα συζητήθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο, ομολογώ ότι βρεθήκαμε κι εμείς προ εκπλήξεως. Το θέμα ήρθε στο Δημοτικό Συμβούλιο μετά από τη θετική εισήγηση της αρμόδιας υπηρεσίας του Υπουργείου. Το υπογραμμίζω αυτό.
Είχαμε ήδη την εκπεφρασμένη άποψη του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, φορέων που νομίζω ότι προσφέρουν στην πόλη, όπως η Φωτοθήκη, όπως ο σύλλογος που έχει να κάνει με την τοπική ιστορία, ανθρώπων που εν πάση περιπτώσει μιλούν με θέρμη για τέτοιου είδους ζητήματα και έχουν καταθέσει άποψη στην πόλη. Υπήρχε το ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου Νεολαίας, το οποίο μάλιστα το φέραμε και στο Δημοτικό Συμβούλιο, και μένει να ψηφιστεί. Μετά λοιπόν από όλα αυτά είχαμε την ακατανόητη στάση του δημάρχου, που όχι απλά δεν συμφώνησε με το ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου Νεολαίας, αλλά έκανε και το παν, καταργώντας τις διαδικασίες και πιέζοντας την πρόεδρο, προκειμένου να μην ψηφιστεί.
Και εκεί οφείλω να πω το εξής: όταν, ως δήμαρχος, λες αριστερά και δεξιά ότι δεν μπορείς να πάρεις θέση, την ίδια ώρα δεν γίνεται να ζητάς να πάρουν θέση όλοι οι φορείς της πόλης.
Ισχύει όμως ότι ως δήμαρχος δεν μπορεί να πάρει θέση, γιατί μέχρι να χαρακτηριστεί ένα ακίνητο δεν μπορεί να το διαχειριστεί ο ίδιος ο δήμος;
Κοιτάξτε, αυτό είναι ένα πολύ καλό ερώτημα. Όταν ο ίδιος ο δήμαρχος ζητά να πάρουν θέση οι φορείς της πόλης, όταν ο ίδιος ο δήμαρχος επικροτεί το ότι ενεργοί πολίτες βγαίνουν μπροστά, όταν ο ίδιος ο δήμαρχος λέει ότι μάλλον θα κάνει και επιτροπή φορέων, τώρα, σε δεύτερο χρόνο, προκειμένου να εκφράσουν άποψη, πώς είναι δυνατόν ο πρώτος πολίτης της πόλης να μην εκφράζεται;
Είναι το ακίνητο χαρακτηρισμένο ως διατηρητέο;
Όχι, δεν είναι χαρακτηρισμένο. Δεν είναι ακόμα χαρακτηρισμένο. Αυτή τη στιγμή υπάρχει η εισήγηση. Μια εισήγηση στην οποία σύμβουλος της Δημοτικής Αρχής επιτέθηκε, ουσιαστικά, στον ίδιο τον συντάκτη της. Δηλαδή παρατηρήσαμε ότι υπήρχε μια εισήγηση από την αρμόδια διεύθυνση του Υπουργείου και αμφισβητήθηκε με σφοδρότητα, θα έλεγα, από σύμβουλο της Δημοτικής Αρχής η επάρκεια του συντάκτη της.
Επομένως, υπήρχε γενικότερα μια αμφισβήτηση για το αν το Δημοτικό Συμβούλιο μπορεί να πάρει θέση, γιατί και καλά «δεν είμαστε ειδικοί». Βλέπω τώρα, μετά από κάποιες μέρες, τον δήμαρχο, μετά τη θέση που πήραν οι τρεις βουλευτές της πόλης – διακομματική τοποθέτηση – αναφέρομαι στην κυρία Λιακούλη, που ήδη είχε μιλήσει και είχε προκαλέσει την κοινή γνώμη της πόλης να πάρει θέση, τον Μάξιμο Χαρακόπουλο και τον Βασίλη Κόκκαλη, που επίσης τοποθετήθηκαν. Μετά λοιπόν από την τοποθέτηση των βουλευτών μετά την άποψη την οποία εξέφρασαν οι φορείς, οι οποίοι διαμόρφωσαν και μια επιτροπή, έρχεται τώρα και λέει ότι ναι, θα διαμορφώσουν μια επιτροπή – όχι ειδικών, αλλά ανθρώπων που θα εκφράσουν άποψη και μετά θα δούμε τι θα κάνουν στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Εντάξει, αντιλαμβανόμαστε ότι είναι κάτι επικοινωνιακό. Να πω ότι είναι καλοδεχούμενη οποιαδήποτε διαμόρφωση επιτροπής. Στο κάτω-κάτω έχουμε να κάνουμε πολλή δουλειά επάνω σε αυτό το θέμα και θα πρέπει όλοι να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Από την άλλη, θα υπογραμμίσω κάτι που νομίζω ότι είναι κοινός τόπος:
Δεν μπορεί ο πρώτος πολίτης της πόλης να αποφεύγει να πάρει θέση. Οφείλει να πάρει θέση και οφείλει να προστατεύσει το δημόσιο συμφέρον. Τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω.
