"Όνειρό μου να ταξιδέψουμε ακόμη πιο μακριά, έχοντας τη δική μας μουσική ταυτότητα"
Η InDONNAtiόn δημιουργήθηκε από τον μαέστρο κ. Δημήτρη Κτιστάη, ο οποίος μίλησε στην “Πολιτεία Θεσσαλών” επισημαίνοντας πως στόχος του ήταν η InDONNAtiόn να αποτελέσει μια γυναικεία χορωδία με ξεχωριστή καλλιτεχνική ταυτότητα, αξιοποιώντας τις ιδιαίτερες ηχητικές και εκφραστικές δυνατότητες της γυναικείας φωνής.
Θέλησε να ξεφύγει από τη στερεοτυπική εικόνα της χορωδιακής μουσικής και να συνδυάσει το τραγούδι με την κίνηση, τη χορογραφία και τη σκηνική παρουσία, δημιουργώντας μια ολοκληρωμένη καλλιτεχνική εμπειρία.
Συνέντευξη στη Λόλα Γάτσιου από την «Πολιτεία Θεσσαλών» Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026
Σημαντικοί σταθμοί στην πορεία της χορωδίας ήταν το πρώτο της ρεσιτάλ στη Λάρισα, όπου περίπου 1.000 άνθρωποι έσπευσαν να την παρακολουθήσουν, αλλά και η κατάκτηση του πρώτου Grand Prix στην Πορτογαλία, διάκριση που, σύμφωνα με τον μαέστρο, δεν έχει κατακτήσει άλλη ελληνική χορωδία.
Η ενσωμάτωση της κίνησης και της χορογραφίας αποτέλεσε συνειδητή επιλογή, σε συνεργασία με χορογράφους, ώστε η χορωδία να αποκτήσει σύγχρονη σκηνική παρουσία. Η προσέγγιση αυτή είναι ιδιαίτερα απαιτητική, καθώς οι χορωδοί καλούνται να λειτουργούν ταυτόχρονα ως τραγουδιστές και performers, συντονίζοντας φωνή, σώμα, μουσική και έκφραση.
Η έδρα στη Λάρισα αποτελεί για τον κ. Κτιστάκη ευθύνη αλλά και ευκαιρία. Παρά τις δυσκολίες που δημιουργούν η απόσταση από τα μεγάλα καλλιτεχνικά κέντρα, οι περιορισμένες υποδομές και οι χρηματοδοτικές δυνατότητες, η πόλη διαθέτει κοινό με ενδιαφέρον για τη μουσική. Στόχος ήταν να αποδειχθεί ότι μια σημαντική καλλιτεχνική προσπάθεια με σύγχρονη αισθητική και διεθνή παρουσία μπορεί να ξεκινήσει από την περιφέρεια.
Η διεθνής χορωδιακή εμπειρία, όπως επισημαίνει, διευρύνει τις μουσικές και ερμηνευτικές αντιλήψεις και βοηθά τους χορωδούς να γνωρίσουν διαφορετικές παραδόσεις, χωρίς να απομακρύνονται από τη δική τους μουσική ταυτότητα. Παράλληλα, καλλιεργεί τη συνεργασία και την επικοινωνία μέσα από τη μουσική.
Για την προσέγγιση των νέων θεωρεί απαραίτητα το σύγχρονο και πολυσυλλεκτικό ρεπερτόριο, τη σύνδεση με άλλες μορφές τέχνης, την τεχνολογία και κυρίως την εκπαίδευση. Στο πλαίσιο αυτό αναφέρεται και στο Thessaly Choir Festival, με δράσεις σε σχολεία και δομές, συναυλίες, διαλέξεις και σεμινάρια.
Τέλος, υπογραμμίζει ότι τεχνική αρτιότητα και συναίσθημα πρέπει να συνυπάρχουν. Το επόμενο όνειρο της InDONNAtiόn είναι να συνεχίσει να εξελίσσεται, διατηρώντας την ταυτότητα και τις σχέσεις των μελών της, παρουσιάζοντας σύγχρονα προγράμματα και ταξιδεύοντας ακόμη πιο μακριά με τη δική της μουσική ταυτότητα.
