Μια γυναίκα της σημερινής εποχής καλείται να «υπηρετεί» πολλούς ρόλους ταυτόχρονα. Οφείλει να είναι μητέρα, σύζυγος, νοικοκυρά, εργαζόμενη και όλα αυτά να τα κάνει με πλήρη επιτυχία. Τι είπαν στο FORMedia μια γυναίκα εργαζόμενη στο ΕΚΑΒ, μια γυναίκα χειριστής Χιούι και δύο γυναίκες στην αποκομιδή; Όλες είναι γυναίκες της διπλανής πόρτας, στην πόλη της Λάρισας, οι οποίες βρίσκονται σε δύσκολες- επικίνδυνες εργασιακές θέσεις, ενώ καλούνται ταυτόχρονα να ανταπεξέλθουν και στα εντελώς αφύσικα πρότυπα της κοινωνίας, για την τέλεια γυναίκα.
Ρεπορτάζ: Ηλιάννα Βούλγαρη
Πολλαπλός, και σημαντικός είναι ο ρόλος της γυναίκας σήμερα, κάτι που αν και ιστορικά αποτελεί κατάκτηση, γίνεται πλέον αντιληπτό και ως κοινωνική αναγκαιότητα. Η σύγχρονη γυναίκα καλείται να ανταπεξέλθει σε διάφορους ρόλους και σχέσεις, να εξισορροπήσει τις δικές της ανάγκες, τις ανάγκες της εργασίας και τις ανάγκες των άλλων ( του συντρόφου, των παιδιών, των γονιών), καθώς και να διαχειριστεί το χρόνο κατάλληλα. Οφείλει να οργανώνει κάθε υποχρέωση, να σχεδιάζει τις κινήσεις της, να μελετά και να προβλέπει τις ενέργειές της. Όλα αυτά, αντλώντας από τα τεράστια αποθέματα υπομονής, επιμονής, αντοχής και δημιουργικότητας που έχει…γιατί γεννήθηκε γυναίκα…
Επαρκούν άραγε οι 24 ώρες της ημέρας για μια γυναίκα που συνδυάζει την καριέρα με την οικογένεια;
Σ’ αυτή την ερώτηση έδωσαν τις δικές τους απαντήσεις στο FORMedia, μέσω των βιωματικών εμπειριών τους, γυναίκες που εργάζονται σε επικίνδυνες-καίριες θέσεις εργασίας και επιστρέφοντας στο σπίτι τους, δεν έχουν την πολυτέλεια να χαλαρώσουν… Αντίθετα οι έγνοιες τους είναι να φροντίσουν αρχικά τα παιδιά τους, από ένα μωρό που δεν κατανοεί την ανάγκη της μαμάς να ξεκουραστεί, καθώς εργαζόταν όλη μέρα, μέχρι τα μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά, τα οποία χρειάζονται τη μαμά στο ρόλο της δασκάλας, ώστε να ετοιμάσουν τις εργασίες του σχολείου ή του φροντιστηρίου. Αλλά και έναν γκρινιάρη πιθανότατα σύζυγο, ο οποίος νιώθει ότι η γυναίκα του τον παραμελεί, καθώς και ένα «βομβαρδισμένο» σπίτι, το οποίο πρέπει άμεσα να συγυριστεί και ακόμη δεν έχει εφευρεθεί το μαγικό ρομπότ που θα τα κάνει όλα μόνο του…
Ελπίδα Βερβέρη, η πρώτη γυναίκα χειριστής UH-1H (Χιούι) – Στο Στεφανοβίκειο Μαγνησίας
Τελείωσα ΣΜΥ και το 2003 έδωσα τις ανάλογες εξετάσεις, για να γίνω χειριστής ελικοπτέρου. Ανάμεσα σε όλες τις γυναίκες ήμουν η μόνη που πέρασα τις εξετάσεις. Ήταν κάτι που το ήθελα πολύ, αλλά πάντα ήθελα να γίνω και μητέρα- ποτέ δεν σκέφτηκα να ασχοληθώ καθαρά μόνο με την καριέρα μου.