Επειδή αγαπάτε τις καθαρές συζητήσεις, και το έχετε ζητήσει και από τον δήμαρχο, υπάρχει έτοιμη πρόταση, δεδομένου του γεγονότος ότι οι ιδιοκτήτες έχουν ήδη πουλήσει το ακίνητο, το οποίο δεν έχει ακόμη χαρακτηριστεί ως διατηρητέο, αλλά φαίνεται ότι τα χαρακτηριστικά που έχει θα του δώσουν αυτή τη δυνατότητα, ώστε να σωθεί και να διατηρηθεί η ταυτότητά του;
Όλα προχωρούν ως διαδικασία, από πλευράς του Υπουργείου, περιμένουμε την υπογραφή του υπουργού και βέβαια θα υπάρξει και μια διαδικασία στο ΚΕΣΑ, στο αρμόδιο όργανο, φαντάζομαι λόγω της ένστασης του ιδιοκτήτη.
Η πρόταση από τη Συμπαράταξη Λαρισαίων να πούμε καθαρά και ξάστερα ότι μας ενδιαφέρει να σωθεί αυτό το ακίνητο. Το δεύτερο είναι όντως να κινηθεί η πόλη, η Δημοτική Αρχή και όλοι οι υπόλοιποι, προκειμένου να βρούμε τα χρηματοδοτικά εργαλεία σε δεύτερο χρόνο, ώστε να έρθει το ακίνητο στην ιδιοκτησία του Δήμου και να αξιοποιηθεί.
Βρίσκεται μέσα στο ιστορικό κέντρο. Είναι σε ένα πολύ κεντρικό σημείο. Νομίζω ότι πραγματικά μπορεί να είναι ένα στολίδι για την πόλη. Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια σε κάτι τέτοιο και βέβαια εκεί όντως μπορεί να βοηθήσει η επιτροπή. Χρειάζεται να διαμορφωθεί μια συνολικότερη στρατηγική στην πόλη για το πώς θα διασωθούν και τα υπόλοιπα. Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια σε αυτό που γίνεται αυτή τη στιγμή. Δεν μπορεί να βλέπουμε κάθε μέρα ταμπέλες που λένε ότι θα γκρεμιστεί το επόμενο. Και βέβαια, να το υπογραμμίσουμε και αυτό, δεν μπορούμε να βλέπουμε επίσης και αρχοντικά να ρημάζουν. Θα πρέπει να δούμε λοιπόν και τους πόρους, να δούμε και τις προτεραιότητες της πόλης. Δηλαδή πού ξοδεύονται τα χρήματα των πολιτών. Πώς διαμορφώνουμε μια στρατηγική διάσωσης. Πώς αξιοποιούμε τους πόρους που έχουμε ήδη. Και από εκεί και πέρα, βέβαια, να αξιοποιηθούν αυτά τα κτίρια με τον καλύτερο τρόπο.
Θα μπορούσε δηλαδή ο Δήμος να αγοράσει ξανά το ακίνητο και να το αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο;
Νομίζω ότι αυτό που έγινε με το κτίριο Μουσών, το οποίο προορίζεται να γίνει Μουσείο Πόλης και το οποίο εντάχθηκε ήδη σε πρόγραμμα με τη συνεργασία της Περιφέρειας Θεσσαλίας, δείχνει τον δρόμο. Ναι, υπάρχουν πάρα πολλές συζητήσεις για το τι έκαναν οι προηγούμενοι. Ξεχνάμε κινήσεις που έγιναν, εγώ θα έλεγα, από όλες τις δημοτικές αρχές, προκειμένου να διασωθούν τέτοια κτίρια. Αναφέρομαι στο Ορφανοτροφείο, στο κτίριο Μουσών, όπως είπαμε πριν από λίγο. Αναφέρομαι στην οικία [δυσκρ.] που ήρθε στον Δήμο και όντως έχουμε αργήσει για την αξιοποίησή της. Αναφέρομαι – ας μην το ξεχνάμε – και στο παλιό Ωδείο, το οποίο βρίσκεται στην οδό Λάμπρου Κατσώνη, όπου αυτή τη στιγμή γίνονται εργασίες, με αποφάσεις της προηγούμενης Δημοτικής Αρχής, προκειμένου να γίνει ένα στολίδι της πόλης και να φιλοξενήσει τον «Κύκλο». Είναι πολύ σημαντικές πρωτοβουλίες, που δείχνουν και τον δρόμο, αν θέλετε.