“Με γοήτευσε η δυνατότητα να εξερευνήσω τις ανεξάντλητες εκφραστικές δυνατότητες των γυναικείων φωνών και να δημιουργήσω έναν ήχο με ιδιαίτερο χαρακτήρα”
Κύριε Κτιστάκη τι σας οδήγησε στη δημιουργία της InDONNAtiόn;
Κάθε μουσικός έχει το δικό του όργανο. Ο μαέστρος, όμως, έχει μια ολόκληρη χορωδία. Με αυτή τη σκέψη, αποφάσισα να δημιουργήσω την InDONNAtiόn, μια γυναικεία χορωδία που θα είχε τη δική της ξεχωριστή ταυτότητα και θα διαφοροποιούνταν από τα υπάρχοντα χορωδιακά σύνολα.
Η γυναικεία φωνή έχει μια ιδιαίτερη πολυπλοκότητα, αλλά και απίστευτες ηχητικές και εκφραστικές δυνατότητες. Μπορεί να κινηθεί από την απόλυτη διαφάνεια και λεπτότητα μέχρι τη δύναμη και τη δραματικότητα, δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό φάσμα ηχοχρωμάτων. Αυτό ακριβώς ήταν που με γοήτευσε: η δυνατότητα να εξερευνήσω τις ανεξάντλητες εκφραστικές δυνατότητες των γυναικείων φωνών και να δημιουργήσω έναν ήχο με ιδιαίτερο χαρακτήρα.
Στόχος μου ήταν να μην περιοριστούμε σε μια στερεοτυπική αντίληψη για το τι μπορεί να εκφράσει μια γυναικεία χορωδία, αλλά να αναζητήσουμε νέους τρόπους μουσικής και σκηνικής έκφρασης, μέσα από ένα ιδιαίτερο ρεπερτόριο, την κίνηση και τη χορογραφία. Επιδίωξή μου ήταν να δημιουργήσω ένα σύνολο με ξεχωριστή καλλιτεχνική ταυτότητα, όπου οι φωνές δεν λειτουργούν μόνο ως ένα ενιαίο μουσικό σώμα, αλλά συνδυάζονται με την κίνηση, τη σκηνική παρουσία και την εκφραστικότητα, δημιουργώντας μια ολοκληρωμένη χορογραφημένη χορωδιακή εμπειρία.
Η InDONNAtiόn έχει διαγράψει μια σημαντική πορεία με συμμετοχές και διακρίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ποια στιγμή θεωρείτε ότι αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία της χορωδίας;
Κάθε μεγάλη παραγωγή ή συναυλία που διοργανώνουμε, αλλά και κάθε διαγωνισμός στον οποίο συμμετέχουμε, αποτελεί για μένα, αλλά και για τα κορίτσια, μια ξεχωριστή στιγμή στην καλλιτεχνική μας πορεία.
Θυμάμαι πολύ έντονα το πρώτο χορωδιακό ρεσιτάλ της InDONNAtiόn. Είχαν έρθει περίπου 1.000 άνθρωποι για να μας ακούσουν και η ανταπόκριση του κόσμου ήταν συγκλονιστική. Θυμάμαι μάλιστα ότι στο ωδείο χρειάστηκε να ανοίξουν τις πόρτες, ώστε να μπορέσουν να ακούσουν και όσοι είχαν μείνει έξω. Ήταν μια στιγμή ιδιαίτερα συγκινητική, γιατί αισθανθήκαμε ότι δεν πραγματοποιούσαμε απλώς μια συναυλία, αλλά ότι γράφονταν εκείνη τη στιγμή νέες σελίδες στη χορωδιακή ιστορία της Λάρισας. Για εμάς ήταν η επιβεβαίωση ότι η προσπάθεια που κάναμε με τα κορίτσια μπορούσε να δημιουργήσει κάτι νέο και να αγγίξει ένα πολύ ευρύτερο κοινό.
