Της Νίκης Ζορμπά
Είναι επανειλημμένες οι φορές που ο Αλέξης Τσίπρας έχει διατρανώσει πως δεν θα κάνει τα ίδια λάθη με όσα διέπραξε στη διακυβέρνησή του. Τα έχει κατ’ αρχάς αναλυτικά περιγράψει και στο βιβλίο του, που δέχθηκε κριτική πανταχόθεν πως δεν είχε στάλα “αυτοκριτικής”.
Η απάντηση του περιβάλλοντός του σε αυτή την αιτίαση ήταν εξαρχής πως εκείνος διάλεξε τους υπουργούς, τα στελέχη και τους συνεργάτες του, συνεπώς η παραδοχή πως πολλοί από αυτούς ήταν εκτός τόπου, χρόνου και πραγματικότητας τον ίδιο εκθέτει, όπως και οι ομολογίες που ακολούθησαν πως ήξερε τι ήθελε να επιτύχει αλλά δεν γνώριζε το πώς.
Ούτε για τους διεθνείς συσχετισμούς είχε πλήρη επίγνωση, ούτε για το πώς γίνεται η “δουλειά” γενικώς. Ύστερα από τούτες όλες τις ομολογίες, τράβηξε διαχωριστική γραμμή και γνωρίζει πως πλέον αναμετράται πρωτίστως με το έλλειμμα αξιοπιστίας του. Το κίνητρο και οι καλές προθέσεις που αποδίδει στον εαυτό του δεν επαρκούν για να χτίσει πειστικό λόγο και προφίλ.
Τα βήματά του από εκεί και πέρα βαδίζουν σε τεντωμένο σχοινί και απαιτούν ικανότητες ακροβάτη: Απολαμβάνει ιδιαιτέρως τη ρήξη του με την Κουμουνδούρου, ακόμα περισσότερο τις επιθέσεις των στελεχών και της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του, αλλά κυρίως απολαμβάνει το γεγονός πως στη μαρκίζα της Κουμουνδούρου βρίσκεται ο “ΣΥΡΙΖΑ” που θα κατέβει στις εκλογές χωρίς αυτόν, με άλλη ηγεσία, και δη αντιπαραθετικά.
Του εξασφαλίζει πως, ΣΥΡΙΖΑ παρόντος, η ΕΛΑΣ, το νέο κόμμα του, δεν πρόκειται να θεωρηθεί αναπόδραστα “ΣΥΡΙΖΑ 2”, ακόμα και όταν αποφασίσει να συμπεριλάβει πρώην στελέχη και βουλευτές του στα ψηφοδέλτια των προσεχών εκλογών.
Μέχρι εδώ είναι εύληπτη η στόχευση και, θεωρητικά, το στοίχημα το κέρδισε. Η Κουμουνδούρου και οι πέριξ αυτής χρεώνουν στον Α. Τσίπρα δεξιά στροφή και συμβιβασμούς ανεπίτρεπτους. Δεν είναι ο Αλέξης που αγαπούσαν μια φορά. Το απολαμβάνει ο ίδιος αυτό το κλίμα. Αλλά με την πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ τι θα γίνει;
Αρκεί ο “αστραφτερός” Τσίπρας και μόνο για να τους οδηγήσει στο ψηφοδέλτιο της ΕΛΑΣ; Οι δημοσκόποι, ουκ ολίγοι τουλάχιστον, εκτιμούν πως έχει πιάσει “ταβάνι” στις εισροές και από εκείνη την μπάντα. Ο ίδιος στους συνεργάτες του το αμφισβητεί.
Ποπουλισμός
Το ξεκάθαρο για τον πρώην πρωθυπουργό είναι πως θέλει να αποστεί ποπουλίστικων θέσεων (είχε υιοθετήσει κάμποσες στο παρελθόν). Η “γραμμή” ανάμεσα στη λαϊκότητα και τον λαϊκισμό είναι πολύ λεπτή και η άσκηση ισορροπίας για τον πρώην πρωθυπουργό δύσκολη, δεδομένου και του παρελθόντος και της ρητορικής που επιλέγει.
Προσπαθεί να πάρει αποστάσεις: Προσγειώθηκε στην πραγματικότητα για το τι γίνεται και τι όχι, ενώ πρόσφατα δήλωσε “τότε ήξερα τι να κάνω αλλά δεν ήξερα πώς, τώρα ξέρω και το πώς θα το κάνω”. Σε αυτές τις αποστάσεις εντάσσονται και θέσεις του που έχουν ξενίσει εντόνως πρώην συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως η δέσμευσή του πως δεν θα καταργήσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, η αναγνώριση πως η οικονομία της χώρας βάσει των δεικτών είναι θετική, πως η τήρηση του δημοσιονομικού κανόνα είναι εκ των ων ουκ άνευ και μη διαπραγματεύσιμη, ότι στόχος του πια είναι όχι η αναδιανομή της φτώχειας αλλά η δημιουργία πλούτου, με δίκαιη όμως κατανομή (και όχι για τους λίγους και τα καρτέλ, που κατηγορεί την κυβέρνηση).
