Η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει φέρει την τριτοβάθμια εκπαίδευση αντιμέτωπη με μια δομική κρίση, σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους (;) για τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούνταν μέχρι σήμερα οι φοιτητικές εργασίες.
«Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να ξεχωρίσει κανείς το έργο που έχει δημιουργηθεί από άνθρωπο από αυτό που έχει δημιουργηθεί από τεχνητή νοημοσύνη»
Η εξάπλωση των εργαλείων στα πανεπιστημιακά έδρανα φέρνει μια αθόρυβη αλλά καταλυτική ανατροπή στην παραδοσιακή εκπαιδευτική διαδικασία.
Οι ανατροπές που προκαλεί η Τεχνητή Νοημοσύνη
Υπό αυτές τις συνθήκες, όλο και περισσότεροι ακαδημαϊκοί έρχονται αντιμέτωποι με το ερώτημα: ποιο είναι το πραγματικό νόημα της αξιολόγησης μιας εργασίας, όταν η τεχνολογία μπορεί να παράγει τέλειες απαντήσεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα;
Την πιο καθαρή -και ίσως κυνική- απάντηση στο ερώτημα αυτό έδωσε ο διακεκριμένος μαθηματικός και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ, Ρίτσαρντ Μπόρτσερντς (Richard Borcherds).
Ο Μπόρτσερντς πήρε την απόφαση να σταματήσει οριστικά να βαθμολογεί τις κατ’ οίκον εργασίες των φοιτητών του ως προς την ορθότητα των απαντήσεων, δηλώνοντας ουσιαστικά ότι η τακτική αυτή «δεν έχει πια κανένα νόημα».
Το αδιέξοδο της «ορθής απάντησης»
Όπως εξηγεί ο καθηγητής του Μπέρκλεϊ, η βαθμολόγηση της ορθότητας των ασκήσεων εκτός αιθούσης δημιουργεί μια στρεβλή κουλτούρα:
- Αντικίνητρο για την ουσιαστική μάθηση: Όταν ο βαθμός εξαρτάται από το τελικό αποτέλεσμα, ο φοιτητής πιέζεται να καταφύγει στο AI για να εξασφαλίσει το «άριστα», προσπερνώντας το στάδιο της τριβής και της κατανόησης.
- Τιμωρία της εντιμότητας: Οι φοιτητές που επιλέγουν να λύσουν μόνοι τους τις ασκήσεις, κάνοντας αναπόφευκτα λάθη στη διαδικασία μάθησης, βλέπουν τους βαθμούς τους να υπολείπονται σε σύγκριση με όσους παρέδωσαν γραπτά παραγμένα από αλγόριθμους.
Σύμφωνα με τον Μπόρτσερντς, η παραδοσιακή βαθμολόγηση εργασιών δεν αξιολογεί πλέον τη γνώση, αλλά την ικανότητα πρόσβασης και χρήσης τεχνολογικών εργαλείων.
Η στροφή στην «τυπική παράδοση» και η επιστροφή στο αμφιθέατρο
Ο Ρίτσαρντ Μπόρτσερντς, καταξιωμένος μαθηματικός που τιμήθηκε το 1998 με το περίφημο μετάλλιο Φιλντς, μία από τις σημαντικότερες διακρίσεις στον χώρο των μαθηματικών, υποστηρίζει ότι η εκτεταμένη χρήση εργαλείων TN έχει υπονομεύσει την αξία της παραδοσιακής αξιολόγησης των εργασιών, όπως σημειώνει η New York Post.
Προκειμένου να αποκαταστήσει την ισορροπία, ο καθηγητής άλλαξε ριζικά το σύστημα αξιολόγησης. Οι κατ’ οίκον εργασίες βαθμολογούνται πλέον αποκλειστικά με βάση αν οι φοιτητές τις έχουν ολοκληρώσει και όχι με βάση το αν οι απαντήσεις είναι σωστές ή λανθασμένες. Οι εργασίες παραμένουν ένα εργαλείο εξάσκησης για όποιον επιθυμεί να μάθει, αλλά παύουν να αποτελούν κριτήριο ακαδημαϊκής επίδοσης.
Παράλληλα, το βάρος της αξιολόγησης μετατοπίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στις δια ζώσης εξετάσεις. Χωρίς πρόσβαση σε ηλεκτρονικές συσκευές και υπό την άμεση επιτήρηση των διδασκόντων, το αμφιθέατρο καθίσταται το μοναδικό καταφύγιο όπου μπορεί να διαπιστωθεί η πραγματική κριτική σκέψη και η αυτόνομη γνώση του φοιτητή.
Ένα μέλλον χωρίς εύκολες απαντήσεις
Η περίπτωση του Μπόρτσερντς δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά το προαναγγελθέν τέλος μιας ολόκληρης εποχής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ο ίδιος ο καθηγητής παραδέχεται με αφοπλιστική ειλικρίνεια πως οι ραγδαίες εξελίξεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη δημιουργούν ένα τοπίο όπου κανείς δεν γνωρίζει πώς θα μοιάζει η διδασκαλία τα επόμενα χρόνια.
Όταν η παραγωγική νοημοσύνη μπορεί να λύνει πολύπλοκα προβλήματα, το πανεπιστήμιο καλείται να επαναπροσδιορίσει από την αρχή όχι μόνο το πώς βαθμολογεί, αλλά και το τι σημαίνει εκπαίδευση στην ψηφιακή εποχή.
Πηγή: in.gr
