Η πρεμιέρα του Nations League δεν ήταν απλά ένας αγώνας. Ήταν μια δήλωση προθέσεων. Το «διπλό» μέσα στο Βελιγράδι αποτελεί τεράστιο παράσημο. Το να κερδίζεις εκεί μέσα είναι εξαιρετικά δύσκολο. Το να το κάνεις με ανατροπή, αγγίζει το τέλειο. Η Εθνική μας έδειξε χαρακτήρα. Βρέθηκε νωρίς πίσω στο σκορ. Παλιότερα, αυτό θα έφερνε κατάρρευση. Τώρα έφερε πείσμα. Οι διεθνείς δεν πανικοβλήθηκαν. Κυκλοφόρησαν την μπάλα. Πήραν τον έλεγχο. Επέβαλαν τον ρυθμό τους απέναντι σε ένα σκληρό και έμπειρο σύνολο. Η ανατροπή ήρθε απόλυτα φυσιολογικά. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα μέταλλο νικητή. Δείχνει ομάδα με τεράστια ψυχικά αποθέματα. Μια νίκη που αλλάζει το αγωνιστικό στάτους της Ελλάδας.
Η Ευρώπη πλέον παρακολουθεί στενά. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης δεν κρύβουν τον θαυμασμό τους. Οι κριτικές είναι αποθεωτικές. Και είναι απολύτως δίκαιες. Όλοι μιλούν για το αστείρευτο ταλέντο αυτής της ομάδας. Αναλύουν την τεράστια προοπτική του τωρινού ρόστερ. Στο παρελθόν, η Ελλάδα ήταν συνώνυμο της άμυνας. Ήταν η παραδοσιακή ομάδα του “ένα μηδέν”. Αυτό έχει αλλάξει δραματικά. Πλέον, η Εθνική ξεχειλίζει από επιθετική ποιότητα. Έχει ταχύτητα στα άκρα. Διαθέτει φαντασία στον άξονα. Έχει ποδοσφαιριστές που πρωταγωνιστούν στα κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Δεν είναι απλά ρολίστες του εξωτερικού. Είναι βασικά γρανάζια σε μεγάλες λίγκες. Το ποδοσφαιρικό DNA… αλλάζει. Η ομάδα γίνεται ελκυστική. Παράγει θέαμα. Δεν καταστρέφει απλά το παιχνίδι του αντιπάλου.
Το ταλέντο, όμως, από μόνο του δεν αρκεί ποτέ. Είναι απλά το πρώτο βήμα. Το δεύτερο είναι η σωστή διαχείριση. Εδώ μπαίνει ο κομβικός ρόλος του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ο Ομοσπονδιακός τεχνικός έχει ένα βουνό μπροστά του. Πρέπει να βρει τη σωστή φόρμουλα. Πρέπει να αποφασίσει το ακριβές τακτικό πλάνο. Να ορίσει τι ακριβώς θέλει να κάνει η ομάδα στο γήπεδο. Και το κυριότερο; Να βρει με ποιους ακριβώς θέλει να το κάνει. Η εύρεση της ιδανικής χημείας είναι πολύπλοκη. Ο Σέρβος προπονητής καλείται να λύσει δύσκολους γρίφους. Υπάρχουν ζητήματα που τον προβληματίζουν έντονα. Πράγματα που δοκιμάζουν την ποδοσφαιρική του λογική κάθε μέρα.
Ποιον να πρωτοδιαλέξεις…
Το μεγαλύτερο “πρόβλημα” είναι ευχάριστο. Αλλά παραμένει πρόβλημα. Αφορά καθαρά την επίθεση. Η Ελλάδα διαθέτει αυτή τη στιγμή πάρα πολλούς ποιοτικούς φορ. Όλοι τους είναι απίστευτα ταλαντούχοι. Όλοι τους βρίσκονται σε εξαιρετική φόρμα στις ομάδες τους. Το ερώτημα είναι προφανές. Πώς θα αξιοποιηθούν όλοι αυτοί ταυτόχρονα; Πώς θα μείνουν άπαντες ενεργοί;
Η υπόθεση του Μπάμπη Κωστούλα αποτυπώνει πλήρως αυτή τη ρευστότητα. Ο 19χρονος άσος είναι το μεγαλύτερο “next big thing” της χώρας. Είναι υπερταλαντούχος. Έχει ποδοσφαιρικό θράσος. Αρχικά, δεν βρισκόταν καν στα πλάνα για τους Άνδρες. Είχε κληθεί φυσιολογικά στην Εθνική Ελπίδων. Μέχρι την περασμένη Κυριακή, αυτή ήταν η πραγματικότητα. Τι μεσολάβησε; Η εξωπραγματική του εμφάνιση απέναντι στην Άρσεναλ. Ο νεαρός έκανε απίθανα πράγματα στο γήπεδο. Ο Γιοβάνοβιτς τον κάλεσε εσπευσμένα στην Ανδρών. Και παρότι αρχικά τον είχε εκτός πλάνου, στο Βελιγράδι, τον ξεκίνησε βασικό! Δίκαιο, αλλά δείγμα και του τι συμβαίνει.