Να συνταιριάξει όλα τα παραπάνω νέα στοιχεία, τα οποία εισάγει στη νέα εκδοχή του, με τη λαϊκότητα, που είναι το κύριο χαρακτηριστικό του, είναι ο στόχος του. Χωρίς να αφήνει, όμως, χαραμάδες αξιοποίησής της από τους αντιπάλους του εκ δεξιών. (Εξ ευωνύμων δεν θεωρεί πως υπάρχει σοβαρό ζήτημα να πείσει: “Συστρατευτείτε για να πέσει ο Μητσοτάκης”.)
Ρεαλισμός
Κινείται συνεπώς στον αντίποδα, εκεί προσπαθεί να κινηθεί τουλάχιστον, εξού και είναι προσεκτικός στα “ταξίματα” και στις οικονομικές εξαγγελίες. Είναι η αχίλλειος πτέρνα του άλλωστε, και ο πρώτος που το αναγνωρίζει είναι ο ίδιος. Όταν μιλάει για το έλλειμμα αξιοπιστίας του πολιτικού κόσμου και την ανάγκη να κερδηθεί πίσω η πίστη των πολιτών, ασφαλώς και έχει ως “οδηγό” τον εαυτό του.
Υπάρχει, όμως, ακόμα ένα εμπόδιο –δύσκολο– να υπερβεί. Από τον απογοητευμένο ψηφοφόρο του Κ. Μητσοτάκη, μετριοπαθή και κεντρώο, όχι της δεξιάς πτέρυγας (εκεί υπάρχουν ή… ετοιμάζονται κόμματα να τους υποδεχθούν), πώς θα πάρει ψήφο, ενώ υπάρχει έτοιμο έδαφος, στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη; Όσο να πει κανείς, μικρότερο το βήμα που καλείται να διανύσει κανείς από τη Ν.Δ. στο ΠΑΣΟΚ από ό,τι στον Αλέξη Τσίπρα.
Και εκεί βλέπει ο ίδιος πως υπάρχει αξιοποιήσιμη δεξαμενή: Είναι εκείνη των μετριοπαθών ψηφοφόρων, που μένουν να πειστούν πως ο Α. Τσίπρας δεν είναι πια “μπαμπούλας” της ησυχίας των νοικοκυραίων και δεν τους αντιμάχεται. Για αυτό και πολύ συνειδητά, πολύ συχνά, βγαίνει με θέσεις πιο δεξιές από τον αντίπαλό του στον όμορο χώρο.
Λήγει στις αρχές του 2027 η προθεσμία για τις παραιτήσεις βουλευτών
Η λήξη του συναγερμού περί φθινοπωρινής κάλπης άλλαξε τους σχεδιασμούς και τις προθεσμίες που είχε δώσει ο Αλέξης Τσίπρας στους πρώην βουλευτές που είχαν εκλεγεί με τον ΣΥΡΙΖΑ και βρέθηκαν ή σε άλλα κόμματα ή ανεξάρτητοι, να παραιτηθούν από την έδρα τους, εάν επρόκειτο να κατέβουν με τα ψηφοδέλτια της ΕΛΑΣ.
Ο Οκτώβριος ήταν στην αρχή το ορόσημο και μεταφέρθηκε, αλλά όχι για πολύ. Ο ίδιος στη συνέντευξή του (Παραπολιτικά FM) ανέφερε ως παράδειγμα πως δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε στα ψηφοδέλτια της ΕΛΑΣ περιπτώσεις υποψηφίων που παραιτήθηκαν στο πάρα πέντε από τη βουλευτική τους έδρα.
Ποιος είναι ο νέος σχεδιασμός; Βάσει πληροφοριών, η… καταληκτική προθεσμία για τους επίδοξους βουλευτές της ΕΛΑΣ είναι το λυκόφως του 2026 ή το λυκαυγές του 2027. Από τον Δεκέμβριο, κοινώς, έως και –το αργότερο– αρχές Φεβρουαρίου. Η ντιρεκτίβα αυτή φέρεται να ισχύει ανεξαιρέτως για όλους.
* Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Κεφάλαιο”
Πηγή: capital.gr