Ποιες δυσκολίες συνάντησες στην αρχή;
Είναι καθαρά ένα ανδροκρατούμενο επάγγελμα. Το πρώτο μου σοκ, ήταν όταν στην πρώτη συγκέντρωση της μονάδας, συνολικά υπήρξαν 80 άντρες και εγώ. Στην αρχή με κοιτούσαν καχύποπτα, αλλά μετά από καιρό με αποδέχτηκαν-προσπαθούσα από την πλευρά μου να συμμετέχω παραπάνω, για να αποδείξω ότι μπορώ να τα καταφέρω. Αν δεν είσαι πειθαρχημένος άνθρωπος με πείσμα και μεγάλη ψυχική δύναμη, δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις σε ένα τέτοιο επάγγελμα, ειδικά αν έχεις και τη φροντίδα παιδιών. Προσωπικά με βοήθησε η πολυετής ενασχόληση με τον πρωταθλητισμό.
Πόσες ώρες εργάζεσαι καθημερινά και πόσες φορές χρειάζεται να φύγεις για πολλές μέρες από την εστία σου, στερούμενη την οικογένειά σου;
Έχω συνολικά μέχρι σήμερα 1500 ώρες πτήσης. Έχω πάει σε πολλές αποστολές μέχρι τώρα, καθώς είμαι σε πτητική μάχιμη μονάδα. Υπάρχουν φορές που φεύγω για 8 μέρες αποστολής μέσα σε 40 ημέρες και ευτυχώς που ο άντρας μου με βοηθάει και με καταλαβαίνει, καθώς κάνει το ίδιο επάγγελμα- είναι μηχανικός. Όταν λείπω το μυαλό μου φυσικά είναι συνέχεια στην οικογένειά μου… Μέσω skype βοηθώ με όποιον τρόπο μπορώ τα παιδιά μου στις εργασίες τους και σε ό,τι χρειαστούν.
Τι γνώσεις χρειάζεται να έχει ένας χειριστής Χιούι; Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζεις και ποιες είναι οι πιο επικίνδυνες αποστολές που έχεις κληθεί να αντιμετωπίσεις;
Δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι σε ένα τέτοιο επάγγελμα ευθύνης… Χρειάζεται να έχεις καλές γνώσεις γεωγραφίας, τοπογραφίας, μηχανισμών, αλλά και να έχεις το σθένος και τη ψυχραιμία, όταν κληθείς να διαχειριστείς μια απρόοπτη κατάσταση. Ένα επιπλέον δύσκολο κομμάτι της δουλειάς είναι οι καιρικές συνθήκες που δεν είναι πάντα με το μέρος μας. Έχω πετάξει για παράδειγμα με πολλή βροχή, όπως και με ομίχλη, όπου έπρεπε να αλλάξω κατεύθυνση, για να φτάσω στον προορισμό. Πρέπει να είσαι πάντα καλά προετοιμασμένος και να έχεις προγραμματίσει εναλλακτικές κατευθύνσεις. Υπάρχουν βέβαια και τα ραντάρ που μας βοηθούν ανάλογα. Στις νυχτερινές αποστολές ειδικά, είναι ακόμη πιο απαιτητικά τα πράγματα, καθώς πρέπει να είσαι περισσότερο προσεχτικός και να μιλάς με κωδικούς. Οι πιο επικίνδυνες αποστολές είναι στα σύνορα, καθώς πρέπει να είσαι συνεχώς σε κατάσταση συναγερμού, καθώς σε παρακολουθούν και πρέπει να πηγαίνεις σε συγκεκριμένα μέρη, γιατί πολλές φορές σε δεσμεύει ο απέναντι… Έχει συμβεί να πάω σε νησί και να μου πουν ότι είμαι σε τούρκικο έδαφος, ενώ δεν ισχύει. Πρέπει να έχεις τα μάτια σου δεκατέσσερα…
Τα παιδιά σου πως σε αντιμετωπίζουν; Τους λείπεις; Κατανοούν τις δυσκολίες του επαγγέλματος;
Τα τρία μου παιδιά χαίρονται να λένε ότι η μητέρα τους πετάει ελικόπτερο… Ευτυχώς κατανοούν τις δυσκολίες του επαγγέλματος και τους εξηγώ ακριβώς τις λεπτομέρειες της δουλειάς (που είμαι, τι κάνω, τι αντιμετωπίζω)- φυσικά ο μικρός μου υιός που είναι 2 ετών δεν καταλαβαίνει ακόμη… Τους εξηγώ ότι είναι ένα επάγγελμα που δοκιμαζόμαστε συνέχεια ψυχή τε και σώματι. Δεν είναι εύκολο να εργάζεσαι σε ένα τέτοιο επάγγελμα, που απαιτεί να λείπεις πολλές ώρες από το σπίτι σου και να είσαι και μητέρα… Δεν θα μπορούσα όμως να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς αυτά τα παιδιά. Μου δίνουν δύναμη!
