Πώς μετατρέπεται ένας συνηθισμένος νέος άνθρωπος σε βασανιστή; Πού τελειώνει η υπακοή στις εντολές και πού αρχίζει η προσωπική ευθύνη; Αυτά τα ερωτήματα βρίσκονται στον πυρήνα του ντοκιμαντέρ «Ο Γιος του Γείτονά σου», που παρουσιάζει το CineDoc το Σάββατο 31 Οκτωβρίου, στο κινηματοθέατρο «Αχίλλειον» του Βόλου.
Η προβολή, που διοργανώνεται από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, το CineDoc και το CineDoc Caravan, σε συνεργασία με τον Σύλλογο Ιστορίας και Μνήμης Εθνικής Αντίστασης (ΣΙΜΕΑ), είναι ήδη sold out, ενώ αναμένεται να προγραμματιστεί και δεύτερη, ώστε να καλυφθεί το αυξημένο ενδιαφέρον.
Με αφορμή την εκδήλωση, ο συγγραφέας, μεταφραστής και σκηνοθέτης Ανδρέας Αποστολίδης, που θα συνομιλήσει με το κοινό μετά την προβολή, μίλησε στην εκπομπή «Ennitime is a good time» του FORMEDIA RADIO 99.8, με την Έννη Λεβέντη και τον Κώστα Ανέστη.
Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη
Η σχέση του με το θέμα είναι βαθιά προσωπική. «Είχα περάσει 127 μέρες πλήρη απομόνωση», αποκάλυψε, αναφερόμενος στη δική του κράτηση κατά τη δικτατορία.
Το δανέζικο ντοκιμαντέρ συνδυάζει δραματοποιημένες αναπαραστάσεις με σπάνιο αρχειακό υλικό και μαρτυρίες θυμάτων και βασανιστών της ΕΑΤ-ΕΣΑ. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ο αξιωματικός Σπύρος Μουστακλής και ο Μιχάλης Πέτρου, πρώην μέλος της Στρατιωτικής Αστυνομίας.
Ο Αποστολίδης εξήγησε ότι η ταινία βασίζεται στην έρευνα της ψυχολόγου Μίκας Χαρίτου-Φατούρου, αποκαλύπτοντας πώς η συστηματική εκπαίδευση, η βία και τα προνόμια μπορούσαν να μετατρέψουν απλούς στρατιώτες σε βασανιστές.
Στάθηκε ιδιαίτερα στο ζήτημα της προσωπικής ευθύνης και στις συνέπειες της ανυπακοής, ενώ επισήμανε ότι η Μεταπολίτευση δεν οδήγησε πάντοτε στην τιμωρία των υπευθύνων.
Για την αξία της κινηματογραφικής τεκμηρίωσης τόνισε: «Το ντοκιμαντέρ σού προσφέρει πολύ περισσότερες δυνατότητες να σκεφτείς πάνω στην πραγματικότητα».
Το σημαντικότερο ερώτημα που θα ήθελε να κρατήσουν οι νεότεροι θεατές είναι «το ερώτημα της προσωπικής του αντίστασης», όταν κάποιος εξαναγκάζεται να ενεργήσει ενάντια στη συνείδησή του.
Ένα μήνυμα που ξεπερνά τα όρια της ιστορικής αναδρομής και συνδέει τη μνήμη της δικτατορίας με τις ευθύνες του σήμερα.
