Η νίκη στις κρατιδιακές εκλογές στο Βερολίνο για το Κόμμα της Αριστεράς (Die Linke) αναλύθηκε διεξοδικά και ως προς τα χαρακτηριστικά της και ως προς τις δυνητικές προβολές της στην Ελλάδα. Μέρος της Αριστεράς στη χώρα μας, είδε ως ανάσα και ελπίδα το ίδιο το πολιτικό γεγονός.
Και κυρίως σε μια εποχή που και στην Γερμανία η ακροδεξιά Afd καλπάζει και που στα δικά μας εσωτερικά αναζητείται μια συνταγή ή ένας οδικός χάρτης από τις προοδευτικές δυνάμεις για να ξεκολλήσουν τη βελόνα και να αναπτύξουν μια νέα πολιτική και κοινωνική δυναμική.
Για κάποιους αναλυτές τα επίδικα με τη Γερμανία ομοιάζουν. Για όλους δεν πρέπει να γίνεται καμία αντιστοίχιση και καμία συσχέτιση των αποτελεσμάτων στις τοπικές εκλογές στο Βερολίνο με την εκλογική και πολιτική μάχη που θα εξελιχθεί το επόμενο διάστημα στη χώρα μας.
Είναι δε – σημειώνουν – και διαφορετικές οι ανθρωπογεωγραφίες και τα διακυβεύματα και τα ίδια τα εκλογικά συστήματα. Ακόμα και ως ένα βαθμό τα σημεία αντιπαράθεσης μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας.
Οι συσχετίσεις με την ελληνική πολιτική σκηνή
Παρ’ όλα αυτά ο διάλογος όλο αυτό το διάστημα και η συζήτηση εντός της χώρας μας δεν αποφεύχθηκαν με αφορμή το Βερολίνο. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για μια ενισχυμένη κοινωνική και πολιτική Ακροδεξιά και στη χώρα μας με αφορμή και την αποφυλάκιση του χρυσαυγίτη Κασιδιάρη και τη δική του στρατηγική για διαμόρφωση νέου κόμματος.
Ακόμη περισσότεροι και ορθά δεν βλέπουν επίσης συσχέτιση Κασιδιάρη και Afd. Οι προβολές πάντως γίνονται. Η διαμάχη εντός των προοδευτικών με αφορμή το Die Linke εξελίχθηκε σε ένα βασικό σημείο. Ποια Αριστερά είναι εκείνη που τελικά κερδίζει; Αυτή που εμβολιάζει τον λόγο της με έναν αυξανόμενο ριζοσπαστισμό ή εκείνη που αναζητά συμμαχίες στην προοδευτική όχθη και άρα νερώνει το κρασί της;
Προφανώς η όλη προβολή πάει στην ενδοαριστερή αντιπαράθεση που υπάρχει μεταξύ της ΕΛΑΣ που αναζητά προφανώς προοδευτικές συμπορεύσεις και από την άλλη των μικρότερων κομμάτων όπως έχουν εξελιχθεί αυτό το διάστημα (ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, MεΡΑ25). Ο Αλέξης Τσίπρας στην επιστολή του προς την Ελίφ Εράλπ (επικεφαλής του κόμματος) τάσσεται υπέρ της συνεργασίας και του διαλόγου των προοδευτικών δυνάμεων για την αντιμετώπιση «της Ακροδεξιάς και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που την ισχυροποιούν».
Η «στρατηγική της καθημερινότητας»
Δεν το είδαν όλοι έτσι στην Ελλάδα. Αριστερές δυνάμεις εστιάζουν στη στρατηγική του Die Linke με όρους στοχοπροσήλωσης σε ζητήματα όπως το στεγαστικό. Το Βερολίνο αποτελεί μια από τις πόλεις με κορυφαία τη στεγαστική κρίση στην Ευρώπη. Η γερμανική Αριστερά εστίασε και στο κόστος ζωής και βέβαια τις μεταφορές, ζητήματα που απασχολούν τις μητροπόλεις και το εργατικό δυναμικό τους.
Η «στρατηγική της καθημερινότητας» σχολιάστηκε από τις ελληνικές εγχώριες δυνάμεις. Μια πιο «καθαρή» γραμμή στέκεται στο γεγονός πως το Die Linke απενοχοποιημένα και κάνοντας υπέρβαση της συλλογικής ενοχής της Γερμανίας έναντι του εγκλήματος του Ολοκαυτώματος μίλησε για το Παλαιστινιακό και έκανε κριτική στην όλη πολιτική του Νετανιάχου συσπειρώνοντας μεγάλο μέρος της Αριστεράς. Παράλληλα Ελληνες και μη αναλυτές ιεραρχούν παράλληλα ως κρίσιμη την νέα επικοινωνιακή καμπάνια των γερμανών αριστερών που κέντραρε στο «πόρτα-πόρτα» αλλά και στο γεγονός πως πόνταραν σε ένα θετικό συναίσθημα. Σε αντίθεση με την Afd που με τη σειρά της πριμοδοτεί το μίσος, τον θυμό και την τοξικότητα.
Η συνάντηση με την εργατική τάξη
Βέβαια το Die Linke πήρε τη νίκη στο Βερολίνο αλλά την ίδια στιγμή δεν την πήρε σε άλλα κρατίδια, πράγμα το οποίο επίσης πρέπει να μην οδηγεί σε γενικεύσεις αφού για παράδειγμα σε Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία το Die Linke σημείωσε χαμηλές πτήσεις. Παρ’ όλα αυτά η νέα του ηγεσία μετά την αποχώρηση της Σάρας Βάγκενκνεχτ φαίνεται πως χάραξε έναν γόνιμο δρόμο. Ο ιταλικής καταγωγής συμπρόεδρος Λουίτζι Παντισάνο είναι αρχιτέκτονας, πολεοδόμος και βγαλμένος από τα κινήματα της πόλης. Η έτερη Ινές Σβέρντνερ έχει σαφή ριζοσπαστική σκέψη προερχόμενη από το γερμανικό Jakobin.
H σύνδεση με τη μητρόπολη, η ταύτιση με τα εργατικά κομμάτια και η καλή επίδοση του Die Linke στην παραδοσιακή εργατική τάξη επιβεβαίωσε για ορισμένους εδώ πως το να μιλάει η Αριστερά για το κόστος διαβίωσης των εργαζομένων ήταν επιτυχημένη. Με όρους πολιτικής θα έλεγε κανείς ότι η γερμανική Αριστερά έστω σε τοπικό επίπεδο συναντήθηκε ξανά με την εργατική τάξη.
Η τελευταία εσχάτως διεκδικείται από την Αfd λόγω ακριβώς του νεοδεξιού αφηγήματος ατομικής προστασίας έναντι της συλλογικής- κρατικής. Ο τρόπος πολιτικής αναδόμησης και ριζοσπαστικής καινοτόμας αντίληψης και λόγου του Die Linke αποτελούν διδάγματα για την εδώ Αριστερά. Παρότι όπως είπαμε οι προβολές έχουν πάντα τους δικούς τους κινδύνους και υπερβολές.
Πηγή: tanea.gr