Αν, όμως, έπρεπε να ξεχωρίσω μία, θα επέλεγα ίσως την κατάκτηση του πρώτου Grand Prix στην Πορτογαλία, διάκριση που καμία άλλη ελληνική χορωδία δεν έχει κατακτήσει έως σήμερα. Ήταν μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή για τη χορωδία, όχι μόνο για τη διάκριση καθαυτή, αλλά κυρίως γιατί αποτέλεσε την επιβεβαίωση της προσπάθειας, της δουλειάς και της καλλιτεχνικής πορείας που είχαμε διανύσει μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Η InDONNAtiόn ξεχωρίζει και για τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο συνδυάζει το τραγούδι με την κίνηση και τη σκηνική παρουσία. Πώς γεννήθηκε αυτή η προσέγγιση και πόσο απαιτητική είναι για τις χορωδούς;
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 πολλές χορωδίες του εξωτερικού άρχισαν να εντάσσουν την κίνηση και τη χορογραφία στη χορωδιακή μουσική, δημιουργώντας μια διαφορετική μορφή σκηνικής και μουσικής έκφρασης.
Στην Ελλάδα, μέχρι τότε, η χορωδιακή δραστηριότητα παρέμενε σε μεγάλο βαθμό προσανατολισμένη στην κλασική μορφή της συναυλίας, με προγράμματα που συχνά επαναλάμβαναν γνώριμο ρεπερτόριο και έργα Ελλήνων συνθετών. Υπήρχαν, βέβαια, κάποιες μεμονωμένες εξαιρέσεις, κυρίως στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, όμως συνολικά το χορωδιακό ρεπερτόριο δεν παρουσίαζε συχνά κάτι πραγματικά καινούργιο ή διαφορετικό.
Έτσι, σε συνεργασία με τη χορογράφο Φαίη Σουκού, αλλά και με άλλους σημαντικούς συνεργάτες αργότερα, όπως η χορογράφος Ελένη Μάρκου, τολμήσαμε να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό: να εντάξουμε την κίνηση και τη χορογραφία στις συναυλίες μας και να δημιουργήσουμε μια πιο ολοκληρωμένη σκηνική εμπειρία με διευρυμένο και σύγχρονο ρεπερτόριο.
Βέβαια, το να συνδυάσεις το τραγούδι με την κίνηση είναι πολύ πιο σύνθετο από το να στέκεσαι απλώς στη σκηνή και να τραγουδάς. Απαιτεί από τα μέλη της χορωδίας να λειτουργούν ταυτόχρονα ως τραγουδιστές και ως σκηνικοί performers, με απόλυτο συντονισμό μεταξύ φωνής, σώματος, μουσικής και έκφρασης. Αυτό ακριβώς ήταν και το μεγάλο στοίχημα για εμάς.
Αυτό, φυσικά, απαιτεί ανοιχτό μυαλό, διάθεση για πειραματισμό και ανθρώπους που δεν φοβούνται να ρισκάρουν, να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό και να διευρύνουν τους καλλιτεχνικούς τους ορίζοντες. Ευτυχώς για μένα, τα μέλη που επέλεξα για την InDONNAtiόn είχαν αυτή ακριβώς τη διάθεση· είχαν όρεξη να ανοίξουν νέους δρόμους και να εξερευνήσουν νέα καλλιτεχνικά μονοπάτια και νιώθω πραγματικά ευτυχής και περήφανος.