Χρυσούλα Μπλιάγκου, Κυριακή Περσοπούλου, δύο γυναίκες στο τμήμα αποκομιδής του Δήμου Λάρισας
Η κα Χρυσούλα δουλεύει εδώ και 2 χρόνια και η κα Κυριακή 6 χρόνια σε ένα βαρύ και ανθυγιεινό επάγγελμα, το οποίο όμως, όπως μας είπαν το λατρεύουν, γιατί προσφέρουν στο περιβάλλον και στον κόσμο.
Υπάρχει σεβασμός των ανθρώπων προς το περιβάλλον;
Είναι ένα δύσκολο επάγγελμα, το οποίο όμως θα γινόταν πιο εύκολο για εμάς, αν στην Ελλάδα υπήρχε παιδεία. Δυστυχώς ο κόσμος δεν μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί ότι τα σκουπίδια που θα πετάξει κάτω, θα τα μαζέψει κάποιος άλλος… άνθρωπος… Χαρακτηριστικό είναι ότι καθημερινά βλέπουμε κάδους άδειους και τα σκουπίδια βρίσκονται πεταμένα γύρω από τον κάδο ή στο δρόμο. Ειδικά τώρα που ζούμε στην εποχή του κορωνοϊού βρίσκουμε χύμα πεταμένες μάσκες, rapid test, self test, αντί να τα έχουν τοποθετήσει σε ειδικό σακουλάκι και να τα έχουν ρίξει στους κάδους- το περίεργο είναι ότι κάποιες φορές τα βρίσκουμε σε κάδους ανακύκλωσης… αυτό σημαίνει είτε άγνοια, είτε πλήρη αδιαφορία.
Ποιο είναι για εσάς το πιο επιβαρυντικό κομμάτι της δουλειάς;
Δεν είναι ένα…Το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς μας είναι το βάρος για εμάς τις γυναίκες σε συνδυασμό βέβαια με το κομμάτι της καθαριότητας, αλλά και το θέμα των άσχημων καιρικών φαινομένων, παρά τα οποία πρέπει να εργαστούμε- είτε βρέχει καταρρακτωδώς, είτε χιονίζει εμείς οφείλουμε να είμαστε έξω και να αδειάζουμε κάδους με σκουπίδια.
Η δουλειά σας είναι μόνο δύσκολη ή μπορεί να χαρακτηριστεί και επικίνδυνη;
Έχετε δίκιο… η δουλειά μας είναι και επικίνδυνη. Υπάρχουν άνθρωποι που πετούν μπάζα, τζαμαρίες, μαχαίρια και πολλές φορές έχουν τραυματιστεί συνάδελφοι… Χθες συγκεκριμένα έξω από φαρμακείο ήταν πεταμένες σύριγγες, με αποτέλεσμα ένας συνάδελφος να τρυπηθεί και να κάνει μια σειρά εξετάσεων, για να σιγουρευτεί ότι δεν έχει κολλήσει κάποιον ιό. Αυτό το συμβάν βέβαια δεν είναι το μόνο… Είναι εξαιρετικά σκληρή δουλειά, αλλά πρέπει να τονίσουμε ότι είναι αξιοπρεπέστατη.
