Κάθε πολιτική καριέρα καταλήγει αναπόφευκτα στην αποτυχία, είχε πει κάποτε ένας ευφυής, αν και αμφιλεγόμενος, βρετανός βουλευτής, ο Ινοκ Πάουελ. Το ζήτημα είναι πόσος χρόνος μεσολαβεί μέχρι να φτάσει κανείς στο χείλος της. Στην περίπτωση του Κιρ Στάρμερ, το «αναπόφευκτο» μπορεί να έρθει ούτε δύο χρόνια μετά τη θριαμβευτική εκλογική νίκη των Εργατικών, με 412 βουλευτές σε σύνολο 650, που έθεσε τέλος σε 14 χρόνια κυριαρχίας των Συντηρητικών.
Είναι ήδη εδώ και μήνες, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ο λιγότερο δημοφιλής πρωθυπουργός των τελευταίων δεκαετιών. Η κυβέρνησή του δεχόταν ήδη επιθέσεις και από τη δεξιά πτέρυγα του κόμματός του, που θεωρεί ότι η απάντησή της στην απειλή της Ακροδεξιάς είναι ανεπαρκής, και από την αριστερή, που πιστεύει ότι η Ντάουνινγκ Στριτ έχει ξεχάσει τις ανάγκες της εργατικής τάξης. Αρκετοί βουλευτές των Εργατικών έφτασαν νωρίτερα φέτος πολύ κοντά στο να αμφισβητήσουν την εξουσία του.
Ομως οι νέες αποκαλύψεις για τον διορισμό του πρώην πρεσβευτή στις ΗΠΑ Πίτερ Μάντελσον παρά τους δεσμούς του με τον Τζέφρι Επστιν αναζωπύρωσαν, πέραν της αντιπολιτευόμενης, και την εσωκομματική πίεση. Οι τοπικές εκλογές που θα γίνουν στην Αγγλία και οι κοινοβουλευτικές εκλογές που θα γίνουν στη Σκωτία και την Ουαλία στις 7 Μαΐου ίσως αποδειχθούν καθοριστικές για τον Στάρμερ.
Γιατί οι Εργατικοί κινδυνεύουν να υποστούν στις εκλογές αυτές «πρωτοφανείς» απώλειες. Οι δημοσκοπήσεις τούς θέλουν να χάνουν το ήμισυ του ποσοστού τους στις εκλογές για το αποκεντρωμένο κοινοβούλιο της Ουαλίας, στο οποίο κυριαρχούν από τη γέννησή του, πέφτοντας στην τρίτη θέση, με το ακροδεξιό Reform και το εθνικιστικό Plaid Cymru να διαγκωνίζονται για την πρώτη.
Τους θέλουν επίσης να συνεχίζουν την πτωτική τους πορεία στη Σκωτία, με το Εθνικό Κόμμα Σκωτίας να διατηρεί την εξουσία στο τοπικό κοινοβούλιο και το Reform να οδεύει προς τη δεύτερη θέση. Οσο για την Αγγλία, πιθανολογείται ότι οι Εργατικοί θα χάσουν 1.900-2.000 θέσεις συμβούλων, με μεγάλους κερδισμένους όχι τους Τόρις, που επίσης αγκομαχούν, αλλά το Reform και τους Πράσινους: μετά την πανηγυρική εκλογή του Ζακ Πολάνσκι στην ηγεσία τους, τον Σεπτέμβριο, και την επικέντρωσή τους σε κοινωνικοοικονομικά ζητήματα, οι Πράσινοι ζουν μία νέα «άνοιξη».
Για να το πούμε αλλιώς, οι αποκαλύψεις (της «Guardian») ότι ο λόρδος Μάντελσον διορίστηκε τον περασμένο Φεβρουάριο πρεσβευτής της Βρετανίας στις ΗΠΑ παρά την αντίθετη γνωμάτευση της αρμόδιας υπηρεσίας ελέγχου του υπουργείου Εξωτερικών ενίσχυσαν μία καταιγίδα που διαγραφόταν ήδη απειλητική στον ορίζοντα. Ο ίδιος ο Στάρμερ παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάληψη ευθύνης και τη θυματοποίηση.
Τον Φεβρουάριο, μετά την αποπομπή του Μάντελσον, είχε ζητήσει συγγνώμη, ιδίως από τα θύματα του Επστιν. Μιλώντας αυτή την εβδομάδα στο βρετανικό κοινοβούλιο, παραδέχθηκε και πάλι ότι έκανε λάθος που τον διόρισε, ζητώντας και πάλι συγγνώμη από τα θύματα του Επστιν. Παράλληλα, όμως, ο Στάρμερ ισχυρίζεται ότι παραπλανήθηκε από τον Μάντελσον· ότι δεν ενημερώθηκε ποτέ για την αρνητική γνωμάτευση της επιτροπής του Φόρεϊν Οφις που ήταν αρμόδια να ερευνήσει το ιστορικό του· και ότι δεν φέρει ευθύνη για το γεγονός ότι παρείχε επανειλημμένα στο κοινοβούλιο ελλιπείς πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση.
Ο Ολι Ρόμπινς ωστόσο, ο πρώην γ.γ. του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών, ο οποίος αποπέμφθηκε μετά τις αποκαλύψεις, κατέθεσε αυτή την εβδομάδα ότι το γραφείο του τελούσε όλο τον Ιανουάριο υπό «συνεχή πίεση» από την Ντάουνινγκ Στριτ ώστε να ολοκληρώσει γρήγορα τη διαδικασία της διαπίστευσης ασφαλείας του Μάντελσον. Οπως συνόψισε στους «New York Times» ο Τόνι Τράβερς, καθηγητής Πολιτικής στη London School of Economics, «ο Στάρμερ δεν μπορεί να βγει κερδισμένος από αυτή την κατάσταση: είτε θα πρέπει να παραδεχτεί ότι παραπλάνησε – ας το θέσουμε ευγενικά – το κοινοβούλιο, είτε θα πρέπει ουσιαστικά να πει “γνωρίζω ελάχιστα για όσα συμβαίνουν μέσα στην κυβέρνησή μου, άρα δεν θα μπορούσα να το γνωρίζω αυτό”».
Πηγή: tanea.gr