Τι σημαίνει για εσάς να δημιουργείτε και να εξελίσσετε ένα γυναικείο φωνητικό σύνολο με έδρα τη Λάρισα; Υπάρχουν ιδιαίτερες προκλήσεις αλλά και πλεονεκτήματα σε μια περιφερειακή πόλη;
Για μένα, το να δημιουργώ και να εξελίσσω ένα γυναικείο φωνητικό σύνολο με έδρα τη Λάρισα είναι πρώτα απ’ όλα μια μεγάλη καλλιτεχνική ευθύνη, αλλά και μια πολύ όμορφη πρόκληση. Πιστεύω ότι μια περιφερειακή πόλη δεν πρέπει να θεωρείται μειονέκτημα στην καλλιτεχνική δημιουργία. Αντίθετα, μπορεί να γίνει η αφετηρία για κάτι πραγματικά ξεχωριστό.
Σίγουρα υπάρχουν δυσκολίες. Η απόσταση από τα μεγάλα καλλιτεχνικά κέντρα, οι συγκεκριμένες ευκαιρίες για συνεργασίες και οι περιορισμένες δυνατότητες που πολλές φορές υπάρχουν σε επίπεδο υποδομών και χρηματοδότησης κάνουν την προσπάθεια πιο απαιτητική. Από την άλλη όμως, η Λάρισα έχει ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα: το κοινό της και τους ανθρώπους της. Υπάρχει ενδιαφέρον, αγάπη για τη μουσική και, κυρίως, μια αίσθηση ότι κάτι καινούργιο μπορεί να δημιουργηθεί και να αποκτήσει τη δική του θέση. Σε αυτό οι Λαρισαίοι ήταν πάντα προοδευτικοί.
Η InDONNAtiόn δημιουργήθηκε ακριβώς με αυτή τη φιλοσοφία. Δεν θέλαμε να περιμένουμε να μεταφερθούμε σε ένα μεγαλύτερο αστικό κέντρο για να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Θέλαμε να αποδείξουμε ότι και από τη Λάρισα μπορεί να ξεκινήσει μια καλλιτεχνική προσπάθεια με σύγχρονη αισθητική, ιδιαίτερη ταυτότητα και διεθνή παρουσία.
Και ίσως αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο πλεονέκτημα: όταν ξεκινάς από μια περιφερειακή πόλη, έχεις ακόμη περισσότερο λόγο να ονειρευτείς, να τολμήσεις και να ανοίξεις νέους δρόμους.
Όταν δημιούργησα την InDONNAtiόn, ζούσα στη Λάρισα και είχα τη δυνατότητα να βρίσκομαι καθημερινά κοντά στη χορωδία και στα μέλη της. Στην πορεία, οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις αυξήθηκαν, καθώς πλέον διδάσκω στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και παράλληλα συνεργάζομαι με τη Χορωδία της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Αυτό, φυσικά, κάνει την προσπάθεια πιο απαιτητική, καθώς οι αποστάσεις και ο περιορισμένος χρόνος δημιουργούν επιπλέον δυσκολίες.
Παρ’ όλα αυτά, η InDONNAtiόn συνεχίζει να αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της καλλιτεχνικής μου ζωής. Και ίσως το γεγονός ότι, παρά τις δυσκολίες και την απόσταση, συνεχίζουμε να εξελισσόμαστε, να δημιουργούμε και να αναζητούμε νέους δρόμους, να είναι και η μεγαλύτερη απόδειξη της δυναμικής που έχει αυτό το σύνολο.
“Η κατάκτηση του πρώτου Grand Prix στην Πορτογαλία είναι διάκριση που καμία άλλη ελληνική χορωδία δεν έχει κατακτήσει έως σήμερα και ήταν μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή για τη χορωδία”
Έχετε βρεθεί πολλές φορές σε διεθνείς διοργανώσεις. Τι αποκομίζει ένας Έλληνας χορωδός και ένας μαέστρος από την επαφή με διαφορετικές σχολές και μουσικές παραδόσεις του εξωτερικού;
Η επαφή με διαφορετικές μουσικές σχολές και παραδόσεις είναι, κατά τη γνώμη μου, μία από τις πιο ουσιαστικές εμπειρίες για έναν χορωδό και έναν μαέστρο, καθώς διευρύνει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τη μουσική, την ερμηνεία και, τελικά, τον ίδιο τον ρόλο τους μέσα σε ένα σύνολο.