Θεωρείτε ότι τα έργα που είναι σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή προχωρούν με κανονικούς, γρήγορους ή αργούς ρυθμούς;
Κοιτάξτε, η αλήθεια είναι ότι υπήρχε ένας σχεδιασμός στην προηγούμενη Δημοτική Αρχή. Καλώς η Δημοτική Αρχή συνεχίζει αυτό τον σχεδιασμό. Υπάρχουν πάρα πολλά έργα, πολύ σημαντικά έργα, τα οποία γίνονται αυτή τη στιγμή στην πόλη.
Είναι ένα πράγμα ο σχεδιασμός, είναι κάτι άλλο η υλοποίηση. Είδα και τις δηλώσεις του δημάρχου, που αναφέρεται σε καθυστερήσεις λόγω έργων που γίνονται από το φυσικό αέριο. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν καθυστερήσεις από τους εργολάβους, με τα συνεργεία που δεν υπάρχουν. Νομίζω ότι οι πολίτες καλά κάνουν και διαμαρτύρονται. Αυτός είναι ο ρόλος τους, να διαμαρτύρονται και να διεκδικούν καλύτερους χρόνους.
Πιστεύω ότι υπάρχουν καθυστερήσεις. Υπάρχουν καθυστερήσεις σε πολλούς κυκλικούς κόμβους. Σας θυμίζω την πολύ σημαντική καθυστέρηση που υπήρχε στον κυκλικό κόμβο ανάμεσα στην οδό Ηρώων Πολυτεχνείου και την Ολύμπου. Θα πρέπει να δούμε τους ρυθμούς. Ναι, όντως η ταλαιπωρία είναι παροδική και, από εκεί και πέρα, βέβαια θέλουμε να απολαύσουμε τα οφέλη αυτών των έργων. Από την άλλη, η υπομονή των πολιτών δεν είναι ανεξάντλητη.
Πάντως ο δήμαρχος έχει πει ότι το 2026 είναι χρονιά ανάκαμψης, με έναν προϋπολογισμό 135 εκατομμυρίων ευρώ. Εσείς πιστεύετε ότι το πρόβλημα στον Δήμο Λαρισαίων είναι η έλλειψη πόρων ή τελικά η ιεράρχηση των αναγκών της πόλης;
Επειδή έχει γίνει πολύ μεγάλη σπέκουλα, πολύ μεγάλη κουβέντα για τα οικονομικά του Δήμου, μάλιστα, προσπαθώντας να δρομολογηθεί και η περίφημη αύξηση του 35% των δημοτικών τελών παρουσιάστηκε κάποια στιγμή μια εικόνα καμένης γης, η Λάρισα, αν εξαιρέσουμε την περίοδο, τη χρονιά του Daniel, ήταν μια πόλη που είχε πάντα θετικούς απολογισμούς. Αυτή τη στιγμή νομίζω ότι η Λάρισα μοιάζει να είναι σε μια κατάσταση καλύτερη. Αυτό επιτρέπει, αν θέλετε, και στη Δημοτική Αρχή να κάνει εκδηλώσεις με πάρα πολλές δεκάδες χιλιάδες ευρώ για μισή ώρα ενός καλλιτέχνη.
Οι εκδηλώσεις είναι κάτι που έχουν υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια αρκετοί δήμοι.
Είναι αλήθεια ότι σε μια περίοδο κρίσης πρέπει να υπάρχουν διέξοδοι για τους πολίτες. Αλλά κοιτάξτε πώς ξεκινήσαμε την κουβέντα, για τη διαχείριση και την ιεράρχηση. Ξεκινήσαμε την κουβέντα για το πώς διασώζεται η πολιτιστική κληρονομιά μιας πόλης, πώς λειτουργούν κοινωνικές δομές κάτω από το βάρος της μείωσης κονδυλίων για αυτό που λέγεται κοινωνική πολιτική. Θα πρέπει ίσως να δούμε τα πράγματα με ένα διαφορετικό μάτι.