Το «πρόβλημα» των χαφ
Το επόμενο μεγάλο ζήτημα εντοπίζεται στον άξονα. Η μεσαία γραμμή είναι ο κινητήριος μοχλός. Εκεί υπάρχει και ο μεγαλύτερος αγωνιστικός προβληματισμός. Ο Γιοβάνοβιτς αναζητά την ισορροπία. Ψάχνει τον ιδανικό παρτενέρ του Χρήστου Ζαφείρη. Ο Ζαφείρης μοιράζει το παιχνίδι τέλεια. Δίνει τον ρυθμό. Ποιος όμως θα τον πλαισιώσει αμυντικά; Οι δοκιμές είναι ασταμάτητες. Ο προσεχώς 33 ετών Δημήτρης Κουρμπέλης επέστρεψε στις κλήσεις. Ξεκίνησε μάλιστα βασικός απέναντι στη Σερβία. Και η παρουσία του ήταν θετική.
Την ίδια στιγμή ο Γιοβάνοβιτς έριξε στις καθυστερήσεις στο ματς τον Θανάση Ανδρούτσο, ο οποίος επέστρεψε σε επίσημο ματς της Εθνικής μετά από 5 ολόκληρα χρόνια! Την ίδια στιγμή στον παγκο υπήρχε μόνο ο Μουζακίτης. Καθώς ο Τριάντης και ο Ντόη παρακολούθησαν το ματς από την εξέδρα. Τέσσερις διαφορετικές προσεγγίσεις για μία και μόνο θέση. Αυτό αποδεικνύει πως το παζλ του κέντρου παραμένει άλυτο.
Στα μετόπισθεν, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Εκεί η Ελλάδα έχει υπεροπλία και λύσεις. Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος. Όμως, στο Βελιγράδι ο Παναγιώτης Ρέτσος έδειξε ότι στον τρόπο που θέλει να παίζει η Εθνική, είναι βαρόμετρο. Ο καλύτερος Ελληνας κεντρικός αμυντικός υπάρχει λόγος και σαφής τακτική εξήγηση γιατί μπορεί να κάνει τη διαφορά. Η Εθνική θέλει να πιέσει ψηλά. Ο Ρέτσος είναι ο μόνος που ξέρει να παίζει τόσο ψηλά τη γραμμή με ασφάλεια. Ετσι έχει μάθει στον Ολυημπιακό. Είναι ο πιο γρήγορος στόπερ του ρόστερ. Επιπλέον, δημιουργεί σωστά από πίσω. Είναι καλός με την μπάλα στα πόδια και κυρίως, ξέρει από ακραία πίεση και πρωταθλητισμό υψηλών απαιτήσεων. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Η πιο ταλαντούχα…
Η Ελλάδα έχει στα χέρια της χρυσάφι. Βρισκόμαστε πιθανότατα μπροστά στην πιο ταλαντούχα Εθνική ομάδα όλων των εποχών. Αυτό δεν είναι δημοσιογραφική υπερβολή. Είναι η αποτύπωση της πραγματικότητας. Έχουμε παίκτες που κάνουν θραύση σε μεγάλα πρωταθλήματα. Αντιμετωπίζουν παγκόσμιους αστέρες. Και ξεχωρίζουν. Το πιο ενθαρρυντικό από όλα; Οι περισσότεροι είναι πολύ μικροί σε ηλικία. Αυτό εξασφαλίζει ένα δυναμικό παρόν. Εγγυάται ταυτόχρονα και ένα λαμπρό μέλλον.
Σε αυτό το πλαίσιο, το Nations League είναι ένα εργαλείο. Πρέπει να λειτουργήσει ως μια σημαντική προθέρμανση. Ως μια προετοιμασία στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο. Στόχος είναι η ομάδα να δέσει αγωνιστικά. Να βρει τους κατάλληλους αυτοματισμούς. Να αναδείξει τις πραγματικές της δυνατότητες. Να γίνει ένα σύνολο που τρομάζει τον αντίπαλο. Η τελική ευθεία είναι πλέον ξεκάθαρη. Η Εθνική πρέπει να διεκδικήσει την πρόκριση στο Euro. Και κυρίως, να την πάρει. Η ποιότητα περισσεύει. Η Ευρώπη τη θαυμάζει. Το μόνο που μένει, είναι η Ελλάδα να βρει τον τρόπο. Τον τρόπο να αξιοποιήσει επιτέλους αυτόν τον πλούτο.
Πηγή: in.gr