Οι σπουδές μου στη Γερμανία, με καθηγητές διαφορετικής καταγωγής —Γερμανούς, Αμερικανούς, Ρώσους και Ιάπωνες— μου έδωσαν την ευκαιρία να γνωρίσω διαφορετικές αισθητικές και ερμηνευτικές προσεγγίσεις πάνω σε ένα μουσικό έργο. Παράλληλα, γνώρισα διαφορετικούς τρόπους εκφοράς του λόγου, διαφορετικό τρόπο σκέψης, διαφορετικούς ήχους, τεχνικές και αντιλήψεις γύρω από τη μουσική και, ειδικότερα, τη χορωδιακή ερμηνεία.
Για έναν Έλληνα χορωδό ισχύει ακριβώς το ίδιο. Επίσης, μέσα από αυτή τη διαδικασία ανακαλύπτει και επαναπροσδιορίζει τη δική του μουσική ταυτότητα. Η γνωριμία με το διαφορετικό δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπουμε τη δική μας παράδοση· αντίθετα, μας βοηθά να την κατανοήσουμε βαθύτερα και να αναδείξουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της.
Προσωπικά, θεωρώ ότι το σημαντικότερο όφελος είναι η ανταλλαγή. Όταν ταξιδεύουμε, ακούμε, συνεργαζόμαστε και τραγουδάμε μαζί με ανθρώπους από διαφορετικές χώρες, δεν μαθαίνουμε μόνο διαφορετικές μουσικές. Μαθαίνουμε να ακούμε τον άλλον, να συνεργαζόμαστε και να βλέπουμε τη μουσική ως μια κοινή γλώσσα που μπορεί να ξεπερνά σύνορα και πολιτισμικές διαφορές.
Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό μάθημα που μπορεί να πάρει κανείς από τη διεθνή χορωδιακή εμπειρία: να γνωρίζει καλύτερα τον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα να επιστρέφει στη δική του μουσική ταυτότητα με μια πιο ανοιχτή και βαθύτερη ματιά.
Πόσο δύσκολο είναι σήμερα να κρατήσει κανείς ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού για τη χορωδιακή μουσική, ιδιαίτερα των νεότερων ανθρώπων; Και τι μπορεί να κάνει μια χορωδία για να προσεγγίσει ένα νέο κοινό;
Οι νέοι άνθρωποι σήμερα έχουν στη διάθεσή τους μια τεράστια ποικιλία μουσικών ερεθισμάτων και είναι φυσικό να αναζητούν τρόπους έκφρασης που τους είναι άμεσοι και οικείοι. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η χορωδιακή μουσική δεν μπορεί να τους συγκινήσει. Αντίθετα, πιστεύω ότι η δύναμη της ανθρώπινης φωνής και η εμπειρία του να δημιουργείς μουσική μαζί με άλλους παραμένουν διαχρονικές.
Μια χορωδία χρειάζεται, κατά τη γνώμη μου, να επικοινωνήσει τη μουσική με έναν τρόπο που να μιλά στη σύγχρονη εποχή, χωρίς να χάνει την καλλιτεχνική της ποιότητα. Αυτό μπορεί να σημαίνει ένα πιο σύγχρονο και πολυσυλλεκτικό ρεπερτόριο, συνεργασίες με άλλες μορφές τέχνης, αξιοποίηση της τεχνολογίας και, κυρίως, συναυλίες που δεν αντιμετωπίζουν το κοινό ως απλό θεατή, αλλά ως μέρος της μουσικής εμπειρίας.
