Πίσω έκανε η κυβέρνηση στη διάταξη που θα επέτρεπε στις τράπεζες και στους servicers να χρησιμοποιούν την ίδια τη σύμβαση ρύθμισης ενός δανείου ως εκτελεστό τίτλο. Η απόσυρση βάζει φρένο σε μια παρέμβαση που θα συντόμευε τη διαδρομή από την απώλεια της ρύθμισης στην αναγκαστική εκτέλεση, παρακάμπτοντας την προηγούμενη έκδοση διαταγής πληρωμής.
Το διακύβευμα ξεπερνούσε τους σημερινούς κατόχους «κόκκινων» δανείων. Αφορούσε δυνητικά και όσους εξυπηρετούν κανονικά τις υποχρεώσεις τους, αλλά θα μπορούσαν στο μέλλον να βρεθούν σε οικονομική δυσκολία και να χρειαστούν μια συμφωνία αποπληρωμής με βάση το νέο πλαίσιο. Ακόμη και έναν πολίτη που δεν έχει δανειστεί σήμερα, αλλά θα αποκτήσει αργότερα στεγαστικό, καταναλωτικό ή επιχειρηματικό δάνειο.
H κρίσιμη στιγμή εφαρμογής των νέων κανόνων θα ήταν η σύναψη της ρύθμισης. Εκεί, η υπογραφή του δανειολήπτη θα αποκτούσε πρόσθετο βάρος καθώς η συμφωνία για τη διευθέτηση της οφειλής θα αποτελούσε ταυτόχρονα το έγγραφο πάνω στο οποίο θα μπορούσε να στηριχθεί η αναγκαστική εκτέλεση, εφόσον η ρύθμιση χανόταν και πληρούνταν οι νόμιμες προϋποθέσεις.
Τι θα άλλαζε στην πράξη
Η επίμαχη πρόβλεψη περιλαμβανόταν στο άρθρο 23 του νομοσχεδίου του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, με την προσθήκη νέου άρθρου στον νόμο 5072/2023. Προέβλεπε ότι η σύμβαση ρύθμισης θα αποτελούσε εκτελεστό τίτλο, σύμφωνα με τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.
Πρακτικά, ο πιστωτής θα μπορούσε να προχωρήσει σε διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης χωρίς να χρειάζεται προηγουμένως να εξασφαλίσει διαταγή πληρωμής. Η ίδια η σύμβαση θα παρείχε την απαιτούμενη βάση.Αυτή η συντόμευση τροφοδότησε τη συζήτηση για «πλειστηριασμούς εξπρές». Η ουσιαστική μεταβολή ήταν η παράκαμψη της διαδικασίας έκδοσης διαταγής πληρωμής και, συνακόλουθα, της δυνατότητας άσκησης της ειδικής ανακοπής εναντίον της.
Οι ενστάσεις και το πραγματικό υπόλοιπο
Την απόσυρση είχε ζητήσει η Συντονιστική Επιτροπή της Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος, υποστηρίζοντας ότι η διάταξη αποδυνάμωνε τις εγγυήσεις δικαστικής προστασίας των οφειλετών.
Μεταξύ των ζητημάτων που έθεσε ήταν ο τρόπος βεβαίωσης του υπολοίπου της οφειλής, μετά την αφαίρεση των καταβολών. Πρόκειται για κρίσιμο σημείο καθώς η αναγκαστική εκτέλεση προϋποθέτει σαφή προσδιορισμό της απαίτησης, ενώ ο δανειολήπτης πρέπει να μπορεί να ελέγξει τι ακριβώς του ζητείται και πώς έχει υπολογιστεί.
Η διαφορά με τον εξωδικαστικό
Η απόσυρση της επίμαχης διάταξης για τις διμερείς συμφωνίες πρέπει να διακρίνεται από το καθεστώς του εξωδικαστικού μηχανισμού.Εκεί, με το άρθρο 15 του νόμου 5313/2026, έχει ήδη προβλεφθεί ότι η σύμβαση αναδιάρθρωσης αποτελεί εκτελεστό τίτλο για τις σχετικές απαιτήσεις προς χρηματοδοτικούς φορείς. Ο ίδιος νόμος διατηρεί ρητά τα ένδικα βοηθήματα κατά της αναγκαστικής εκτέλεσης.
Η παρέμβαση που αποσύρθηκε θα μετέφερε αντίστοιχη δυνατότητα και στις απευθείας ρυθμίσεις με τράπεζες και servicers.
Πηγή: ot.gr