Σε μια περίοδο κρίσης, αυτή είναι η θέση μας, θα πρέπει να υπάρχουν διαφορετικές ιεραρχήσεις. Μπορεί να παίρνουμε ένα χειροκρότημα, το οποίο φαίνεται ότι ικανοποιεί κάποιον δήμαρχο. Αλλά τελικά, στο τέλος της ημέρας, αυτό που θα μείνει είναι μια πόλη που θα έχει λιγότερες δομές. Είναι μια πόλη η οποία θα χάνει κάθε φορά εκείνα τα μέρη που θυμίζουν το παρελθόν της και το οποίο αγαπήσαμε ως Λαρισαίοι. Θα είμαστε κάθε μέρα πιο φτωχοί. Και νομίζω ότι, αν είναι κάτι που πραγματικά θα πρέπει να αφήσουμε στην πόλη, ο καθένας από εμάς από τη θεσμική θέση που έχει, είναι μια πόλη καλύτερη σε σχέση με αυτή την οποία παρέλαβε.
Ο Δήμος έχει πει ότι το επιχειρησιακό του πρόγραμμα για το 2024 μέχρι το 2028 έχει θέσει ψηλούς στόχους: την καθαριότητα, το κυκλοφοριακό, τις ψηφιακές υπηρεσίες, το περιβάλλον. Εσείς όλες αυτές τις ενέργειες, με ποια σειρά τις βαθμολογείτε και τις ιεραρχείτε ως αντιπολίτευση;
Τις παρακολουθούμε. Ό,τι χρειάζεται να επικροτήσουμε, το επικροτούμε. Ό,τι φαίνεται ότι πηγαίνει πίσω η πόλη, εκεί όντως έχουμε ενστάσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι έχουμε ψηφίσει τον προϋπολογισμό για τα έργα και την πρώτη χρονιά και τη δεύτερη. Ακριβώς επειδή έθεταν ένα πλαίσιο για την πόλη που το χρειάζεται. Αναφέρομαι στο Σχέδιο Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας. Προφανώς θα επικροτήσουμε κάθε πρωτοβουλία που υπάρχει για την ολοκλήρωση αυτού του σχεδίου και πρωτοβουλίες που θα υπάρχουν για το κυκλοφοριακό. Αναφέρομαι και σε πράγματα που έχουν καθυστερήσει, όπως η ιστορία των πάρκινγκ, που έπρεπε να γίνει και νωρίτερα. Προφανώς επικροτήσαμε και το ότι ολοκληρώνεται σιγά-σιγά μια πρωτοβουλία την οποία πήραμε, για να πάρει ανάσα το Αρχαίο Θέατρο. Είναι θετικές πρωτοβουλίες, που κοιτάζουν σύσσωμες προς την ίδια πλευρά. Από εκεί και πέρα, βέβαια, υπάρχουν πολλές ενστάσεις ως προς τον τρόπο με τον οποίο ιεραρχούνται οι προτεραιότητες της πόλης. Αναφέρομαι ακριβώς – το είπα πριν από λίγο – σε εκδηλώσεις που μοιάζει να έχουν ένα πολύ προσωρινό αποτέλεσμα. Έχουμε εκφράσει ενστάσεις για το coffee show, για το οποίο ξοδεύονται άπειρα χρήματα για δυόμισι μέρες. Έχουμε μιλήσει για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται το δημόσιο χρήμα στις διάφορες εκδηλώσεις η Δημοτική Αρχή. Έχουμε μιλήσει για την ιδιωτικοποίηση του παζαριού. Και είναι ένα θέμα που φαντάζομαι θα μας απασχολήσει αργότερα. Θεωρώ ότι όσο πλησιάζει το καλοκαίρι θα ξανάρθει αυτό το θέμα στην επικαιρότητα.
