Με τη νέα του συλλογή διηγημάτων «Ήξεις αφήξεις ουκ,», ο Νίκος Παπαδόπουλος ολοκληρώνει μια συγγραφική διαδρομή που ξεκίνησε με Το Πέρασμα και συνεχίστηκε με τους Παροδίτες. Ο δικηγόρος και συγγραφέας μίλησε στην εκπομπή του FORMEDIA RADIO 99.8, «Ennitime is a good time» με την Έννη Λεβέντη και τον Κώστα Ανέστη, για την τριλογία, τον χρόνο, τις ανθρώπινες επιλογές αλλά και όσα χάνουμε περιμένοντας διαρκώς το αύριο.
Η τρίτη συλλογή, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΗΒΗ, περιλαμβάνει 32 διηγήματα. Μαζί με τα δύο προηγούμενα βιβλία συνθέτει έναν κύκλο 98 ιστοριών, αυτοτελών αλλά ταυτόχρονα συνδεδεμένων μεταξύ τους. Όπως εξήγησε ο ίδιος, στο νέο βιβλίο υπάρχουν «κλειδιά» που φωτίζουν νοήματα και απορίες των προηγούμενων συλλογών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο αναγνώστης πρέπει να τις έχει διαβάσει για να παρακολουθήσει τις νέες ιστορίες.
Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη
Ιδιαίτερη σημασία έχει ακόμη και το κόμμα στον τίτλο. Το «Ήξεις αφήξεις ουκ,» παραπέμπει στον γνωστό διφορούμενο χρησμό, αλλά για τον Παπαδόπουλο γίνεται κυρίως υπενθύμιση της μοναδικότητας της ζωής: ερχόμαστε, περνάμε, αλλά δεν επιστρέφουμε για να ξαναζήσουμε ή να διορθώσουμε όσα αφήσαμε πίσω.
«Ο χρόνος είναι τώρα και δεν ξαναγυρίζει», σημείωσε, μιλώντας για έναν σύγχρονο άνθρωπο που συχνά εγκλωβίζεται είτε στις τύψεις και τις ματαιώσεις του παρελθόντος είτε σε ένα διαρκές «θα» για το μέλλον, χάνοντας τελικά το παρόν.
Στα διηγήματα επανέρχονται η θάλασσα, το ταξίδι, τα λιμάνια, οι πυξίδες και οι φουρτούνες. «Η θάλασσα συμβολίζει τα πάντα στη ζωή», είπε, εξηγώντας πως μέσα της χωρούν οι επιλογές, οι δοκιμασίες, οι κατευθύνσεις και οι φόβοι του ανθρώπου.
Καθοριστική είναι και η εμπειρία του από τη δικηγορία. Η καθημερινή επαφή με συγκρούσεις, λάθη και διαφορετικές εκδοχές των ίδιων γεγονότων έχει περάσει στη γραφή του. «Υπάρχουν τόσες αλήθειες όσοι και οι άνθρωποι», παρατήρησε, περιγράφοντας ουσιαστικά και έναν από τους βασικούς άξονες της λογοτεχνικής του ματιάς.
Το μήνυμα που θα ήθελε τελικά να κρατήσει ο αναγνώστης είναι λιτό: να ζήσει το παρόν, να δει τον εαυτό του στο πρόσωπο του άλλου και να μην αφήσει το πέρασμα της ζωής να χαθεί μέσα σε όσα ανέβαλε να ζήσει.