Ιδιαίτερα σημαντικό θεωρώ και το εκπαιδευτικό κομμάτι. Για να αγαπήσει ένας νέος τη χορωδιακή μουσική, πρέπει πρώτα να έχει την ευκαιρία να τη γνωρίσει και να συμμετάσχει σε αυτήν. Η επαφή με τη χορωδία μέσα από σχολεία, πανεπιστήμια, εργαστήρια και ανοιχτές δράσεις μπορεί να δημιουργήσει μια σχέση που δεν περιορίζεται σε μία συναυλία, αλλά εξελίσσεται σε μια πραγματική ανάγκη για μουσική έκφραση και επικοινωνία. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω δημιουργήσαμε το Thessaly Choir Festival μέσω ενός προγράμματος ΕΣΠΑ της Περιφέρειας Θεσσαλίας που ενισχύει το σύγχρονο πολιτισμό. Μέσα από εκπαιδευτικές δράσεις σε σχολεία και δομές της Περιφέρειας Θεσσαλίας, συναυλίες, διαλέξεις και σεμινάρια προσπαθούμε να μεταφέρουμε και να κάνουμε διάχυση της χορωδιακής κουλτούρας σε συνανθρώπους μας που δεν έχουν άμεση πρόσβαση σε όλα τα παραπάνω.
Τελικά, πιστεύω ότι το ζητούμενο δεν είναι να κάνουμε τη χορωδιακή μουσική «πιο νεανική», αλλά να δείξουμε στους νέους ότι αυτή η μουσική μπορεί να εκφράσει και τη δική τους εποχή, τα δικά τους συναισθήματα και τις δικές τους αναζητήσεις. Και αυτό είναι, ίσως, το μεγαλύτερο στοίχημα αλλά και η μεγαλύτερη δύναμη της χορωδιακής τέχνης.
“H πορεία μιας χορωδίας δεν μετριέται μόνο από τις συναυλίες και τις διακρίσεις της, αλλά και από τις εμπειρίες, τις φιλίες και τις στιγμές που δημιουργούνται μέσα σε αυτήν”
Ως μαέστρος και εκπαιδευτικός, τι θεωρείτε σημαντικότερο: την τεχνική αρτιότητα μιας χορωδίας ή τη δημιουργία ενός συνόλου που επικοινωνεί συναίσθημα και ιστορία μέσα από τη μουσική;
Πιστεύω ότι τα δύο είναι αλληλένδετα και δεν μπορούν να υπάρξουν το ένα χωρίς το άλλο. Η τεχνική αρτιότητα είναι η βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί μια χορωδία, όμως ο τελικός στόχος δεν είναι η τεχνική για την τεχνική. Είναι να μπορέσει το σύνολο, μέσα από την τεχνική του κατάρτιση, να υπηρετήσει τη μουσική και να επικοινωνήσει στον ακροατή το συναίσθημα, την ιδέα και την ιστορία ενός έργου.
Ως μαέστρος και εκπαιδευτικός, προσπαθώ να δημιουργώ ένα σύνολο στο οποίο οι τραγουδιστές ακούν ο ένας τον άλλον, αναπνέουν μαζί, σκέφτονται μουσικά και αισθάνονται ότι αποτελούν μέρος ενός ενιαίου οργανισμού. Η τεχνική είναι απαραίτητη, γιατί δίνει ελευθερία και ασφάλεια· όταν όμως αυτή υπηρετεί την έκφραση, τότε η χορωδία αποκτά πραγματική καλλιτεχνική ταυτότητα.
Για μένα, λοιπόν, το ζητούμενο είναι η τεχνική να γίνεται το μέσο και η μουσική επικοινωνία ο σκοπός. Μια χορωδία μπορεί να τραγουδά απολύτως σωστά, αλλά αυτό που τελικά μένει στον ακροατή είναι αν κατάφερε να τον αγγίξει και να του αφηγηθεί κάτι μέσα από τη μουσική.