Έχετε παιδιά; Πόσο δύσκολο είναι να ανταποκριθείτε στον πολλαπλό ρόλο της γυναίκας εργαζόμενης σε ένα επάγγελμα επιβαρυντικό σωματικά και της γυναίκας που πρέπει να φροντίσει τα παιδιά της;
Και οι δύο έχουμε από δύο παιδάκια. Δεν είναι καθόλου εύκολο, αλλά είμαστε χαρούμενες στο εργασιακό περιβάλλον, που δουλεύουμε, αγαπούμε τη δουλειά μας, προσφέρουμε και αυτό μας δίνει την ψυχική δύναμη να φροντίσουμε και τα παιδιά μας, ύστερα από μια κοπιαστική ημέρα. Είμαστε πολυεργαλεία… Ευτυχώς εμείς αισθανόμαστε περήφανες για τη δουλειά μας και τα παιδιά μας, μας αντιμετωπίζουν και αυτά ως ηρωίδες. Αυτό και μόνο είναι επιτυχία για εμάς και μας δίνει δύναμη να συνεχίζουμε στον δύσκολο αυτό αγώνα της γυναίκας- μητέρας και εργαζόμενης.
Άσπα Φράγιου, 17 χρόνια διασώστρια/πλήρωμα ασθενοφόρου, Γραφείο Κίνησης ΕΚΑΒ Λάρισας
Ποιες είναι οι αρμοδιότητές σου στο γραφείο κίνησης;
Οι αρμοδιότητες του γραφείου κινήσεως, πέρα από το καθημερινό πρόγραμμα εργασίας των διασωστών και την κίνηση των ασθενοφόρων, αφορούν και τη διαχείριση εκτάκτων καταστάσεων και λήψη αποφάσεων σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών (Ιανός στην περιοχή της Καρδίτσας, σεισμός στο Δαμάσι).
Για παράδειγμα στην περίπτωση του σεισμού στις 3 Μαρτίου 2021 στο Δαμάσι, που ήμουν πρωινή βάρδια, έπρεπε να διατηρήσω την ψυχραιμία μου, να παραμείνω μέσα στο κτήριο του ΕΚΑΒ (ενώ σε περίπτωση σεισμού όλοι πρέπει να απομακρύνονται έξω από τα κτήρια) και σε συνεργασία με τους ασυρματιστές και τους τηλεφωνητές του συντονιστικού κέντρου να ενημερώσουμε τους διασώστες της βάρδιας για το τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Κρίναμε ότι έπρεπε να ¨ανοίξουμε¨ την ευημερία του ΠΓΝΛ, ούτως ώστε να μην επιβαρύνουμε την εφημερία του ΓΝΛ, σε περίπτωση που είχαμε τραυματίες ,καθώς δεν είχαμε πλήρη εικόνα στα πρώτα λεπτά. Καλέσαμε επιπλέον διασώστες (εκτός βάρδιας) ώστε να αυξήσουμε την ήδη υπάρχουσα δύναμη ασθενοφόρων που θα επιχειρούσαν στο σημείο, ενώ παράλληλα είχαμε συνεχή επικοινωνία με όλους εμπλεκόμενους φορείς Εκτάκτων Υπηρεσιών και τα νοσοκομεία της πόλης.
Θα ήθελα να μας μεταφέρεις μερικές εικόνες από περιστατικά, τα οποία έχουν χαραχτεί στο μυαλό σου. Πόσο δύσκολο είναι, ιδιαίτερα αν έχεις παιδιά να επιστρέφεις στο σπίτι σου και να προσφέρεις στην οικογένειά σου μετά από μια ιδιαίτερα κοπιαστική ημέρα;
Τα περιστατικά και οι εικόνες που έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη μου το διάστημα των 17 ετών που εργάζομαι στο ΕΚΑΒ είναι πολλά. Είναι μία εξαιρετικά δύσκολη δουλειά, που αν δεν έχεις δύναμη ψυχής δεν είναι εύκολο να ανταπεξέλθεις, ειδικά αν είσαι γυναίκα και έχεις να φροντίσεις τρία παιδιά στην ίδια ηλικία, όπως ισχύει στην περίπτωσή μου.