Υπάρχει επίσης και ένα τεράστιο θέμα που έχει να κάνει με όλες εκείνες τις δεσμεύσεις οικοπέδων
Θα πρέπει να υπάρχει μια πολύ σοβαρή λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου και των αρμοδίων σε σχέση με τα δεσμευμένα οικόπεδα. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή οι εκτιμήσεις για τις πραγματικές ανάγκες της πόλης; Είχαμε ξεκινήσει μια πραγματικά την πολύ σοβαρή δουλειά του Γιώργου Σούλτη, του Δημήτρη Μαυρίδη, του Ντίνου Διαμάντου που, σε συνεργασία με τον δήμαρχο, προσπάθησαν ακριβώς να δουν τις πραγματικές ανάγκες και να δούμε πώς απελευθερώνονται ιδιοκτησίες οι οποίες θα πρέπει κάποια στιγμή να αξιοποιηθούν, ειδικά αν η πόλη δεν μπορεί να τις απαλλοτριώσει. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και εδώ. Δεν είναι δυνατόν να είναι όμηροι οι πολίτες επί δεκαετίες και να μη λαμβάνει τις αποφάσεις της η πόλη. Οι αποφάσεις πρέπει να είναι και γενναίες και ουσιαστικές. Κι εγώ σέβομαι πραγματικά τη δυσκολία και αυτής της Δημοτικής Αρχής, όπως βλέπαμε και τις δυσκολίες σε προηγούμενες Δημοτικές Αρχές να τρέξουν αυτές τις διαδικασίες. Αλλά αντιλαμβάνομαι επίσης ότι αυτό δεν μπορεί να είναι δικαιολογία απέναντι σε πολίτες που βλέπουν να περνούν τα χρόνια και τελικά να μην γίνεται τίποτα.
Τώρα, σε ό,τι αφορά τη διατήρηση των ελεύθερων χώρων αλλά και την προστασία του περιβάλλοντος, η διοίκηση έχει ανακοινώσει μια σειρά από δενδροφυτεύσεις, σε έναν αριθμό 1.300 δέντρων μέχρι το τέλος του 2026. Θεωρείτε ότι αυτό αλλάζει το περιβαλλοντικό σκηνικό της Λάρισας ή θα χρειαστούν και κάποιες άλλες ενέργειες;
Αντιλαμβανόμαστε ότι η δουλειά που χρειάζεται να κάνουμε εκεί ως πόλη, με τα δεδομένα που υπάρχουν και από τις διάφορες έρευνες που έχουν γίνει, φαίνεται ότι εκεί έχουμε να κάνουμε πάρα πολύ μεγάλη δουλειά. Προφανώς κάθε δενδροφύτευση η οποία ανακοινώνεται είναι στη θετική κατεύθυνση. Αλλά κοιτάξτε, νομίζω ότι λείπει αυτή τη στιγμή αυτό που λέγεται στρατηγική για τον δημόσιο χώρο, για τον τρόπο που προστατεύουμε τον δημόσιο χώρο και τον τρόπο με τον οποίο υπερασπιζόμαστε και το περιβάλλον. Κοιτάξτε, τη δουλειά που είχε γίνει από κάποιους φωτισμένους δημάρχους και αναφέρομαι στον Χριστόδουλο Καφέ με την ιστορία των πεζοδρόμων, κάτι που το ακολουθήσαμε στη συνέχεια κι εμείς με τους δρόμους ήπιας κυκλοφορίας, που πραγματικά απελευθέρωσαν ολόκληρες γειτονιές από τον όγκο των αυτοκινήτων που κυκλοφορούσε.
Τι γίνεται όταν έρχεται μια άλλη Δημοτική Αρχή που σταματά τη λειτουργία από τα κολωνάκια; Εκεί που ο κόσμος είχε εκπαιδευτεί να σέβεται τον δημόσιο χώρο, γυρίσαμε χρόνια πίσω. Τι γίνεται όταν πεζόδρομοι γίνονται πραγματικά δρόμοι ταχείας κυκλοφορίας για αυτοκίνητα που κόβουν δρόμο; Το έχουμε δει όλο αυτό τον καιρό. Χαιρετίζω ως θετική, επιτέλους, την πρωτοβουλία της Δημοτικής Αρχής να βάλει σε εφαρμογή πάλι αυτό το μέτρο. Αλλά καταλαβαίνετε ότι κάθε φορά χάνουμε πόντους.
Χρειάζεται να εκπαιδεύσουμε τους πολίτες και να εκπαιδεύσουμε πρώτα απ’ όλα τους εαυτούς μας, εμείς ως αιρετοί, για τον τρόπο με τον οποίο σεβόμαστε τον δημόσιο χώρο, τον τρόπο που προστατεύουμε το περιβάλλον και τον τρόπο που βάζουμε κι άλλου είδους προτεραιότητες στην πόλη.