Κοιτάζοντας την πορεία της InDONNAtiόn μέχρι σήμερα, ποιο είναι το επόμενο μεγάλο όνειρο που θα θέλατε να πραγματοποιήσετε μαζί με τη χορωδία;
Νομίζω ότι το επόμενο μεγάλο όνειρο για την InDONNAtiόn είναι να συνεχίσει να εξελίσσεται χωρίς να χάσει αυτό που αποτελεί την ταυτότητά της: την αγάπη για τη μουσική, την ποιότητα και κυρίως τη σχέση μεταξύ των μελών της που κάνουν την ομάδα μας μοναδική.Θα ήθελα να συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε προγράμματα με μια σύγχρονη και διαφορετική καλλιτεχνική προσέγγιση.
Πάνω απ’ όλα, όμως, θα ήθελα η InDONNAtiόn να συνεχίσει να αποτελεί έναν χώρο όπου οι άνθρωποι εξελίσσονται μέσα από τη μουσική. Γιατί η πορεία μιας χορωδίας δεν μετριέται μόνο από τις συναυλίες και τις διακρίσεις της, αλλά και από τις εμπειρίες, τις φιλίες και τις στιγμές που δημιουργούνται μέσα σε αυτήν.
Αν έπρεπε να το συμπυκνώσω σε μία φράση, θα έλεγα: το μεγάλο μας όνειρο είναι να ταξιδέψουμε ακόμη πιο μακριά, έχοντας πάντα μαζί μας τη δική μας μουσική ταυτότητα.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Δημήτρης Κτιστάκης, Αναπληρωτής Καθηγητής Διεύθυνσης Χορωδίας στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου, γεννήθηκε στη Λάρισα και έχει διαγράψει μια σημαντική πορεία στον χώρο της μουσικής, ως μαέστρος, πιανίστας και παιδαγωγός. Τα πρώτα του μουσικά βήματα τα έκανε στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο πιάνο, αποκτώντας Δίπλωμα με Άριστα Παμψηφεί και Διάκριση. Στη συνέχεια συνέχισε την ακαδημαϊκή και καλλιτεχνική του πορεία στη Γερμανία, στην Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου του Μονάχου (Hochschule für Musik und Theater München), όπου απέκτησε μεταπτυχιακά διπλώματα (Master) στο Πιάνο, στη Διεύθυνση Χορωδίας και στη Διεύθυνση Ορχήστρας.
Η εμπειρία που απέκτησε σε ένα από τα σημαντικότερα μουσικά κέντρα της Ευρώπης αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στην καλλιτεχνική του εξέλιξη. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα ως μαέστρος, έχοντας διευθύνει σημαντικά μουσικά σύνολα, μεταξύ των οποίων την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων.
Ιδιαίτερα σημαντική παραμένει η σχέση του με το Δημοτικό Ωδείο Λάρισας, με το οποίο διατηρεί μακροχρόνια και στενή συνεργασία. Στο πλαίσιο αυτής της δραστηριότητας ίδρυσε και διευθύνει το γυναικείο φωνητικό σύνολο InDONNAtión, ένα σύνολο που έχει αποκτήσει σημαντική παρουσία και αναγνώριση σε διεθνές επίπεδο. Υπό τη διεύθυνσή του, το InDONNAtión έχει κατακτήσει πολυάριθμα χρυσά μετάλλια και σημαντικές διακρίσεις σε διεθνείς διοργανώσεις, μεταξύ άλλων στο Βερολίνο, την Κέρκυρα και τη Ρίγα. Η πορεία του Δημήτρη Κτιστάκη συνδέει έτσι την ακαδημαϊκή διδασκαλία με την ενεργό καλλιτεχνική δημιουργία, ενώ η παρουσία του στη διεθνή μουσική σκηνή και η διαρκής σύνδεσή του με τη Λάρισα αναδεικνύουν μια ιδιαίτερα σημαντική διαδρομή στον χώρο της διεύθυνσης χορωδίας και της μουσικής εκπαίδευσης.