Έχω αντιμετωπίσει πολλά άσχημα περιστατικά, ακόμη από τότε που ήμουν στο τηλεφωνικό κέντρο, καθώς έπρεπε μέσω τηλεφωνικής κλήσης να διαχειριστώ κλάματα και φωνές ανθρώπων που βρίσκονταν σε κατάσταση πανικού, χωρίς να μπορούν να μου εξηγήσουν τι ακριβώς έχει συμβεί, με εμένα να προσπαθώ να συλλέξω τις κατάλληλες πληροφορίες, ώστε η διαχείριση του περιστατικού να έχει την καλύτερη δυνατή έκβαση.
Αντιμετώπισα διαφορετικής βαρύτητας περιστατικά στην κίνηση με ασθενοφόρο, κάποια από τα οποία ακόμη και τώρα που τα σκέφτομαι δακρύζω. Για παράδειγμα, ένα από τα περιστατικά που έμεινε χαραγμένο στη μνήμη μου, αφορά την ανακοπή καρδιάς ενός νέου ανθρώπου ηλικίας 40 ετών, με τα παιδιά του να με κοιτάζουν με ορθάνοιχτα και βουρκωμένα μάτια, περιμένοντας να σώσουμε τον πατέρα τους. Έπρεπε λοιπόν, μαζί με τους υπόλοιπους διασώστες να παρέχουμε επείγουσα προ νοσοκομειακή φροντίδα στον άνθρωπο που την χρειαζόταν, ενώ παράλληλα να αντιμετωπίσουμε τον πόνο και την αγωνία των οικείων του.
Βιώνουμε πολύ δύσκολες καταστάσεις. Αυτές οι εικόνες δεν φεύγουν από το μυαλό μας, τις κουβαλάμε μέσα μας και μας στιγματίζουν. Μας δίνει όμως δύναμη η ηθική ανταμοιβή, το ¨ευχαριστώ¨, ειδικά όταν υπάρχει θετική έκβαση σε ένα περιστατικό, ώστε να συνεχίσουμε να προσφέρουμε με απαράμιλλο ζήλο. Αυτή τη δουλειά την επιλέγεις συνειδητά, την επιλέγεις μόνο επειδή την αγαπάς – να προσφέρεις και να παρέχεις επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα στον άνθρωπο που την έχει ανάγκη. Οι γυναίκες στο ΕΚΑΒ, σε όποιο πόστο κι αν εργάζονται, έχουν κερδίσει με τον επαγγελματισμό τους, τον σεβασμό τόσο των συναδέλφων τους όσο και των πολιτών που χρειάζονται τη βοήθεια μας.
Τα παιδιά σου αντιλαμβάνονται τη δυσκολία του επαγγέλματος που ασκείς; Πόσο δύσκολο είναι όταν επιστρέφεις στο σπίτι μετά από ένα εξαιρετικά δύσκολο περιστατικό να ασχοληθείς με τις δικές τους ανάγκες, έχοντας ψυχική ηρεμία;
Σε όλη τη διάρκεια της επαγγελματικής μου πορείας, είχα την απόλυτη στήριξη από τα τρίδυμα παιδιά μου, καθώς μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον που και οι δύο γονείς τους εργάζονται σε υπηρεσίες Έκτακτης Ανάγκης (ΕΚΑΒ – ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ) και θεωρούσαν απόλυτα φυσιολογική την απουσία μου… Εννοείται ότι τους έλειπα, αλλά κατανοούσαν το ότι η μαμά τους έπρεπε να προσφέρει βοήθεια σε ανθρώπους που την έχουν ανάγκη .
Όσο δύσκολη κι αν είναι μια ημέρα στο ΕΚΑΒ, μια μητέρα πάντα βρίσκει και πρέπει να βρίσκει τα ψυχικά αποθέματα και την ηρεμία ώστε να ασχοληθεί και με τις ανάγκες των παιδιών της, καθώς αποτελούν προτεραιότητα στη ζωή της.
Από όλες αυτές τις εμπειρίες που μοιράστηκαν με το FORMEdiα οι παραπάνω γυναίκες που μόνο ως ηρωίδες της καθημερινότητας μπορούν να χαρακτηριστούν, είναι ξεκάθαρο το συμπέρασμα, ότι μια γυναίκα όλα τα μπορεί, όπως λέει και το γνωστό άσμα και δεν πρέπει να τιμάται μια μόνο ημέρα, αλλά όλες τις ημέρες του χρόνου, για όσα προσφέρει.
